บทที่ 4 น้ำหนักของน้ำมันหนึ่งหยด

เฟิงเสี้ยวเทียนไม่รู้หรอกว่าสิ่งเหล่านี้มีความหมายลึกซึ้งอย่างไร เขาแค่เพลิดเพลินกับความสุขในการเรียนรู้ สำหรับเขา มันเป็นเพียงวิธีการปลดปล่อยความรู้สึกภายใน และวิธีคลายความเหงาความโดดเดี่ยวเท่านั้น

แต่ทว่า ไม่นานนักเฟิงเสี้ยวเทียนก็ไม่มีอะไรให้เรียนอีกต่อไป ในเมื่อความรู้ที่เข้าใจยากที่สุดเขายังตีแตกจนหมด แล้วจะเหลืออะไรให้เขาเรียนอีกล่ะ? การอ่านหนังสือเล่มอื่นๆ แทบจะไร้ความท้าทาย สิ่งนี้เคยทำให้เฟิงเสี้ยวเทียนรู้สึกหดหู่ใจอยู่พักใหญ่ บางครั้งการรู้ไปหมดทุกเรื่องก็เป็นความทรมานอย่างหนึ่งเหมือนกัน

วันเวลาผ่านไปเช่นนี้กว่าหนึ่งเดือน จนกระทั่งเขาเก็บหนังสือ 'ภาษาคอมพิวเตอร์และการเขียนโปรแกรม' ได้จากกองขยะ เฟิงเสี้ยวเทียนถึงได้ค้นพบความสุขในการเรียนรู้อีกครั้ง คอมพิวเตอร์เปรียบเสมือนโลกใบใหม่สำหรับเขา มันกระตุ้นความกระหายใคร่รู้ของเขาอย่างรุนแรง เขาอยากสำรวจโลกใบใหม่นี้ อยากเข้าใจในสิ่งที่เขายังไม่รู้ เขาจึงเริ่มมุมานะศึกษาอย่างหนักอีกครั้ง

ครั้งนี้เฟิงเสี้ยวเทียนไม่ได้เรียนรู้อย่างง่ายดายนัก เพราะความรู้คอมพิวเตอร์จำเป็นต้องควบคู่ไปกับการลงมือปฏิบัติจริง เฟิงเสี้ยวเทียนจะอาศัยแค่หนังสือเล่มเดียวทำความเข้าใจกลไกทั้งหมดได้อย่างไร? โดยเฉพาะความคิดเรื่องปัญญาประดิษฐ์ (AI) ของเขานั้น ยิ่งดูเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่

อาจเป็นลิขิตสวรรค์ หรืออาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญล้วนๆ เมื่อสิบกว่าวันก่อน เฟิงเสี้ยวเทียนได้คอมพิวเตอร์มาครอบครองหนึ่งเครื่อง เรื่องนี้จุดประกายความหวังให้เขา สมองของเขาเริ่มแล่นอีกครั้ง ขบคิดปัญหาเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์มากมาย โดยจุดสำคัญที่สุดคือเรื่อง AI—ซึ่งเป็นปัญหาที่แม้แต่เซียนคอมพิวเตอร์ในต่างประเทศยังมองว่าเป็นเรื่องเหลือเชื่อ

ไม่ใช่ว่าไม่มีใครคิดเรื่อง AI หลายคนในต่างประเทศเคยวิจัยหัวข้อนี้ บางประเทศถึงกับจ้างผู้เชี่ยวชาญคอมพิวเตอร์มาตั้งแผนกลับเพื่อพัฒนาโครงการนี้โดยเฉพาะ แต่น่าเสียดาย การจะทำให้เครื่องจักรมีความคิดแบบมนุษย์นั้นพูดง่ายแต่ทำยาก ตั้งแต่โบราณกาลมา จิตใจคนนั้นยากหยั่งถึงที่สุด จนถึงทุกวันนี้ยังไม่มีใครกล้าพูดเต็มปากว่ามองทะลุจิตใจคนอื่นได้ แล้วนับประสาอะไรกับคอมพิวเตอร์?

คอมพิวเตอร์ทำงานตามคำสั่ง มันเหมือนลูกฟุตบอล คนเตะทีหนึ่งมันก็ขยับทีหนึ่ง ถ้าไม่มีคำสั่งจากมนุษย์ มันก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี จะมอบความสามารถในการคิดให้มัน เป็นไปได้ยังไงกัน?

เฟิงเสี้ยวเทียนคิดเรื่องพวกนี้วนไปวนมา จนเดินมาถึงกองขยะข้างตลาดสด เขาถือตะกร้าก้มลงคุ้ยหาผักที่พอกินได้ในกองขยะ โดยไม่ทันสังเกตว่าใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลนัก มีเด็กสาวคนหนึ่งกำลังจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ

เธอเป็นเด็กสาวสวมเสื้อนวมสีแดง บนศีรษะสวมที่ครอบหูรูปหูแมวขนนุ่มฟูแนบสนิทกับแก้ม ทำให้เธอดูซุกซนและน่ารักมาก

เฟิงเสี้ยวเทียนลงมืออย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว ไม่กี่นาทีเขาก็ได้ผักมาครึ่งตะกร้า—อันที่จริงจะเรียกว่าผักเน่าก็ไม่ถูกนัก หลายชิ้นยังสดใหม่ แค่หน้าตาไม่สวยทำให้ขายไม่ออก พ่อค้าแม่ค้าเลยทิ้งมันไป บางครั้งคนเรามักตัดสินดีชั่วจากภาพลักษณ์ภายนอกที่เห็นชัดที่สุด แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าของสิ่งนั้นไม่ได้แย่อย่างที่เห็น แต่ก็ยังเลือกที่จะทิ้งมันไป นี่คงถือเป็นสันดานเสียอย่างหนึ่งของมนุษย์กระมัง

เฟิงเสี้ยวเทียนยืดตัวขึ้น ถอนหายใจยาวขึ้นฟ้า กลิ่นกองขยะเหม็นตลบอบอวล ถ้าไม่ใช่เพราะเขาชินกับกลิ่นนี้มานาน ลมหายใจเฮือกเมื่อกี้คงทำให้เขาอาเจียนออกมาแน่ ถึงอย่างนั้นเฟิงเสี้ยวเทียนก็ไม่อยากอยู่นาน เขาหิ้วตะกร้าก้าวฉับๆ ลงจากกองขยะ แล้วเดินตรงดิ่งกลับบ้านทันที

ฝีเท้าของเฟิงเสี้ยวเทียนค่อนข้างเร็ว เพราะเขาอยากรีบกลับไปศึกษาคอมพิวเตอร์ต่อ เด็กสาวที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้มองตามหลังเฟิงเสี้ยวเทียนที่เดินจากไป เธอกะพริบตากลมโตด้วยความสงสัย ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของเฟิงเสี้ยวเทียนเท่าไหร่นัก

เฟิงเสี้ยวเทียนหันมาเห็นเธอแวบหนึ่ง แต่สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เด็กสาวเพียงชั่วครู่ แล้วก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ในความคิดของเฟิงเสี้ยวเทียน เด็กสาวคนนี้น่าจะมารอใครสักคน... หรือมารอแฟน? อย่างที่คำโบราณว่า "นัดพบหลังตะวันพลบค่ำ ใต้เงาหลิวใต้แสงจันทร์" แต่อากาศแบบนี้... ยืนตรงนั้นไม่หนาวหรือไงนะ?

นั่นคือสิ่งที่เฟิงเสี้ยวเทียนคิด เขาเองก็ยังเด็ก เลยไม่เข้าใจรสชาติของความรัก แถมยังรู้สึกว่ามันเสียเวลาเปล่า เอาเวลามาพลอดรักกัน สู้เอาไปนั่งอ่านหนังสืออยู่บ้านยังดีกว่า

เฟิงเสี้ยวเทียนกลับถึงบ้าน ปิดประตูแล้วตรงเข้าครัวเริ่มลงมือทำอาหาร

เริ่มแรกเขาล้างผักที่เก็บมาได้ หั่นเตรียมไว้ แล้วจึงก่อไฟ ที่บ้านเขาใช้เตาดินที่ก่อด้วยอิฐ ด้านบนเว้นที่ไว้วางหม้อ ด้านล่างเป็นช่องใส่ฟืน พอก้นหม้อเริ่มร้อน เฟิงเสี้ยวเทียนก็หยิบขวดน้ำมัน ใช้ช้อนตักน้ำมันขึ้นมาหนึ่งช้อน แล้วค่อยๆ เทลงในหม้ออย่างระมัดระวัง

ตอนนี้เองที่สีหน้าของเฟิงเสี้ยวเทียนดูแปลกไป เขาจ้องมองช้อนน้ำมันในมือเขม็ง ตามองหยดน้ำมันที่หยดลงหม้อไม่กะพริบ ปากพึมพำกับตัวเองว่า "สิบสาม, สิบสี่, สิบห้า—อ๊ะ—ย๊าก!! ใส่น้ำมันเกินไปศูนย์จุดหนึ่งห้ากรัม! ซวยล่ะสิ งบเดือนนี้บานปลายอีกแล้ว! แต่... ไม่เป็นไร ครั้งหน้าค่อยลดน้ำมันลงศูนย์จุดหนึ่งห้ากรัมมาชดเชยก็แล้วกัน"

แค่น้ำมันเกินไป 0.15 กรัมก็ถึงกับร้อนรนทนไม่ไหว ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คงโดนคนหัวเราะจนฟันร่วงแน่

เฟิงเสี้ยวเทียนใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอด ไม่มีทางเลือก รายได้หลักของเขามาจากการเก็บขยะขาย ไม่วางแผนให้ดีไม่ได้ หลายปีมานี้เฟิงเสี้ยวเทียนเสียนิสัยควบคุมค่าใช้จ่ายอย่างเคร่งครัด อะไรที่เกี่ยวกับเงินทองเขาจะคำนวณอย่างละเอียดถี่ยิบ อย่างเรื่องผัดผักต้องใส่น้ำมันเท่าไหร่ เขาก็มีกฎเหล็กที่แม่นยำถึงระดับทศนิยมของกรัม

เฟิงเสี้ยวเทียนมีความสามารถพิเศษอยู่อย่างหนึ่ง เขาสามารถรับรู้น้ำหนักของวัตถุในมือได้อย่างชัดเจน อย่างเช่นน้ำมันที่ใช้ผัดผัก เรื่องนี้มีที่มาที่ไป ตอนเรียนวิชาเคมีชั้นมัธยมต้น ซึ่งต้องมีการทดลอง เฟิงเสี้ยวเทียนชั่งสารเคมีได้แม่นยำที่สุดเสมอ ต่อมาเขารู้สึกว่าเวลาส่วนใหญ่ในการทดลองหมดไปกับการชั่งน้ำหนัก เพื่อประหยัดเวลา เขาจึงเริ่มฝึก "กะน้ำหนัก" ด้วยมือ นานวันเข้าก็กลายเป็นความสามารถพิเศษ ที่แม้ไม่ต้องใช้ตาชั่ง เขาก็สามารถบอกน้ำหนักของวัตถุในมือได้อย่างแม่นยำ

โดยทั่วไป ความคลาดเคลื่อนจะไม่เกิน 1% ของมวลวัตถุ น้ำมันหนึ่งหยดหนักแค่ไหน? ในพจนานุกรมของเฟิงเสี้ยวเทียน คำตอบคือ 0.15 กรัม

มีแต่คนอย่างเฟิงเสี้ยวเทียนเท่านั้นแหละที่จะทำแบบนี้ คนปกติใครจะมีเวลาว่างมาฝึกทักษะแบบนี้กัน? แต่เพราะเขาเรียนรู้เร็วเกินไป ทำให้มีเวลาว่างเหลือเฟือกว่าคนอื่น บวกกับการฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ เขาจึงทำเรื่องที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้นี้ให้เป็นจริงได้