บทที่ 5 การทดลองที่เหลือเชื่อ

ขอพูดแทรกสักหน่อย ตาชั่งของลุงหลี่คนรับซื้อของเก่านั้นมีปัญหา ตาชั่งคันนี้ชั่งน้ำหนักได้เพียงเก้าส่วนของน้ำหนักจริง หรือที่เรียกว่า "ตาชั่งเก้าตำลึง" เฟิงเสี้ยวเทียนรู้เรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเลือกที่จะขายของเก่าให้กับลุงหลี่ เพราะเขารู้ตื้นลึกหนาบางของคนรับซื้อของเก่าแถวนี้เป็นอย่างดี ตาชั่งของลุงหลี่แม้จะเป็นตาชั่งเก้าตำลึง แต่ของเจ้าอื่นกลับเป็นตาชั่งแปดตำลึง เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ลุงหลี่ยังถือว่าซื่อสัตย์กว่า

เฟิงเสี้ยวเทียนผัดกับข้าวเสร็จ ตักใส่จาน จากนั้นก็เทข้าวสารที่ซาวแล้วลงไปในหม้อใบเดิม เติมน้ำ แล้วเริ่มหุงข้าวทันที... อะไรนะ? คุณจะบอกว่าเขาไม่ได้ล้างหม้อเหรอ? เอ่อ... แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเฟิงเสี้ยวเทียนขี้เกียจ แต่เขาคิดว่าการสิ้นเปลืองใดๆ ล้วนเป็นเรื่องน่าละอาย หม้อที่เพิ่งผัดกับข้าวเสร็จยังมีน้ำมันติดอยู่ ถ้าใช้น้ำล้างทิ้งไปก็น่าเสียดายแย่ หุงข้าวต่อเลยแบบนี้จะไม่เสียน้ำมันไปแม้แต่หยดเดียว น้ำมันหนึ่งหยดหนักตั้ง 0.15 กรัม เชียวนะ นั่นไม่ใช่น้อยๆ เลย!

หลังจากจัดการเรื่องปากท้องเสร็จ เฟิงเสี้ยวเทียนก็นั่งยองๆ กินข้าวอยู่หน้าเตาไฟ ในเตายังมีเปลวไฟหลงเหลืออยู่ นั่งกินตรงนี้ช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น พอกินเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปถึงสองทุ่มแล้ว

เฟิงเสี้ยวเทียนเก็บล้างจานชาม วางกับข้าวที่เหลือไว้บนแท่นวางเตา แล้วเดินมาที่หน้าคอมพิวเตอร์ ตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญมากที่ต้องทำ—เขาอยากจะทำให้คอมพิวเตอร์เชื่อมต่อกับเครือข่ายไร้สาย

ในยุคสมัยนี้ ภายในประเทศแทบจะเรียกได้ว่าไม่มีเครือข่ายไร้สายเลย ถ้าจะมี ก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว—นั่นคือเครือข่ายไร้สายของกองทัพ ในฐานะผู้ปกป้องประเทศ กองทัพย่อมมีสิทธิพิเศษในการใช้เทคโนโลยีต่างๆ ก่อนใคร อย่างเช่นคอมพิวเตอร์ ย่อมต้องถูกนำมาใช้ในกองทัพเป็นที่แรก

เฟิงเสี้ยวเทียนรู้ดีว่า การที่คอมพิวเตอร์จะเชื่อมต่อกับเครือข่ายภายนอกได้ มีเพียงสองทางเท่านั้น คือการเชื่อมต่อแบบมีสาย และแบบไร้สาย ระบบเครือข่ายแบบมีสายในประเทศตอนนี้ยังคงว่างเปล่า ดังนั้นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่คือเครือข่ายไร้สาย—ปัญหาใหญ่จึงเกิดขึ้น: แล้วจะทำอย่างไรให้คอมพิวเตอร์เชื่อมต่อสัญญาณไร้สายได้ล่ะ?

อืม... นี่เป็นปัญหา และดูเหมือนจะเป็นปัญหาที่แก้ไม่ได้เสียด้วย แต่เฟิงเสี้ยวเทียนกลับค้นพบวิธีที่น่าจะเป็นไปได้ นั่นคือการใช้ "วิทยุ" เป็นสื่อกลางในการบรรลุเป้าหมายนี้

วิทยุไม่ใช่ของแปลกใหม่ ในประเทศจีนวิทยุแพร่หลายมาตั้งแต่ 20-30 ปีก่อนแล้ว และเป็นเครื่องมือรับข่าวสารที่สำคัญมายาวนาน มีผู้ใช้งานจำนวนมหาศาล แต่ปรากฏการณ์นี้เริ่มเปลี่ยนไปเมื่อโทรทัศน์เข้ามาแทนที่ ตอนนี้ปี 90 หลายครอบครัวมีโทรทัศน์กันแล้ว แม้จะเป็นทีวีขาวดำจอเล็ก แต่เมื่อเทียบกับวิทยุที่มีแต่เสียง ทีวีที่มีทั้งภาพและเสียงย่อมดึงดูดใจมากกว่า

เฟิงเสี้ยวเทียนเป็นคนเก็บของเก่า ทุกครั้งที่เก็บของมาได้ เขาจะคัดแยกเสมอ ของบางอย่างที่ยังพอใช้ได้เขาจะเก็บไว้ใช้เอง และวิทยุก็เป็นหนึ่งในนั้น

เฟิงเสี้ยวเทียนเคยเก็บวิทยุได้ห้าเครื่อง แต่ทุกเครื่องพังหมด ด้วยนิสัยชอบศึกษาค้นคว้า เขาจับแพะชนแกะ ยำอะไหล่จนซ่อมมันกลับมาใช้งานได้ถึงสองเครื่อง วิทยุสองเครื่องนี้เป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าเพียงอย่างเดียวในบ้านของเขา และตอนนี้ เฟิงเสี้ยวเทียนกำลังเบนเข็มความสนใจไปที่วิทยุทั้งสองเครื่องนี้

เนื่องจากวิทยุต้องใช้ถ่านไฟฉาย ซึ่งสำหรับเฟิงเสี้ยวเทียนแล้ว มันคือการสิ้นเปลืองอย่างตำตา เขาจึงไม่ค่อยได้เปิดฟัง ยกเว้นช่วงแรกที่เพิ่งซ่อมเสร็จเพราะเห่อของใหม่ หลังจากนั้นมันก็ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะเฉยๆ

เฟิงเสี้ยวเทียนมีความรู้เรื่องวิทยุเป็นอย่างดี เขารู้ว่าวิทยุรับสัญญาณผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า การปรับคลื่นความถี่ที่แตกต่างกันทำให้รับฟังสถานีที่ต่างกันได้ สัญญาณไร้สายส่วนใหญ่ในโลกตอนนี้ก็อาศัยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในการส่งสัญญาณเช่นกัน เครือข่ายไร้สายของคอมพิวเตอร์ก็น่าจะใช้หลักการเดียวกัน

เฟิงเสี้ยวเทียนไตร่ตรองอย่างละเอียด แล้วเริ่มลงมือ ในใจของเขายังมีความไม่แน่ใจอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าทำแบบนี้แล้วจะได้ผลจริงไหม แต่นี่เป็นวิธีเดียวที่เขาคิดออกในตอนนี้ ถ้าไม่ลองดูสักตั้ง เขาคงคาใจไม่หาย

เฟิงเสี้ยวเทียนหยิบกล่องเครื่องมือออกมา เริ่มจากแกะวิทยุอย่างระมัดระวัง ถอดตัวรับสัญญาณออกมา จากนั้นก็หันไปมองเคสคอมพิวเตอร์ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วในที่สุดเขาก็ตัดสินใจลงมือ

แม้คอมพิวเตอร์เครื่องนี้จะเป็นของล้ำค่าในสายตาเขา แต่คอมพิวเตอร์ที่ต่อเน็ตไม่ได้ อย่างมากมันก็เป็นแค่ของเล่นราคาแพง เพื่อให้เข้าใกล้โลกแห่งเครือข่ายมากขึ้น เฟิงเสี้ยวเทียนตัดสินใจเสี่ยง

หลังจากเปิดฝาเคสคอมพิวเตอร์ เฟิงเสี้ยวเทียนไม่ได้ไปยุ่งกับชิ้นส่วนอื่น เขาเพ่งความสนใจไปที่พอร์ตเชื่อมต่อแบบมีสาย หลังจากพิจารณาอยู่พักใหญ่ เขาก็ลองพยายามเชื่อมต่อตัวรับสัญญาณของวิทยุเข้ากับพอร์ตนั้น ขั้นตอนนี้ค่อนข้างซับซ้อนและไม่มีความแน่นอน เฟิงเสี้ยวเทียนจึงทำอย่างช้าๆ ใช้เวลาลองผิดลองถูกอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมง จนในที่สุดก็ทำสำเร็จ

"ฟู่ว——"

เฟิงเสี้ยวเทียนถอนหายใจยาว แม้อากาศจะหนาวเหน็บ แต่หน้าผากของเขากลับเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ดูท่าทางงานนี้จะไม่หมูเลย ก็แน่ล่ะ ถ้าทำพลาด คอมพิวเตอร์เครื่องนี้อาจจะมีปัญหา และผลที่ตามมาสำหรับเฟิงเสี้ยวเทียนนั้นถือว่ารุนแรงสาหัส

เขาปาดเหงื่อ มองดูผลงานของตัวเองด้วยความภูมิใจระคนกังวล ภูมิใจที่เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ใครก็ทำได้ ถ้าไม่มีความรู้ทฤษฎีแน่นปึ้กและทักษะช่างระดับสูง ภารกิจนี้ไม่มีทางสำเร็จ แต่ที่กังวลคือเขาไม่แน่ใจว่ามันจะใช้งานได้จริงไหม ถ้าวิธีนี้ไม่ได้ผล เขาก็คงหมดหนทางแล้วจริงๆ

เฟิงเสี้ยวเทียนยืนอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ รู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นเร็วผิดปกติ หลังจากยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจเปิดเครื่องเพื่อดูผลลัพธ์

ห้านาทีผ่านไป... เฟิงเสี้ยวเทียนนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ เพราะหลังจากเปิดเครื่อง ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมเปี๊ยบ ไม่มีสัญญาณเตือนว่ามีการเชื่อมต่อเครือข่ายไร้สายใดๆ ดูเหมือนว่าวิธีการของเขาจะมีปัญหา

ปัญหามันอยู่ที่ตรงไหนกันนะ? เฟิงเสี้ยวเทียนนั่งครุ่นคิดอยู่บนเก้าอี้ สักพักเขาก็คลิกเปิดโปรแกรมในคอมพิวเตอร์ เข้าไปดูที่การตั้งค่าเครือข่าย โปรแกรมพื้นฐานต่างๆ ของเครื่องนี้มีครบถ้วน ดังนั้นปัญหาไม่น่าจะอยู่ที่ตัวคอมพิวเตอร์ หรือว่าตัวรับสัญญาณวิทยุจะมีปัญหา?

พอคิดได้ดังนั้น เขาก็รีบตรวจสอบตัวรับสัญญาณอย่างละเอียด ตรวจแล้วตรวจอีกก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ เฟิงเสี้ยวเทียนเริ่มจะไปไม่เป็น เขานั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ ดวงตาจ้องมองเคสคอมพิวเตอร์ที่ถูกเปิดฝาทิ้งไว้อย่างว่างเปล่า ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย: ในทางทฤษฎีมันน่าจะทำได้นี่นา แล้วปัญหาไปอยู่ที่ไหนกันแน่?

นี่เป็นปัญหาใหญ่ อย่างน้อยตอนนี้เฟิงเสี้ยวเทียนก็ยังหาสาเหตุไม่เจอ แต่ในหัวของเขาเริ่มมีความคิดบางอย่างแวบเข้ามา รางๆ เหมือนจะจับต้องได้ แต่ความคิดนั้นก็เหมือนเล่นซ่อนหากับเขา ทุกครั้งที่เขาเกือบจะจับจุดได้ มันก็หนีหายไปทันที เฟิงเสี้ยวเทียนรู้สึกอึดอัดคับข้องใจ ผ่านไปสักพัก เขาแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว