บทที่ 6 ความรู้เพิ่มเติม

สิบนาทีต่อมา เฟิงเสี้ยเทียนที่กำลังเค้นสมองอย่างหนักพลันกระโดดพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ด้วยแรงที่มากเกินไปทำให้หัวของเขาโขกเข้ากับขื่อหลังคาอย่างจัง แม้จะเจ็บจนน้ำตาเล็ด แต่เฟิงเสี้ยเทียนกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เพราะเขาหาคำตอบของปัญหาเจอแล้ว—ตัวรับสัญญาณไม่มีแหล่งจ่ายไฟ!

นี่เป็นปัญหาที่เรียบง่ายมาก แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นจุดที่ผู้คนมักจะมองข้ามได้ง่ายที่สุด ตัวรับสัญญาณนี้ถูกถอดออกมาจากวิทยุ ซึ่งตอนที่ใช้งานวิทยุจำเป็นต้องมีแบตเตอรี่จ่ายพลังงานมันถึงจะทำงานได้ตามปกติ ตอนนี้เมื่อนำมาติดตั้งบนคอมพิวเตอร์ ย่อมต้องหาพลังงานมาจ่ายให้มันเช่นกัน

เฟิงเสี้ยเทียนหัวเราะฮ่าๆ ออกมาสองที จากนั้นก็ถอดแบตเตอรี่ออกจากวิทยุ ใช้สายทองแดงสองเส้นเชื่อมต่อแบตเตอรี่เข้ากับตัวรับสัญญาณ เมื่อทำเสร็จเขาก็จดจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างใจจดใจจ่อ คราวนี้ ในที่สุดหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็มีความเคลื่อนไหวเสียที แต่หลังจากเฟิงเสี้ยเทียนมองดูครู่หนึ่งเขาก็ต้องชะงักไป—ทำไมสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาถึงเป็นภาษาต่างดาวล่ะ?

ใช่แล้ว บนหน้าจอคอมพิวเตอร์เต็มไปด้วยรหัสที่อ่านไม่ออก ตัวอักษรยุ่งเหยิงมากมายปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ และสลับเปลี่ยนไปมาทีละบรรทัด เฟิงเสี้ยเทียนมองจนตาลาย หลังจากยืนอึ้งอยู่พักหนึ่ง เขาจึงขยับเมาส์เพื่อสั่งการ ทว่ากระแสตัวอักษรเหล่านั้นกลับไม่ได้หายไปเพราะการสั่งการของเขา พวกมันยังคงยึดครองพื้นที่บนหน้าจอไว้ทั้งหมด

“นี่... นี่มันเพราะอะไรกัน?”

เฟิงเสี้ยเทียนสับสนอีกครั้ง การที่มีอาการแบบนี้อย่างน้อยก็แสดงว่าตัวรับสัญญาณได้รับข้อมูลไร้สายมาแล้ว แต่ทำไมสิ่งที่แสดงบนหน้าจอถึงเป็นภาษาต่างดาวที่อ่านไม่รู้เรื่อง? เขาจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไรดี?

เฟิงเสี้ยเทียนเริ่มใช้ความคิด คราวนี้เขาใช้เวลาไม่นานก็หาเหตุผลเจอ ความจริงแล้วเหตุผลนั้นง่ายมาก เพราะคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่ตัวรับสัญญาณรับเข้ามาคือความถี่ของวิทยุ ไม่ใช่ความถี่ของเครือข่ายไร้สายในคอมพิวเตอร์ หากต้องการแก้ปัญหานี้ เว้นเสียแต่ว่าเขาจะรู้ว่าเครือข่ายไร้สายของคอมพิวเตอร์นั้นใช้ย่านคลื่นความถี่ใด ซึ่งเฟิงเสี้ยเทียนไม่รู้เรื่องนี้เลย ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงทำได้เพียงถอดใจไปก่อน

“เฮ้อ...”

เฟิงเสี้ยเทียนถอนหายใจยาว เขาเริ่มลงมือดัดแปลงเพียงเพราะความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เดิมทีคิดว่าเรื่องนี้จะคลี่คลายได้โดยง่าย แต่ความจริงกลับไม่ได้ง่ายขนาดนั้น คอมพิวเตอร์ก็คือเครื่องจักรเครื่องหนึ่ง หากขั้นตอนใดเกิดปัญหาขึ้นก็อาจส่งผลลัพธ์ที่ไม่ถูกต้องได้ กระแสตัวอักษรประหลาดที่ปรากฏบนหน้าจอนั้น ความจริงแล้วคือสัญญาณดิจิทัลที่วิทยุใช้งาน หากจะเปลี่ยนพวกมันให้เป็นตัวอักษรในตอนนี้เห็นทีจะเป็นไปไม่ได้ เพราะพวกมันคือสัญญาณเสียง ไม่ได้อยู่ในระบบอักขระ

เฟิงเสี้ยเทียนรู้สึกท้อแท้เล็กน้อย แต่ในไม่ช้าเขาก็ทำใจยอมรับได้ ปัญหานี้เกิดขึ้นเพราะเขายังขาดความรู้สะสมที่เกี่ยวข้อง ดูเหมือนว่าหลังจากนี้เขาต้องเสริมความรู้ด้านนี้ให้มากขึ้นเสียแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฟิงเสี้ยเทียนจึงหันไปมองกองหนังสือที่สุมอยู่ตรงมุมห้อง หนังสือเหล่านั้นครอบคลุมเนื้อหาหลายด้าน หนึ่งในนั้นมีหนังสือเกี่ยวกับสัญญาณวิทยุ หนังสือเล่มนี้เฟิงเสี้ยเทียนตั้งใจหาซื้อมาจากเฒ่าหลี่เพื่อเอามาซ่อมวิทยุโดยเฉพาะ ดังนั้นเขาจึงเคยเปิดดูแค่เนื้อหาที่เกี่ยวกับสัญญาณวิทยุ ส่วนเนื้อหาอื่นๆ เขาไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก

เฟิงเสี้ยเทียนปิดคอมพิวเตอร์ ลุกขึ้นไปหาหนังสือเล่มนั้นจากกองหนังสือ แล้วกลับมานอนอ่านบนเตียงอย่างละเอียด ภายใต้แสงไฟสลัว สีหน้าของเขาดูจดจ่อเป็นพิเศษ ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงพลิกกระดาษดังขึ้นเป็นครั้งคราว

ตีสี่ของเช้าวันรุ่งขึ้น เฟิงเสี้ยเทียนก็ลุกจากที่นอน เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนทั้งคืน แต่นั่นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจของเขาเลย ในตอนนี้เฟิงเสี้ยเทียนดูมีความสุขมาก จากการเรียนรู้ตลอดทั้งคืน เขาเริ่มมีความเข้าใจเกี่ยวกับความรู้ด้านวิทยุอย่างเป็นรูปธรรมมากขึ้น สัญญาณไร้สายเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์จริงๆ ความถี่ที่แตกต่างกันจะให้ผลลัพธ์ที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เฟิงเสี้ยเทียนลุกขึ้นล้างหน้าล้างตาอย่างง่ายๆ แล้วถือถุงกระสอบออกจากบ้าน เขาเริ่มออกตระเวนหาเลี้ยงชีพเหมือนเช่นทุกวัน

ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมฤดูหนาว เขาจึงมีเวลาเหลือเฟือ เฟิงเสี้ยเทียนตัดสินใจแล้วว่า จะต้องใช้โอกาสนี้ศึกษาเจ้าคอมพิวเตอร์มหัศจรรย์นี้ให้ทะลุปรุโปร่ง ส่วนเรื่องปัญญาประดิษฐ์ (AI) นั้น ในตอนนี้ดูจะไกลตัวเกินไปหน่อย คนเราจะข้ามขั้นไปอวกาศทั้งที่เพิ่งหัดเดินไม่ได้หรอกใช่ไหมล่ะ?

หกโมงครึ่งตอนเช้า เฟิงเสี้ยเทียนแบกถุงใส่ของเก่าเต็มใบมาถึงหน้าประตูบ้านเฒ่าหลี่ เหมือนเช่นปกติ เฒ่าหลี่กำลังนั่งยองๆ แปรงฟันอยู่ตรงมุมกำแพง ราวกับนัดกันไว้ ทุกวันในช่วงเวลานี้ เฟิงเสี้ยเทียนจะมาถึงบ้านเฒ่าหลี่ตรงเวลา และเฒ่าหลี่ก็จะนั่งแปรงฟันอยู่ที่เดิม เป็นความเข้าใจตรงกันระหว่างคนเก็บของเก่ากับคนรับซื้อของเก่า ซึ่งจะว่าไปก็น่าทึ่งอยู่เหมือนกัน

เฟิงเสี้ยเทียนผลักประตูรั้วเข้าไปแล้วทักทายด้วยรอยยิ้มเหมือนเคย “คุณลุงหลี่ ตื่นเช้าจังนะครับ”

เฒ่าหลี่บ้วนปากแล้วลุกขึ้นยืนยิ้มตอบ “เธอน่ะสิเช้ากว่า เสี่ยวเทียน รอประเดี๋ยวเถอะ ฉันไปล้างหน้าแป๊บเดียวเดี๋ยวออกมา”

สิบกว่านาทีต่อมา ทั้งคู่ก็คิดเงินกันเสร็จ รายได้ของเฟิงเสี้ยเทียนวันนี้คือ 1 หยวน 75 เฟิน ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว เฒ่าหลี่ยื่นเงินให้เฟิงเสี้ยเทียน เขาหยิบเงินมาแต่ยังไม่จากไปไหน เขามองไปยังกองหนังสือเก่าที่วางอยู่ตรงมุมห้อง เฒ่าหลี่เห็นดังนั้นก็หัวเราะฮึกๆ แล้วพูดว่า “ทำไม? อยากหาหนังสืออีกแล้วเหรอ? ถ้าอยากได้ก็ไปหาเอาเองเถอะ แต่อย่ารื้อจนเละเทะก็พอ”

เฟิงเสี้ยเทียนยิ้มรับ “คุณลุงวางใจได้เลยครับ ผมจะระวัง”

ทั้งคู่ต่างก็คุ้นเคยกับเรื่องนี้ดี เฒ่าหลี่พยักหน้าแล้วหมุนตัวเข้าบ้านไปทำกับข้าว ส่วนเฟิงเสี้ยเทียนเดินไปที่กองหนังสือ ค้นหาอย่างละเอียด เป้าหมายของเขามีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการหาหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์

เนื่องจากคอมพิวเตอร์ในตอนนี้ยังไม่แพร่หลายและถือเป็นของใหม่ หนังสือด้านนี้ในประเทศจึงมีไม่มากนัก ด้วยเหตุนี้ หนังสือเก่าที่เกี่ยวข้องที่เฟิงเสี้ยเทียนจะหาได้จึงมีน้อยตามไปด้วย หลังจากทุ่มเทหาอยู่นานกว่ายี่สิบนาที เฟิงเสี้ยเทียนก็ได้หนังสือมาเพียงสองเล่ม

เขารวบรวมกองหนังสือกลับให้เข้าที่ แล้วถือหนังสือสองเล่มเดินเข้าไปในบ้าน เฒ่าหลี่กำลังหุงข้าวอยู่ เมื่อเห็นเฟิงเสี้ยเทียนเดินเข้ามา เขาก็ดึงกล้องยาสูบออกจากปากแล้วเคาะกับเตา ก่อนจะหัวเราะหึๆ “วันนี้ถูกใจสองเล่มนี้เหรอ?”

เฟิงเสี้ยเทียนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ครับ ลุงช่วยชั่งน้ำหนักให้หน่อย”

หนังสือสองเล่มหนักไม่ถึง 3 จิน หากคิดตามราคาเศษกระดาษเดิมทีต้องจ่ายไม่ถึง 2 หม่าว แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นเฒ่าหลี่ก็เท่ากับทำงานฟรี ตามข้อตกลงของทั้งคู่ ราคาที่เฟิงเสี้ยเทียนซื้อหนังสือคือจินละ 8 เฟิน สุดท้ายเฟิงเสี้ยเทียนจึงจ่ายไป 2 หม่าว 5 เฟิน แล้วจึงเดินถือหนังสือจากไป

วันเวลาหลังจากนั้น เฟิงเสี้ยเทียนยังคงตื่นเช้ามาเก็บของเก่าไปขายทุกวัน หลังจากกลับถึงบ้านเขาก็ศึกษาความรู้เรื่องคอมพิวเตอร์ควบคู่ไปกับการฝึกปฏิบัติจริง เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้ตัว วันตรุษจีนก็มาถึง

สำหรับเฟิงเสี้ยเทียนแล้ว วันปีใหม่จะมีหรือไม่มีก็ได้ เพราะตอนนี้ที่บ้านเหลือเขาเพียงคนเดียว ไม่มีบรรยากาศของการฉลองปีใหม่เลย ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ให้ความสำคัญกับมัน—หรืออาจจะพูดได้ว่าเขากำลังพยายามหลีกเลี่ยงมันอย่างตั้งใจนั่นเอง