บทที่ 7 สระน้ำเล็กๆ ในเครือข่ายท้องถิ่น

ในคืนวันส่งท้ายปีเก่า เฟิงเสี้ยเทียนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ คืนนี้เขามีภารกิจสำคัญอย่างยิ่งที่ต้องทำ นั่นคือการเชื่อมต่อคอมพิวเตอร์เข้ากับเครือข่ายไร้สายอย่างแท้จริง

จากการเรียนรู้ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ในที่สุดเฟิงเสี้ยเทียนก็เข้าใจถึงความน่าขำของตัวเอง ในตอนแรกเขาคิดว่าเพียงแค่ติดตั้งตัวรับสัญญาณวิทยุเข้ากับคอมพิวเตอร์ก็ใช้งานได้แล้ว แต่ผลคือเขาล้มเหลว แม้ตอนนั้นเขาจะเริ่มระลึกได้ถึงความอุปสรรคหลายอย่าง แต่หลังจากได้ศึกษาอย่างจริงจังเขาก็พบว่า อุปสรรคเหล่านั้นมันยากกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก!

ประการแรก ความถี่ที่คอมพิวเตอร์และวิทยุรับนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แม้ทั้งคู่จะเป็นคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเหมือนกัน แต่การจะปรับย่านความถี่ของตัวรับสัญญาณวิทยุให้ตรงกับย่านความถี่ของคอมพิวเตอร์นั้นแทบจะเป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้ เพราะมันเกี่ยวข้องกับเรื่องของกำลังส่งซึ่งช่องว่างระหว่างทั้งสองนั้นกว้างเกินไปจนปรับจูนไม่ได้ หากจะพูดให้เข้าใจง่ายๆ มันก็คือปัญหาเรื่อง "เท้าใหญ่กับรองเท้าเล็ก"

ในเมื่อเท้าใหญ่กว่ารองเท้ามากเกินไป ต่อให้ฝืนยัดเข้าไปอย่างไรก็ไม่มีทางใส่ได้ แล้วคุณจะสวมรองเท้าได้อย่างไร? วิธีเดียวที่จะแก้ปัญหานี้ได้คือต้องเปลี่ยนรองเท้าคู่ใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม ซึ่งหมายความว่าตัวรับสัญญาณที่เฟิงเสี้ยเทียนติดตั้งบนคอมพิวเตอร์จะต้องเปลี่ยนเป็นตัวที่มีกำลังส่งสูงกว่านี้

แม้ปัญหานี้จะค่อนข้างยาก แต่ก็ยังพอมีหวัง หลังจากเฟิงเสี้ยเทียนใช้ความคิด เขาก็รี่ไปหาเฒ่าหลี่จนได้พบกับ "ซันโย" เครื่องหนึ่งที่เสียแล้ว "ซันโย" คืออะไรน่ะหรือ? อธิบายง่ายๆ ก็คือ—มันคือวิทยุขนาดใหญ่ที่มีฟังก์ชันเล่นเทปคาสเซ็ทได้ เนื่องจากวิทยุขนาดใหญ่ประเภทนี้ที่เข้าสู่ตลาดในประเทศรุ่นแรกๆ เป็นผลิตภัณฑ์ของบริษัทซันโย จากญี่ปุ่น คนในประเทศจึงเรียกรวมๆ อุปกรณ์ที่มีลักษณะคล้ายกันนี้ว่า "ซันโย"

เฟิงเสี้ยเทียนยอมจ่ายเงินหนึ่งหยวนเพื่อซื้อตัวรับสัญญาณจากวิทยุขนาดใหญ่เครื่องนั้น ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะราคาโดยรวมของของพวกนี้ค่อนข้างแพง แม้จะเป็นแค่ชิ้นส่วนอะไหล่ก็ยังมีราคาที่สูง เฟิงเสี้ยเทียนนำตัวรับสัญญาณไร้สายนี้มาติดตั้งลงบนคอมพิวเตอร์ ในที่สุดปัญหารองเท้าเล็กเท้าใหญ่ก็คลี่คลายลง

หลังจากปรับจูนอยู่พักใหญ่ ความถี่ของตัวรับสัญญาณนี้ก็ซิงโครไนซ์เข้ากับสัญญาณเครือข่ายไร้สายของคอมพิวเตอร์ได้สำเร็จ กระบวนการนี้ต้องใช้ความรู้เฉพาะทางที่ลึกซึ้งมาก เฟิงเสี้ยเทียนต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างหนักกว่าจะแก้ปัญหาได้ และการเปลี่ยนมาใช้ตัวรับสัญญาณตัวนี้ยังมีข้อดีอีกอย่างคือ มันไม่ต้องใช้แบตเตอรี่ เพียงแค่ต่อเข้ากับแหล่งจ่ายไฟปกติก็ใช้งานได้แล้ว ซึ่งช่วยประหยัดเงินค่าถ่านไฟฉายให้เขาได้โข ปัจจุบันถ่านขนาดเล็กขายคู่ละ 5 หม่าว ส่วนถ่านขนาดใหญ่ขายถึงคู่ละ 1 หยวน สำหรับเฟิงเสี้ยเทียนแล้ว นี่ถือเป็นโบนัสที่น่าประทับใจไม่น้อย

เมื่อปัญหาการรับสัญญาณเครือข่ายคลี่คลาย ต่อไปก็คือการแก้ปัญหาการส่งสัญญาณออกจากคอมพิวเตอร์ เฟิงเสี้ยเทียนไปหาของเก่าจากเฒ่าหลี่อีกครั้งจนได้ตัวส่งสัญญาณไร้สายที่พังแล้วมาตัวหนึ่ง แล้วนำมาติดตั้งบนคอมพิวเตอร์ คราวนี้คอมพิวเตอร์ของเขาจึงสามารถรับและส่งข้อมูลได้สองทางเสียที เจ้าตัวส่งสัญญาณนี้ถูกถอดมาจาก "ต้าเกอตา" (โทรศัพท์มือถือรุ่นกระดูกหมา) ที่เสียแล้ว

ในยุคนี้ ราคาของต้าเกอตานั้นแพงหูฉี่ ราคาเริ่มต้นพุ่งไปถึงหลักหมื่นหยวน เฟิงเสี้ยเทียนแค่ซื้อตัวส่งสัญญาณเพียงชิ้นเดียวก็เสียเงินไปตั้งสิบกว่าหยวน ทำเอาเขาแทบใจสลายด้วยความเสียดายเงิน เดิมทีตัวส่งสัญญาณบนต้าเกอตาจะมีฟังก์ชันรับสัญญาณในตัวอยู่แล้ว แต่เนื่องจากความสามารถในการรับส่งข้อมูลของมันมีจำกัด หากให้มันทำงานสองอย่างพร้อมกัน ต่อให้เชื่อมต่อเครือข่ายได้ ความเร็วอินเทอร์เน็ตก็คงจะช้าอืดอาดจนน่ารำคาญ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้แยกส่วนงานรับและส่งสัญญาณออกจากกันจะดีกว่า เพื่อให้แน่ใจว่าเครือข่ายจะไหลลื่น

ทว่าเมื่อทำทั้งหมดนี้เสร็จ ปัญหาใหม่ก็ตามมาทันที เมื่อเฟิงเสี้ยเทียนเปิดคอมพิวเตอร์ สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอก็ยังคงเป็นรหัสที่อ่านไม่ออก จากการค้นคว้าเขาก็พบกุญแจสำคัญของปัญหานี้ ซึ่งมันซับซ้อนและจัดการยากกว่าเรื่องตัวรับสัญญาณเสียอีก

สัญญาณที่คลื่นวิทยุส่งออกมาล้วนเป็นรหัสดิจิทัลที่ซับซ้อนยิ่ง หากต้องการเปลี่ยนตัวเลขเหล่านี้ให้กลายเป็นข้อมูลที่ใช้งานได้จริง จะต้องผ่านกระบวนการแปลงข้อมูลเสียก่อน เฟิงเสี้ยเทียนติดตั้งตัวรับสัญญาณของวิทยุขนาดใหญ่ ซึ่งมันรู้จักแต่การแปลงสัญญาณดิจิทัลของวิทยุเท่านั้น ส่วนสัญญาณของคอมพิวเตอร์น่ะหรือ? มันไม่รู้จักเลยสักนิด!

แม้เขาจะปรับจูนให้มันรับคลื่นความถี่ไร้สายของคอมพิวเตอร์ได้แล้ว แต่การจะให้มันแปลงรหัสดิจิทัลที่ได้รับมาเป็นเนื้อหาที่คอมพิวเตอร์แสดงผลได้นั้น เกินความสามารถของมันไปไกล ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อหน้าที่เดิมของมันไม่ใช่แบบนี้

เมื่อตัวรับสัญญาณแปลงข้อมูลไม่ได้ ก็เหลือเพียงหนทางเดียว—คือต้องทำให้ตัวคอมพิวเตอร์เองมีความสามารถนั้น แม้ฟังดูง่าย แต่ในทางปฏิบัติกลับยากเข็ญเหลือเกิน เพราะการจะให้คอมพิวเตอร์ทำฟังก์ชันนี้ได้ จำเป็นต้องมี "นักแปล" ให้มัน—ใช่แล้ว นักแปลนั่นแหละ!

เปรียบได้กับคนสองคนจากต่างประเทศที่ต้องการคุยกัน แต่เพราะภาษาไม่ตรงกันจึงไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายพูดอะไร ในตอนนั้นเองที่จำเป็นต้องมีคนที่เชี่ยวชาญทั้งสองภาษามาเป็นคนกลางเพื่อแปลความหมาย แล้ว "นักแปล" ของคอมพิวเตอร์คืออะไรล่ะ? คำตอบนั้นง่ายมาก—มันคือ "ซอฟต์แวร์แปลงแพ็กเก็ตข้อมูล"

ข้อมูลภายนอกทั้งหมดที่คอมพิวเตอร์ได้รับ จะถูกส่งผ่านมาในรูปแบบของแพ็กเก็ตข้อมูล การจะเขียนซอฟต์แวร์แบบนี้ขึ้นมาสักตัว มันจะไปง่ายได้อย่างไร?

ถึงแม้เฟิงเสี้ยเทียนจะเริ่มเชี่ยวชาญด้านซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์แล้ว แต่เขาไม่เข้าใจหลักการรับส่งของแพ็กเก็ตข้อมูลเลย นักแปลต้องมีความสามารถแบบไหนกันนะ? อย่างน้อยก็ต้องรู้จักภาษาของทั้งสองฝ่ายใช่ไหมล่ะ?

ปัญหาของเฟิงเสี้ยเทียนอยู่ตรงนี้เอง เขาเข้าใจภาษาคอมพิวเตอร์ดี แต่เขาไม่รู้ว่าแพ็กเก็ตข้อมูลคืออะไร เพื่อแก้ปัญหานี้ เฟิงเสี้ยเทียนถึงกับต้องเดินทางไปห้องสมุดกลางเมืองติดต่อกันหลายวัน เพราะปัญหานี้มันเป็นวิชาการเฉพาะทางเกินไป มีเพียงห้องสมุดขนาดใหญ่เท่านั้นที่จะมีหนังสือด้านนี้

หลังจากศึกษาอยู่นานหลายวัน ในที่สุดเฟิงเสี้ยเทียนก็เข้าใจหลักการของมัน เมื่อเข้าใจแล้ว ที่เหลือก็คือการเขียนโปรแกรมซึ่งถ้าจะว่ากันตามตรง นี่แหละคือส่วนที่ทรมานที่สุด เฟิงเสี้ยเทียนใช้ความรู้ที่มี ใช้ภาษาเบสิค ที่แสนธรรมดาที่สุด เริ่มต้นงานเขียนโค้ดที่แสนจะน่าเบื่อหน่าย

ตลอดสิบกว่าวัน เฟิงเสี้ยเทียนหมกมุ่นอยู่กับการเขียนโปรแกรม วันนี้คือวันส่งท้ายปีเก่า และเป็นวันที่เขากำลังจะเขียนโปรแกรมเสร็จสมบูรณ์ สองมือของเขารัวลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโดยไม่ละสายตา ราวกับไม่ต้องกังวลเลยว่านิ้วมือจะกดผิด เมื่อตัวอักษรตัวสุดท้ายของโปรแกรมถูกพิมพ์ลงไป เฟิงเสี้ยเทียนก็ตบโต๊ะดังปัง! ก่อนจะเงยหน้าหัวเราะร่า

“ฮ่าๆๆๆ! ในที่สุดก็เสร็จเสียที!”

เฟิงเสี้ยเทียนกระโดดโลดเต้นไปมาในห้องเหมือนเด็กๆ ท่าทางดูตลกขบขันยิ่งนัก ในวินาทีนี้หัวใจของเขาถูกเติมเต็มด้วยความปรีดา สำหรับเขาแล้ว สิ่งที่วิเศษที่สุดในชีวิตคือการได้ลงมือทำความคิดของตนให้กลายเป็นจริง ความรู้สึกอิ่มเอมใจหลังประสบความสำเร็จนั้นมันช่างยอดเยี่ยม หากไม่สัมผัสด้วยตัวเองก็ยากที่จะเข้าใจ แน่นอนว่าเฟิงเสี้ยเทียนไม่มีพันธะใดๆ การได้สำรวจดินแดนใหม่ๆ จึงเป็นความหมายเดียวในชีวิตของเขา

เฟิงเสี้ยเทียนตื่นเต้นอยู่พักใหญ่จึงค่อยสงบลง เขาคลึงนิ้วที่เริ่มปวดล้าแล้วนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้ง ในเมื่อโปรแกรมเขียนเสร็จแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการดีบัก เพื่อดูว่ามีข้อผิดพลาดทางไวยากรณ์หรือไม่ ไม่นานนักเขาก็ตรวจสอบเสร็จสิ้น ซอฟต์แวร์ตัวนี้ไม่มีปัญหาใดๆ เฟิงเสี้ยเทียนติดตั้งโปรแกรมลงในระบบปฏิบัติการของคอมพิวเตอร์ จากนั้นจึงเปิดใช้งาน แล้วซอฟต์แวร์ตัวนี้ก็เริ่มทำงานบนคอมพิวเตอร์ทันที

เมื่ออินเทอร์เฟซเริ่มสลับเปลี่ยนไปมา ในที่สุดหน้าจอก็แสดงข้อความแจ้งเตือนว่าการรับสัญญาณเป็นปกติ จากนั้นเฟิงเสี้ยเทียนก็เริ่มออกสำรวจโลกไซเบอร์ด้วยความตื่นเต้นทันที

ทว่าผ่านไปได้ไม่นานเขาก็ต้องหยุดลง เพราะเครือข่ายที่เขาเชื่อมต่อได้นั้นเป็นเพียงเครือข่ายภายในประเทศ ซึ่งในยุคนี้ของประเทศยังมีเพียงเครือข่ายเฉพาะจุดเล็กๆ เท่านั้น ไม่ได้มี "อินเทอร์เน็ต"อย่างที่บันทึกไว้ในหนังสือคอมพิวเตอร์เลย

เฟิงเสี้ยเทียนรู้สึกผิดหวัง นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาต้องการ เขาต้องการท่องเที่ยวไปในมหาสมุทรแห่งเครือข่ายอย่างเสรี แต่สภาพที่เป็นอยู่นี้ มันต่างอะไรกับการถูกขังอยู่ในสระน้ำเล็กๆ กันเล่า?