บทที่ 8 ไอ้บ้านนอกเข้าสู่อินเทอร์เน็ต

หลังจากยืนอึ้งอยู่พักหนึ่ง เฟิงเสี้ยเทียนก็เริ่มลงมือปฏิบัติการ เขามีความเชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์เป็นอย่างดี สิ่งที่เขาต้องการทำในตอนนี้คือการทดลองดูว่า จะสามารถใช้เทคนิคของตนเองค้นหาช่องทางเชื่อมต่อ ของเครือข่ายต่างประเทศได้หรือไม่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดเฟิงเสี้ยเทียนก็พบเส้นทางที่พอจะเป็นไปได้ ทว่าเขากลับลังเลเล็กน้อย เพราะเส้นทางสายเดียวนี้เป็นของกองทัพ เฟิงเสี้ยเทียนเพิ่งจะอายุสิบสี่ปี หากเรื่องนี้ถูกทางกองทัพตรวจพบ เขาจะแบกรับผลที่ตามมาได้อย่างไร?

เขาลังเลอยู่นานสองนาน ในที่สุดความอยากรู้อยากเห็นก็เอาชนะความกลัว เฟิงเสี้ยเทียนควบคุมคอมพิวเตอร์ลอบเจาะเข้าสู่ระบบของกองทัพอย่างเงียบเชียบ ระบบนี้สงบนิ่งมาก วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า คาดว่าเจ้าหน้าที่เวรยามคงมีไม่กี่คน เฟิงเสี้ยเทียนจึงทำสำเร็จ เขาใช้คำสั่งควบคุมระยะไกลยึดครองคอมพิวเตอร์ของกองทัพเครื่องหนึ่งได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็ใช้คอมพิวเตอร์เครื่องนั้นส่งคำขอเชื่อมต่อพอร์ตไปยังเครือข่ายอินเทอร์เน็ตระหว่างประเทศ

ความจริงแล้วระบบของกองทัพนี้มีไว้เพื่อใช้ในการทดสอบเท่านั้น ซึ่งถือเป็นโครงการความร่วมมือระหว่างทหารและพลเรือน เพื่อตรวจสอบปัญหาที่อาจเกิดขึ้นจากการเชื่อมต่อเครือข่ายภายในประเทศกับอินเทอร์เน็ตสากล เฟิงเสี้ยเทียนประสบความสำเร็จในการเป็นผู้ทดสอบภาคประชาชนคนแรกโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว

เนื่องจากมีกองทัพเข้ามาเกี่ยวข้อง การกำหนดค่าต่างๆ ของเครือข่ายจึงค่อนข้างดี หลังจากเฟิงเสี้ยเทียนส่งคำขอไปได้ไม่นาน หน้าจอก็แสดงผลว่าเขาเชื่อมต่อเครือข่ายสำเร็จแล้ว เฟิงเสี้ยเทียนสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจ ในที่สุดเขาก็เข้าสู่อินเทอร์เน็ตสากลเสียที

ในขณะเดียวกัน ณ ศูนย์ความปลอดภัยคอมพิวเตอร์แห่งชาติในซีแอตเทิล สหรัฐอเมริกา ศาสตราจารย์วินเซนต์ ในฐานะผู้รับผิดชอบหลักของศูนย์แห่งนี้ ต้องปฏิบัติหน้าที่ตามปกติทุกวัน งานหลักของเขาคืออะไรน่ะหรือ? ง่ายมาก นั่นคือการจัดการกับภัยคุกคามที่ปรากฏขึ้นบนเครือข่ายได้ทุกเมื่อ

เวลาในอเมริกาตอนนี้คือเก้าโมงครึ่งตอนเช้า ศาสตราจารย์วินเซนต์นั่งอยู่ในห้องทำงานที่กว้างขวางและสว่างไสว กำลังจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ ในมือถือหนังสือพิมพ์ที่มีพาดหัวข่าวสะดุดตาว่า: "แฮกเกอร์ปรากฏตัว! สร้างความเสียหายยับเยิน!"

ใต้หัวข้อข่าว หนังสือพิมพ์ได้รายงานรายละเอียดไว้ว่า: "เมื่อเวลาบ่ายสามโมงวานนี้ตามเวลาในสหรัฐฯ แฮกเกอร์รายหนึ่งได้บุกรุกเครือข่ายภายในของบริษัท เจนเนอรัล อิเล็กทริกส่งผลให้ระบบทั้งหมดของบริษัทหยุดชะงักเป็นเวลาสี่ชั่วโมง จากการเปิดเผยของผู้บริหารระดับสูง เหตุการณ์นี้สร้างความเสียหายแก่บริษัทเกือบแปดล้านดอลลาร์สหรัฐ ทาง GE ได้ออกแถลงการณ์ประณามการกระทำของแฮกเกอร์อย่างรุนแรง และจะประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อตามล่าตัวแฮกเกอร์รายนี้มาลงโทษ"

ศาสตราจารย์วินเซนต์จิบกาแฟ สีหน้าดูสงบนิ่ง เขาได้รับรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว และบริษัท GE ก็ได้รับความช่วยเหลือจากเขานี่แหละจึงสามารถกลับมาใช้งานได้ตามปกติ แฮกเกอร์ที่ปรากฏตัวเมื่อวานฝีมือร้ายกาจไม่เบา ทีมของวินเซนต์ต้องใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงจึงจะถอดรหัสซอฟต์แวร์ไวรัสที่อีกฝ่ายฝังไว้ได้ ส่วนแฮกเกอร์คนนั้นจะหนีไปอยู่ที่ไหน ผีเท่านั้นแหละที่จะรู้

ศาสตราจารย์วินเซนต์วางหนังสือพิมพ์ลงพลางส่ายหน้ายิ้มขื่น สถานการณ์ความปลอดภัยบนเครือข่ายนับวันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ยอดฝีมือคอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่มักซ่อนตัวอยู่ในภาคประชาชน น้อยคนนักจะยอมเข้าร่วมทำงานกับหน่วยงานความปลอดภัยของรัฐ ด้วยเหตุนี้งานของเขาจึงหนักขึ้นทุกวัน เมื่อก่อนยังมีเวลาแอบอู้ออกไปชมวิวทิวทัศน์ได้บ้าง แต่ตอนนี้เรื่องที่ต้องจัดการในแต่ละวันทำให้เขารู้สึกยุ่งจนล้นมือ วินเซนต์กินนอนอยู่ที่ศูนย์ความปลอดภัยมานานกว่าเดือนแล้วไม่ได้กลับบ้าน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่รู้ว่าภรรยาของเขาจะขอหย่าขาดหรือไม่

ศาสตราจารย์วินเซนต์นั่งบนเก้าอี้พลางบิดขี้เกียจอย่างเป็นสุข ช่วงเวลาที่ผ่อนคลายแบบวันนี้หาได้ยากยิ่ง เขาอยากจะใช้โอกาสนี้พักผ่อนให้เต็มที่ แต่ในขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับความเงียบสงบอยู่นั้น เลขานุการของเขาก็รีบร้อนเดินเข้ามา พร้อมรายงานว่า: "ศาสตราจารย์คะ เราเพิ่งตรวจพบสัญญาณเครือข่ายจากประเทศจีนค่ะ อีกฝ่ายเข้าสู่อินเทอร์เน็ตผ่านพอร์ตเชื่อมต่อเพียงหนึ่งเดียวที่มีอยู่ ท่านจะให้จัดการเรื่องนี้อย่างไรดีคะ?"

วินเซนต์ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า: "คนจากจีนเข้าอินเทอร์เน็ตงั้นเหรอ? เวลาทดสอบของพวกเขาไม่ใช่ช่วงสิบโมงเช้าถึงบ่ายสามโมงหรอกหรือ? ทำไมโผล่มาตอนนี้ล่ะ?"

วินเซนต์พูดพลางลุกขึ้นเดินตามเลขานุการไปยังห้องมอนิเตอร์ ที่นี่มีซูเปอร์คอมพิวเตอร์ขนาดมหึมาแปดเครื่อง วางเรียงรายอยู่ ขณะนี้เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกำลังนั่งอยู่หน้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ จ้องมองสถานการณ์อย่างจดจ่อ วินเซนต์เดินเข้าไปหาแล้วถามว่า: "ร็อคกี้ สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?"

ร็อคกี้ตอบกลับว่า: "เจ้านี่พอเข้าอินเทอร์เน็ตมาได้ก็เอาแต่เดินสายไปทั่ว เหมือนกำลังตามหาอะไรบางอย่างอยู่ครับ"

ศาสตราจารย์วินเซนต์ไม่พูดอะไรอีก เขาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็ง หลังจากดูอยู่ไม่กี่นาทีเขาก็หัวเราะออกมา: "ดูเหมือนหมอนี่กำลังทำความคุ้นเคยกับอินเทอร์เน็ตอยู่ล่ะมั้ง ยังไงเขาก็เป็นคนจีน พอได้เห็นโลกเครือข่ายที่มหัศจรรย์แบบนี้ก็คงจะตื่นตาตื่นใจเป็นธรรมดา ปล่อยเขาไปเถอะ ตราบใดที่เขาไม่ทำอะไรล้ำเส้น ก็ปล่อยให้เขาสำรวจไปตามสบาย"

พูดจบวินเซนต์ก็หมุนตัวเดินออกไป ในสายตาของเขา คนที่มาจากประเทศที่ล้าหลังคนนี้ก็เป็นแค่ "ไอ้บ้านนอก" คนหนึ่งเท่านั้น หากคนคนนี้จะสามารถสร้างภัยคุกคามต่อความปลอดภัยของอินเทอร์เน็ตได้ มันคงเป็นเรื่องที่ไม่สมจริงยิ่งกว่านิทานอาหรับราตรีเสียอีก ดังนั้นวินเซนต์จึงไม่ได้ดำเนินมาตรการใดๆ ปล่อยให้ชายผู้นี้ท่องไปในโลกเครือข่ายตามใจชอบ

คนที่กำลังท่องไปในโลกเครือข่ายย่อมต้องเป็นเฟิงเสี้ยเทียนแน่นอน และก็เป็นจริงดังที่ศาสตราจารย์วินเซนต์ว่าไว้ ตอนนี้เฟิงเสี้ยเทียนเหมือนไอ้บ้านนอกเข้ากรุงจริงๆ ทุกอย่างในเครือข่ายช่างดูแปลกใหม่ ข้อมูลทุกประเภทมีให้เลือกสรรอย่างครบครัน เฟิงเสี้ยเทียนเปรียบเสมือนฟองน้ำที่คอยดูดซับข้อมูลที่มีประโยชน์ต่อตนเองอย่างไม่หยุดยั้ง เมื่อใดที่เจอสิ่งที่สนใจ เขาจะหยุดเพื่อพิจารณาอย่างละเอียด

เดิมทีเฟิงเสี้ยเทียนต้องการจะศึกษาความรู้ด้านคอมพิวเตอร์ที่เกี่ยวข้องบนอินเทอร์เน็ต เพราะเขาอยากสร้างระบบปัญญาประดิษฐ์ขึ้นมา ทว่าตอนนี้เขากลับลืมอุดมการณ์นั้นไปเสียสนิท ขณะที่เขากำลังไล่ดูข้อมูลต่างๆ อยู่นั้น ข่าวชิ้นหนึ่งบนเครือข่ายก็ดึงดูดความสนใจของเขาเข้า มันเป็นข่าวเกี่ยวกับแฮกเกอร์

สำหรับคำว่า "แฮกเกอร์"เฟิงเสี้ยเทียนมีความเข้าใจอยู่บ้าง และพอรู้ว่าคนกลุ่มนี้ทำอะไรกัน หากจะว่ากันตามตรง ตัวเขาเองก็ถือว่าเป็นแฮกเกอร์ในระดับหนึ่ง เพราะเขาใช้วิธีควบคุมคอมพิวเตอร์ของกองทัพเพื่อเข้าสู่เครือข่ายสากล ตราบใดที่เป็นการเข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาต ย่อมเรียกว่าการบุกรุกโดยผิดกฎหมาย และคนที่ควบคุมคอมพิวเตอร์เพื่อทำการบุกรุกนั้น ย่อมเรียกได้ว่าเป็นแฮกเกอร์

เฟิงเสี้ยเทียนอ่านข่าวเกี่ยวกับแฮกเกอร์ ซึ่งเป็นข่าวเดียวกับที่ศาสตราจารย์วินเซนต์เคยอ่าน แต่เมื่อเทียบกับวินเซนต์แล้ว เฟิงเสี้ยเทียนอ่านได้ละเอียดกว่าและมีความคิดที่ลึกซึ้งกว่า

โลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่สมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ระบบปฏิบัติการของคอมพิวเตอร์ก็เช่นกัน ยอดฝีมือคอมพิวเตอร์ที่แท้จริงมักจะใช้การค้นหาช่องโหว่ของระบบเพื่อเข้าควบคุมคอมพิวเตอร์เครื่องอื่น

นอกจากนี้ ยังมีบางกลุ่มที่เขียนซอฟต์แวร์ถอดรหัสขึ้นมาเอง เพื่อทำลายระบบป้องกันของคอมพิวเตอร์ฝ่ายตรงข้ามอย่างรุนแรง ซึ่งพวกไวรัสม้าโทรจันก็เป็นหนึ่งในผลผลิตที่เกี่ยวข้องเหล่านั้น