บทที่ 60 ไม่ต้องมองหรอก ผมเอง... ผมย้ายบ้านตามมา!

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เฝิงถิงถิงก็ยังมองลูกค้าเพียงคนเดียวที่อุตส่าห์หลงเข้ามาด้วยความลุ้นระทึก ภาพเหตุการณ์ประหลาดตรงหน้าทำให้เธอมีเหตุผลพอที่จะสงสัยว่า เจียงหานกำลังปรุงอาหารมีพิษต่อหน้าต่อตาเธอจริง ๆ

เป็นไปตามที่เจียงหานบอกไว้ หลังจากผ่านไปประมาณไม่กี่นาที จางชิงหยางที่อยู่ในอาการตื่นตัวสุดขีดก็ค่อย ๆ สงบลง

เขารู้ดีว่าเมื่อครู่ตัวเองเพิ่งผ่านอะไรมา มันช่าง "เวทมนตร์" เหลือเกิน ตอนนี้เขารู้สึกเพียงแค่หัวหนักเท้าเบาและร่ายกายวูบวาบแปลก ๆ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกผ่อนคลายและเบาสบายอย่างประหลาด

นอกจากนี้เขายังมั่นใจในสิ่งหนึ่งมาก นั่นคือหมูตงโพจานนี้ของเจียงหานมันเหนือความคาดหมายเกินไป

เรียกได้ว่าเขาตระเวนกินมาทั่วทุกสารทิศตลอดหลายปี ก็ไม่เคยได้ลิ้มลองอาหารที่มหัศจรรย์ขนาดนี้จากที่ไหนมาก่อน

สิ่งแรกที่เขาตัดทิ้งไปเลยคือ: เจียงหานไม่ใช่ตำรวจแน่นอน

เพราะตำรวจไม่มีทางทำรสชาติแบบนี้ออกมาได้

"เป็นอาหารที่ยอดเยี่ยมมากครับ มหัศจรรย์จริง ๆ! อ้อ ถ้าไม่รังเกียจ ผมขอสั่งกลับบ้านอีกที่นะครับ"

จางชิงหยางพยายามสะกดกลั้นความปรารถนาลึก ๆ ในใจพลางเอ่ยออกมาด้วยท่าทางเกรงใจ

ความจริงในใจเขาอยากจะนั่งกินหมูตงโพเวทมนตร์ต่ออีกจาน แต่ถ้าพูดออกมาตรง ๆ มันจะดูขัดกับวัตถุประสงค์ที่เขามาที่นี่ในวันนี้

นี่คือคำขอที่มาจากสัญชาตญาณ เมื่อมีลูกค้าชื่นชม เจียงหานย่อมไม่ปฏิเสธ

ในขณะเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นความไม่ธรรมดาของจางชิงหยาง หมอนี่เดินมาจากตรอกฝั่งตรงข้าม ดูท่าทางไม่ใช่คนท้องที่ที่อาศัยอยู่แถวนี้มานาน แขกต่างถิ่นแบบนี้มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นกลุ่มค้ายาที่ตำรวจกำลังตามสืบอยู่

แต่ช่างเถอะ เรื่องจับคนร้ายมีคนรับผิดชอบอยู่แล้ว ตัวเขาแค่ทำอาหารให้ดีก็พอ

ตอนนี้ถึงเวลาอาหารแล้ว แขกเหรื่อเริ่มทยอยเข้าร้านมาเรื่อย ๆ แม้จะยังไม่ถึงขั้นแน่นขนัด แต่ด้วยแรงหนุนจากเหล่าแผงลอยหน้าประตู ในที่สุดโต๊ะต่าง ๆ ก็เริ่มมีคนนั่งเกือบเต็ม

เมนูแนะนำประจำวันถูกแขวนไว้ที่หน้าประตู เขียนว่า: "หมูตงโพเวทมนตร์" ราคาชุดละ 68 หยวน และแน่นอนว่ามันกลายเป็นเมนูหลักที่ลูกค้าสั่งกันแทบทุกโต๊ะ

"เถ้าแก่ ขอเมนูแนะนำจานนึง!" "ได้เลยค่ะ!" ซ่งเนี่ยนเสวี่ยขานรับและต้อนรับลูกค้าอย่างกระตือรือร้น

มีชายชราวัยค่อนคนคนหนึ่งเดินเข้ามา หน้าตาดูคุ้น ๆ พิกล

"ไม่ต้องมองหรอก ผมเอง... ผมย้ายบ้านตามมา! ตอนนี้ย้ายมาอยู่แถวนี้แล้ว เพิ่งขนของวางเสร็จก็รีบมาหาของอร่อยร้อน ๆ กินเลย"

คำตอบง่าย ๆ นี้ทำให้คนในร้านซาบซึ้งใจไม่น้อย ใครจะไปคิดว่าจะมีลูกค้าที่ยอมลงทุนย้ายบ้านตามเจียงหานมาขนาดนี้

ในที่สุด หวังต้าเฟยก็พาทีมงานของเขาตามมาถึง เมื่อเห็นร้านใหม่คึกคักขนาดนี้เขาก็ไม่รอช้า รีบเปิดกล้องไลฟ์สดรายงานบรรยากาศทันที

ภาพความรุ่งเรืองที่เห็นทำให้พวกหนานเกอทำงานกันตัวเป็นเกลียวเหมือนได้ฉีดเลือดไก่ (คึกคักสุดขีด)

ในครัวหลังร้าน กระทะเหล็กถูกตวัดขึ้นลง ฝีมือการทำอาหารอันเหนือชั้นของเจียงหานสร้างความตกตะลึงให้กับเหล่าลูกค้า

และเมื่อหมูตงโพเวทมนตร์จานแล้วจานเล่าถูกยกออกมาเสิร์ฟ บรรยากาศในร้านหงเค่อสือเจียนก็พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด

ตอนแรกทุกคนนึกว่าเป็นหมูตงโพธรรมดา แต่พอเริ่มลิ้มรสเท่านั้น แต่ละคนก็แสดงปฏิกิริยาที่น่าเหลือเชื่อออกมา

ลูกค้าบางคนกินเข้าไปแล้วสีหน้าดูมีความสุขและอิ่มเอมใจสุด ๆ ปากก็พร่ำชมไม่ขาดสายว่า "อร่อย" "อร่อยเกินไปแล้ว"

ขณะที่ลูกค้าบางกลุ่มพอได้ชิมเข้าไปก็เกิดอาการตื่นเต้นฮึกเหิม ถึงขั้นลุกขึ้นโยกย้ายส่ายสะโพกเต้นรำอยู่กับที่

หันไปทางจางชิงหยาง เขาก็ไม่อาจต้านทานมนต์เสน่ห์ของอาหารได้เช่นกัน ตอนนี้ถึงกับใช้เสียงเป็ด ๆ ของเขาตะโกนร้องเพลงออกมาเสียงดัง:

"ในใจปลูกเมล็ดพันธุ์ไว้หนึ่งเมล็ด ตะละลิดติ๊ดตี่!" "มันจะเสกพรข้อเล็ก ๆ ให้สมหวัง ด้วยเวทมนตร์วิเศษ!" "ได้ยินว่าเด็กทุกคนต่างก็อยากได้มัน!" "เตรียมตัวให้พร้อมนะ โอ้โย่ว! ไปสำรวจพร้อมกันเลย!"

"พับผ่าสิ! แบบนี้ก็ได้เหรอ!"

บรรยากาศอันรื่นเริงนี้ระบาดไวปานโรคติดต่อ ลูกค้าคนอื่น ๆ ที่กำลังอยู่ในภวังค์ภาพหลอนพอเห็นภาพนี้ต่างก็ร้องตะโกนว่า "โฮตรฮอตเลย!"

น่าประหลาดแท้ ๆ ภายในภัตตาคารหงเค่อสือเจียนกลับเต็มไปด้วยเสียงเพลงอันครื้นเครงและเสียงปรบมือเกรียวกราว

ทั้งที่เป็นร้านอาหารแท้ ๆ แต่เปิดตัวได้เหมือนไนต์คลับขนาดนี้ เป็นใครก็คงยอมรับสภาพนี้ลำบาก (แบบขำ ๆ)

ในห้องไลฟ์สดของหวังต้าเฟยนั้นระเบิดไปเรียบร้อยแล้ว: "นี่ดีเจ เอ้ย พ่อค้า อย่ามัวแต่เต้นดิ กล้องลอยไปถึงเพดานแล้ว!" "เมนูวันนี้ของเชฟเจียงใส่ยาลงไปป่าววะเนี่ย คนกินบ้าไปหมดแล้ว!" "ผีตัวไหนจะไปรู้ล่ะ! งานแต่งย่าฉันยังไม่คึกขนาดนี้เลย!" "อยากไปลองชิมบ้างจัง แต่วันนี้ปลีกตัวไปไม่ได้เลย!"

ไม่ใช่แค่ชาวเน็ต แม้แต่ผู้กองหยางและกู่ฮั่นหยางที่อยู่หน้าจอมอนิเตอร์ต่างก็อึ้งจนอ้าปากค้าง

เจียงหานไม่เคยบอกเลยนี่นาว่าเขาใช้เวทมนตร์เป็นด้วย! นี่มันเกิดอะไรขึ้น ลูกค้าแต่ละคนดีดกันจนฉุดไม่อยู่แล้ว

"หรือจะให้เพื่อนจากกรมอนามัย (กองควบคุมอาหารและยา) เข้าไปตรวจหน่อยดีไหมครับ ผมสงสัยว่าเจียงหานจะเผยหางจิ้งจอกออกมาแล้ว!" กู่ฮั่นหยางเดาสุ่มอย่างกล้าหาญ

แต่คำพูดของเขาถูกผู้กองหยางขัดจังหวะทันควัน "เสี่ยวถิงส่งข่าวมาแล้ว บอกว่าจานนี้ชื่อหมูตงโพเวทมนตร์ ใส่เครื่องปรุงหายากจากยูนนานลงไป ถึงจะมีพิษอ่อน ๆ แต่ก็ไม่ได้เป็นของต้องห้ามในการบริโภค"

คำอธิบายนี้พอจะฟังขึ้น แต่ผู้กองหยางก็ยังรู้สึกว่า ตั้งแต่เลือกเจียงหานมาเป็นเชฟที่นี่ สถานการณ์มันดูจะหลุดการควบคุมไปไกลลิบ

โชคดีที่ชายหนุ่มในกล้องคนนั้นได้เข้ามาอยู่ในสายตาของตำรวจแล้ว

หากประเมินไม่ผิด เขาน่าจะเป็นหนึ่งในสมาชิกหลักของแก๊งค้ายา: จางชิงหยาง

หมอนี่เคยทำงานในครัวโรงแรมห้าดาวมาก่อน เพราะฝีมือการทำอาหารที่ยอดเยี่ยม ต่อมาจึงไปเตะตาบอสใหญ่แก๊งมาเฟีย จนถลำลึกเข้าสู่เส้นทางสายมืด

"อย่าเพิ่งรีบร้อน อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น สังเกตการณ์ต่อไปก่อน" ผู้กองหยางลูบคางพลางสั่งเสียงต่ำ

ร้านหงเค่อสือเจียน...

บรรยากาศความคึกคักยังคงไม่จางหาย หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งความหรรษาไป เมื่อพิษอ่อน ๆ เริ่มสลายตัว เหล่าลูกค้าก็ค่อย ๆ กลับมาอยู่ในสภาวะปกติ

ต้องยอมรับเลยว่า หมูตงโพเวทมนตร์ที่แสนพิเศษจานนี้ ทำให้ทุกคนยอมสยบต่อฝีมือการทำอาหารของเจียงหานอย่างลึกซึ้ง

ชายหนุ่มรูปงามคนนี้ ฉากหน้าเป็นพ่อครัว แต่ใครจะไปรู้ว่าเบื้องหลังแอบไปเรียนจบจากโรงเรียนเวทมนตร์มาหรือเปล่า

จางชิงหยางที่ได้ข้อมูล (ความอร่อย) มาเต็มกระเป๋า จ่ายเงินไปสองร้อยหยวนอย่างใจป้ำก่อนจะเดินจากไปอย่างมาดเท่

เขาไม่รอเงินทอนด้วยซ้ำ แถมยังบอกว่าฝีมือของเจียงหานนั้นคุ้มค่าเกินราคา

"ส่วนของลูกพี่ไม่เอาไปฝากดีกว่า เดี๋ยวจะเป็นที่สังเกต ตอนนี้ควรระวังตัวไว้ก่อน" เมื่อเห็นว่าไม่มีสถานการณ์ผิดปกติ จางชิงหยางก็หายตัวไปในฝูงชนอย่างไร้ร่องรอย

ความวุ่นวายและความสนุกสนานดำเนินต่อเนื่องไปจนถึงช่วงค่ำจึงเริ่มซาลง หลังจากยุ่งมาทั้งวัน เจียงหานก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดจริง ๆ

โชคดีที่ความพยายามไม่เสียเปล่า ทุกคนต่างชื่นชมหมูตงโพเวทมนตร์กันยกใหญ่

ลูกค้าบอกว่าหมูจานนี้ไม่เพียงแต่อร่อย แต่มันยังทำให้พวกเขารู้สึกถึงความสุขและความอิ่มเอมใจ

การได้ใช้เวลาดี ๆ ในร้านหงเค่อสือเจียนคือที่สุดแล้ว

แค่จุดนี้จุดเดียว ก็เพียงพอจะทำให้พวกเจียงหานรู้สึกปลื้มใจอย่างมาก

"คุณเจ้าของร้านคะ กำไรวันนี้วันเดียวตกอยู่สี่พันกว่าหยวนเลยค่ะ ฮ่า ๆ สุดยอดไปเลย!"

เฝิงถิงถิงที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ รัวนิ้วกดเครื่องคิดเลขคำนวณกำไรของวันนั้นออกมาอย่างรวดเร็ว พอเห็นตัวเลขชุดนี้เธอก็ดีใจจนเนื้อเต้น