บทที่ 61 น้องสาว พี่ไม่รู้จริงๆ ว่าผลมันจะออกมาเป็นแบบนี้

หากพูดถึงความสามารถในการหาเงิน คนที่รับเงินเดือนตายตัวย่อมเทียบไม่ได้กับคนเปิดร้านทำธุรกิจ

ความร่ำรวยมหาศาลเกิดขึ้นได้เพียงชั่วพริบตาเดียวจริงๆ

เฝิงถิงถิงถึงกับอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา: "เดือนนึงฉันได้เงินเข้ากระเป๋าแค่ไม่กี่บาทเองนะเนี่ย!"

เหอซั่งที่อยู่ข้างๆ หัวเราะเบาๆ พลางเตือนด้วยความหวังดี: "ยัยหนู ระวังกำแพงมีหูนะจ๊ะ"

นึกไม่ถึงว่าพอเหอซั่งพูดจบ โทรศัพท์ของเฝิงถิงถิงก็ดังขึ้นทันที

จากนั้นก็เห็นเธอทำหน้าจริงจังพลางกล่าวขอโทษปลายสาย: "รับทราบค่ะผู้กองหยาง ต่อไปฉันจะไม่พูดอะไรที่บั่นทอนความสามัคคีอีกแล้วค่ะ"

ฮ่าๆ ผู้กองหยางกับกู่ฮั่นหยางสองคนนี้แอบฟังอยู่ตลอดเวลาจริงๆ ด้วย

วันแรกของการเปิดร้านที่มีการค้าขายดีขนาดนี้ ถือว่าเกินความคาดหมายของเจียงหานไปมาก

ยามค่ำคืนที่สวนสาธารณะประจำเมืองมีนักท่องเที่ยวสัญจรไปมาพอสมควร แต่ส่วนใหญ่เป็นคนที่กินอิ่มแล้วมาเดินเล่น ดังนั้นลูกค้าในร้านจึงน้อยลงไปมาก

ในเมื่อทุกคนต่างก็เหนื่อยล้ามาทั้งวัน และเงินทองก็เป็นของนอกกายที่หาเท่าไหร่ก็ไม่หมดในชีวิตเดียว เจียงหานจึงสั่งให้เสี่ยวถิงเลิกงานก่อนเวลาเพื่อไปสมทบกับพวกผู้กองหยาง

ส่วนทางด้านตึกพักอาศัยฝั่งตรงข้าม พวกเขาสี่คนจะคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวให้เอง

"พวกคุณจะไหวเหรอ? อย่าประมาทเชียวนะ ถ้าพวกค้ายาออกไปตอนกลางคืน มีโอกาสสูงมากที่จะไปนัดพบกับพวกมาเฟียท้องถิ่น" เฝิงถิงถิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

การจับกุมอาชญากรคือหน้าที่ของตำรวจ ต่อให้มีความลำบากแค่ไหน เธอก็ไม่อาจโยนภาระนี้ไปให้พลเมืองธรรมดารับผิดชอบได้ง่ายๆ

ทว่าหนานเกอกลับตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: "เรื่องนี้วางใจเถอะ การที่คุณที่เป็นผู้หญิงจะรั้งอยู่ที่ร้านนานเกินไปน่ะสิที่จะทำให้พวกมันสงสัย ในทางกลับกัน พวกเราเนี่ยแหละ... ทั้งเหอซั่งและเหล่าวางออกมาแล้วก็ยังไม่มีที่ไป พักอยู่ที่นี่ก็สะดวกดี อีกอย่าง ถ้าจับคนร้ายได้พวกเขาก็จะได้ลดโทษ เรื่องนี้พวกเขาสองคนใส่ใจยิ่งกว่าคุณเสียอีก"

จริงอย่างที่ว่า หากพวกค้ายาหนีไปได้ โอกาสสร้างผลงานเพื่อลดโทษของสองคนนี้ก็คงหลุดลอยไปด้วย

เฝิงถิงถิงรู้ดีว่านี่คือความประสงค์ของผู้กองหยางเช่นกัน เธอจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้ากระเป๋าขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามุ่งหน้าไปยังห้องประชุมส่วนกลาง

ทางด้านตึกพักอาศัย...

จางชิงหยางนับตั้งแต่กลับมาตอนเที่ยง เขาก็ยังคงถวิลหา "หมูตงโพเวทมนตร์" ไม่หาย

แม้ในใจจะยังรู้สึกหวั่นๆ แต่เขากลับให้คะแนนอาหารจานนี้สูงลิบลิ่ว

ภายในห้องที่เต็มไปด้วยควันบุหรี่ ชายวัยกลางคนพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ: "สั่งให้แกไปลองเชิง แต่แกกลับมานั่งพรรณนาเรื่องหมูตงโพบ้านั่นให้ฉันฟังทั้งบ่ายเนี่ยนะ? ฉันสนใจเรื่องกับข้าวเหรอ? ฉันสนใจว่าคนพวกนั้นจะเป็นสายลับของตำรวจหรือเปล่าต่างหาก"

จางชิงหยางตอบด้วยท่าทางเก้อเขิน: "พี่หลง วางใจเถอะครับ สัญชาตญาณของผมบอกว่านั่นคือร้านอาหารธรรมดาๆ ไม่ใช่จุดเฝ้าสังเกตของตำรวจแน่นอน"

"หืม? ไหนลองว่ามาซิ!"

"อย่างแรก คนที่จะทำอาหารจานนั้นออกมาได้ ต้องจมปลักคลุกคลีอยู่ในครัวไม่ต่ำกว่าห้าปีถึงจะมีฝีมือขนาดนี้ ถ้าเป็นตำรวจ คงไม่มีเวลาหรือใจรักพอจะทำได้ขนาดนั้นหรอกครับ อีกอย่าง ผมสังเกตคนพวกนั้นมาหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาหรือบุคลิก ต่างก็มีส่วนคล้ายกับพวกเรา ถึงจะบอกไม่ได้ว่าผ่านความเป็นตายมาแค่ไหน แต่ดูแล้วไม่ใช่คนธรรมดาแน่ คนที่น่าสงสัยที่สุดก็แค่ยัยหนูพนักงานต้อนรับคนนั้นที่มีกลิ่นไอตำรวจอยู่บ้าง แต่เมื่อกี้ผมเห็นเธอเลิกงานกลับไปแล้ว เพราะงั้นผมว่าผมคงคิดมากไปเอง"

คำตอบเหล่านี้ดูมีเหตุมีผล หากเป็นตำรวจจริงคงไม่มีคนที่มีรอยสักปรากฏตัวออกมาแน่ๆ แถมไอ้คนตาเรียวหน้าโหดนั่น (เหล่าวาง) ก็ดูเป็นตัวร้ายชัดๆ เหมือนพวกเดียวกันไม่มีผิด

อย่างไรก็ตาม ชายวัยกลางคนยังคงถามต่อด้วยความไม่มั่นใจ: "แล้วพวกพ่อค้าแผงลอยหน้าร้านล่ะ ไม่มีสายลับแฝงตัวอยู่บ้างเหรอ? ทำไมจู่ๆ พวกนั้นถึงแห่กันมาเยอะขนาดนี้?"

เมื่อเจอคำถามนี้ จางชิงหยางทำได้เพียงตบหน้าผากตัวเองอย่างจนปัญญา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดบัญชีโซเชียลของหวังต้าเฟยให้อีกฝ่ายดู

"เจ้าของร้านหงเค่อสือเจียนคือพ่อครัวชื่อดังที่กำลังเป็นกระแสในเจียงไห่ตอนนี้ครับ พวกพ่อค้าพวกนี้แห่ตามมาเพราะชื่อเสียงของเขาเพื่อหวังจะเกาะกระแสทำมาหากิน พวกเราเพิ่งมาถึง เห็นบรรยากาศแบบนี้ครั้งแรกไม่แปลกหรอกครับที่จะระแวงเกินเหตุ"

จางชิงหยางอธิบายพลางคิดในใจว่า ถ้าเขาเป็นพ่อค้าแผงลอย เขาก็คงจะมาเกาะกระแสเจียงหานเหมือนกัน ไม่มีเหตุผลอื่นเลย นอกจากชื่อเสียงของหมอนี่ที่นับวันจะยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ ตามเขาไว้ ยังไงก็มีเงินใช้แน่นอน

ไม่ว่าสิ่งที่จางชิงหยางพูดจะฟังดูมีเหตุผลเพียงใด แต่ชายที่ชื่อว่า พี่หลง ก็ยังไม่ได้เห็นหน้าตาของหมูตงโพเวทมนตร์ด้วยตาตัวเอง ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงทำได้เพียงเชื่อว่าทุกอย่างยังคงสงบเรียบร้อยดี

ราตรีนี้ช่างมืดมิด

ค่ำคืนแบบนี้เหมาะแก่การพักผ่อนหย่อนใจ

เหล่าพ่อค้าหน้าร้านยังคงมีไฟในการค้าขาย ส่วนคนที่ขายของจนหมดเกลี้ยงแล้วก็รีบเข็นรถกลับไปพักผ่อน พวกเขามีกฎเหล็กที่รู้กันดีว่า ที่ตรงไหนที่ใครจองไว้แล้ว วันรุ่งขึ้นจะไม่มีใครมาแย่งที่กันเด็ดขาด นี่คือภาพสะท้อนของ "กฎเกณฑ์ในยุทธจักร" ของคนตัวเล็กๆ

เจียงหาน หนานเกอ และคนอื่นๆ ลากเก้าอี้ออกมานั่งตรงที่ว่างหน้าร้าน พลางรับลมเย็นๆ และพูดคุยสัพเพเหระเกี่ยวกับชีวิตของแต่ละคน

สำหรับเหอซั่งและเหล่าวางที่ห่างหายจากสังคมไปนาน ทุกอย่างในตอนนี้ดูเหมือนกับตอนที่เจียงหานเพิ่งออกจากคุกใหม่ๆ ทั้งน่ารู้อยากเห็นและน่าหวาดหวั่นไปพร้อมๆ กัน พวกเขาสนใจโลกภายนอกที่เปลี่ยนแปลงไปจนเกินจินตนาการ โดยเฉพาะในยามค่ำคืนที่แสงไฟจากตึกสูงสว่างไสว ภาพเหล่านี้สำหรับพวกเขามันดูเหมือนความฝัน แต่ที่กลัวคือกลัวว่าจะเข้ากับสังคมนี้ไม่ได้ โชคดีที่มีเจียงหานและหนานเกออยู่ด้วย ทำให้พวกเขารู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก

หนานเกอเตรียมบัตรธนาคารและโทรศัพท์เครื่องใหม่ไว้ให้ทั้งสองคน ส่วนของใช้จำเป็นอื่นๆ จะไปหาซื้อให้ครบในวันพรุ่งนี้ ส่วนเรื่องที่พัก หลังจากจบภารกิจนี้ พวกเขาตั้งใจจะเช่าอพาร์ตเมนต์กว้างๆ สักที่ เพื่อตั้งหลักให้มั่นคงจริงๆ เสียที

"โอ้โห พี่ชายทั้งหลาย อยู่กันครบเลยนะจ๊ะ!"

ในขณะที่กำลังคุยกันอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ

เจียงหานมองไปตามเสียง พบว่าเป็น โจวเหมย เจ้าของตึกซินหยวนที่มาเยี่ยมเยียน ในมือถือกระเช้าผลไม้มาสองใบ ดูท่าทางเธอคงไปสืบหาที่ตั้งร้านใหม่ของพวกเขาจนเจอ

"ไม่รับแขกแล้วครับ เลิกงานแล้ว!" หนานเกอพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางโบกมือไล่ให้โจวเหมยรีบไป

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเองก็ทำหน้าไม่สบอารมณ์ การที่ยัยคนนี้มาที่นี่ในเวลานี้ คงหนีไม่พ้นจะมาอ้อนวอนให้พวกเขากลับไป

มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ ตั้งแต่ไล่เจียงหานและซ่งเนี่ยนเสวี่ยออกจากตึกซินหยวน โจวเหมยก็ดีใจได้แค่ช่วงบ่ายวันเดียว หลังจากนั้นเธอก็ยิ้มไม่ออกอีกเลย

ใครจะไปคิดว่าถนนสายอาหารที่เคยคึกคัก พอร้านซินหยวนปิดตัวลง ปริมาณคนก็หายวับไปทันที แม้เธอจะพยายามรีบประกาศเช่าตึกต่อ แต่กลับพบว่าราคาค่าเช่าดิ่งเหวหายไปกว่าครึ่งภายในคืนเดียว

เรื่องนี้ทำให้โจวเหมยโกรธจัด เธอโทรหาเอเย่นต์อสังหาฯ คนนั้น แต่หมอนั่นกลับไม่ยอมรับสายเธออีกเลย

แม้จะถูกเย้ยหยันและแสดงท่าทีรังเกียจ แต่โจวเหมยที่หน้าหนาเป็นทุนเดิมก็ยังแสร้งทำเป็นวางกระเช้าผลไม้ไว้ข้างๆ ซ่งเนี่ยนเสวี่ย พร้อมกับอธิบายด้วยสีหน้าละห้อยว่า:

"น้องสาว พี่ไม่รู้จริงๆ ว่าผลมันจะออกมาเป็นแบบนี้ พี่ถูกไอ้เจ้าของบริษัทอสังหาฯ หน้าเลือดนั่นหลอกเอา ตอนนี้ตามตัวมันไม่เจอแล้วเนี่ย ปิดเครื่องหนีไปเลย ไม่งั้นพี่คงตบหน้ามันสั่งสอนไปหลายทีแล้ว! ตั้งแต่พวกเธอจากไป ตึกของพี่ก็ไม่มีใครเอาเลยเนี่ย พี่มาวันนี้ก็แค่อยากจะถามว่า พวกเธอสนใจจะเปิดสาขาเพิ่มไหมจ๊ะ? ทำเลที่ซินหยวนน่ะมันดีนะ พวกเธอแจ้งเกิดได้ก็เพราะที่นั่นไม่ใช่เหรอ"