บทที่ 62 เพลิงไหม้ครั้งใหญ่ เผาผลาญโรงอาหารใหญ่จนไม่เหลือแม้แต่ซาก

"ต่อให้เจริญรุ่งเรืองแค่ไหนพวกเราก็ไม่กลับไปหรอกครับ เชิญคุณเฝ้าที่ดินผืนน้อยของคุณเก็บค่าเช่าต่อไปเถอะ"

ตอนแรกเป็นคนไล่เขาไปเองแท้ๆ ตอนนี้คิดจะมาเชิญกลับไป มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก

เจียงหานหัวเราะเย็นชาแล้วเมินใส่เธอทันที

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเองก็หน้าตึงไม่ยอมลดราวาศอก ตอนนี้ร้านใหม่สะดวกสบายกว่าซินหยวนตั้งเยอะ อย่างน้อยก็ไม่มีคนน่ารำคาญมาคอยรบกวนสายตา

โจวเหมยเมื่อเห็นว่าไร้หนทางสู้ก็ได้แต่เดินหมุนไปหมุนมาด้วยความอับอาย ขณะที่รอบข้างเริ่มมีเสียงหัวเราะเยาะจากเหล่าพ่อค้าแม่ขาย พร้อมคำแนะนำแกมประชดให้เธอรีบกลับบ้านไปซะ เดี๋ยวจะตกรถเมล์เอา

"ฉันจะบอกพวกเธอไว้นะ อย่ามาทำเป็นได้ใจไปหน่อยเลย ฉันก็ขอโทษพวกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่มีร้านซินหยวนของฉัน พวกเธอจะมีวันนี้ได้ยังไง ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ ไม่กลับก็ช่างสิ! ขาดพวกเธอไป ที่ดินฮวงจุ้ยชั้นเลิศของฉันยังไงก็ต้องกลับมาดังระเบิดได้อีกแน่นอน!"

เมื่อถูกถากถางหนักเข้า ในที่สุดโจวเหมยก็ทนไม่ไหว เธอสบถด่าพลางหิ้วกระเช้าผลไม้สะบัดหน้าหนีไป

แถมยังไม่วายหันกลับมาตะโกนใส่พวกเจียงหานว่า ต่อให้เก่งแค่ไหนก็เป็นได้แค่คนทำกับข้าว จะไปมีปัญญาทำอะไรได้

เหอะ! ปากคอเราะร้ายจริงๆ!

ซ่งเนี่ยนเสวี่ยถอดรองเท้าส้นสูงเขวี้ยงตามหลังไปทันที แต่แม่นยำไม่พอเลยไม่ถูกตัว ทว่าก็ทำเอาโจวเหมยขวัญหนีดีฝ่อรีบวิ่งป่าราบหนีไป

"ไร้สาระสิ้นดี!"

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าได้เวลาสมควรแล้ว เจียงหานจึงบอกให้ซ่งเนี่ยนเสวี่ยกลับไปพักผ่อนก่อน เพราะพรุ่งนี้พวกเขาต้องตื่นแต่เช้ามืดมาเตรียมวัตถุดิบสำหรับวันที่สอง

นอกจากนี้ที่สำคัญที่สุดคือ หนานเกอกับเขายังมีธุระต้องไปจัดการอีกเรื่องหนึ่ง

เหอซั่งกับเหล่าวางเองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว หากตึกพักอาศัยฝั่งตรงข้ามไม่มีอะไรผิดปกติ ก็ให้สลับกันเฝ้ายามแล้วงีบหลับเอา

หลังจากซ่งเนี่ยนเสวี่ยกลับไปแล้ว เจียงหานก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าโดยมีหนานเกอซ้อนท้าย มุ่งหน้าไปยังทิศทางของถนนสายเก่าเขตเมืองใต้

ยังจำ "เอเย่นต์หน้าเลือด" ที่ลูกค้าเคยพูดถึงเมื่อวันก่อนได้ไหม? จากการสืบหาของหนานเกอ ในที่สุดตอนนี้พวกเขาก็เจอที่กบดานของหมอนั่นแล้ว

ตอนนี้แหละคือเวลาไปคิดบัญชีกับมัน

"เสี่ยวหาน ออกมาก็ออกมาเถอะ แต่ทำไมต้องพกมีดมาด้วยล่ะเนี่ย จะไปฟันคนจริงๆ เหรอ?"

หนานเกอที่นั่งซ้อนท้ายรู้สึกเสียววูบตรงหว่างขา เมื่อก้มลงดูพบว่าเจียงหานสวมมีด ชิงเทียนจิง สำหรับทำอาหารไว้ในฝักแล้วเหน็บไว้ที่เอวด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เจียงหานยิ้มบางๆ ตอบอย่างใจเย็น: "ไม่ได้จะไปฟันคนหรอกครับ แต่มีดเล่มนี้มันล้ำค่าเกินไป ไม่พกไว้ข้างตัวผมไม่สบายใจ อีกอย่าง เป็นเชฟพกมีดทำครัวติดตัวเนี่ย มันก็สมเหตุสมผลออกใช่ไหมล่ะ!"

"สมเหตุสมผล! สมเหตุสมผลมาก!"

วิลเลียม บิลเลียด คลับ

ตั้งอยู่ที่ชั้นใต้ดินของตึกเก่าแห่งหนึ่งในเขตเมืองใต้ แม้ตอนกลางวันจะเงียบเหงา แต่ในยามค่ำคืน ที่นี่กลับคึกคักไม่เบา

ภายในชั้นใต้ดินที่เต็มไปด้วยควันบุหรี่อบอวล มีโต๊ะบิลเลียดตั้งเรียงรายอยู่หลายสิบโต๊ะ และมีพวกนักเลงหัวไม้เดินปะปนอยู่ข้างในไม่น้อย

เจียงหานและหนานเกอคาบบุหรี่เดินเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน พวกเขาหยิบมือถือขึ้นมาเทียบรูปอยู่พักใหญ่ ในที่สุดที่มุมหนึ่งของร้าน ก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาเล่นเกมอย่างเอาเป็นเอาตาย

เขาคือ จางต้าชิ่ง

จางต้าชิ่งไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีคนมาหา แต่เมื่อหนานเกอและเจียงหานเข้าใกล้ ร่างกายของเขาก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันโดยสัญชาตญาณ

"พวกแกเป็นใคร?"

"เปลี่ยนที่คุยกันหน่อย"

ไม่รอให้จางต้าชิ่งทันตั้งตัว หนานเกอก็ใช้มือใหญ่ยักษ์หิ้วคอเสื้อเขาขึ้นมา ท่าทางเหมือนเหยี่ยวคาบลูกไก่ไม่มีผิด

เขาถูกพาตัวตรงไปยังห้องรับรองส่วนตัวที่มืดมิดห้องหนึ่ง

"พวกแกทำบ้าอะไรเนี่ย! ใครวะ! ไอ้ฉิบหาย... พี่ตั้น มีคนมาหาเรื่อง ช่วยผมด้วย!"

ปล่อยให้จางต้าชิ่งตะโกนโวยวายอยู่ในวงแขน หนานเกอไม่สนใจแม้แต่น้อยแถมยังตบหัวสั่งสอนไปฉาดใหญ่

เมื่อเดินเข้าไปในห้องโถงส่วนตัว เขาก็เหวี่ยงหมอนั่นลงพื้น แล้วปัดมืออย่างสบายอารมณ์

"แกใช่ไหมที่ไปเป่าหูให้ยายโจวเหมยนั่นขึ้นค่าเช่าที่?"

หนานเกอถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เห็นวัยรุ่นพรรค์นี้แล้วเขาแทบไม่มีอารมณ์จะเสวนาด้วย

ในขณะนั้น คนข้างนอกที่ได้ยินข่าวเริ่มแห่กันมาออกล้อมห้องโถง เห็นได้ชัดว่าในถิ่นนี้มีขาใหญ่คุมอยู่

จางต้าชิ่งปากแข็ง ไม่ยอมรับว่ารู้จักโจวเหมย แถมยังด่ากราดว่าหนานเกอกับเจียงหานจำคนผิด

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากข้างหลัง เจียงหานหันไปมอง พบว่าเป็นกลุ่มนักเลงท่าทางกะล่อนเดินหน้าตาหาเรื่องเข้ามาหวังจะช่วยคน

"เฮ้ยๆๆ! พวกแกสองคนทำอะไรน่ะ? มาหาเรื่องเหรอ?"

หัวโจกเป็นชายร่างกำยำสวมเสื้อกล้ามสีดำ ดูล่ำบึ้กเหมือนหมีควาย

เจียงหานยื่นมือออกไปขวางทางอย่างรำคาญใจ ส่งสัญญาณว่าอย่ามาแส่เรื่องชาวบ้าน

จุดประสงค์ที่มาคืนนี้ง่ายมาก คือต้องการถามจากปากจางต้าชิ่งว่า ใช่พวก "โรงอาหารใหญ่" (ต้าสือถัง) หรือเปล่าที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้

ไม่เกี่ยวกับคนอื่น

แต่ดูเหมือนคนพวกนี้จะไม่ยอมให้โอกาสเจียงหาน

เจ้าล่ำนั่นเห็นเจียงหานกับหนานเกอทำท่าเมินใส่ก็ฟิวส์ขาดทันที เตรียมจะพุ่งเข้ามาตะบันหน้า

ทว่า เจียงหานกลับเตือนออกมาเรียบๆ คำหนึ่ง

"ถอยไปซะ! นี่ถือว่าผมหวังดีกับพวกคุณนะ"

"แกเป็นตัวอะไรวะ! พี่น้องลุย! มันมาถล่มถิ่นเรา!" เจ้าล่ำตะโกนลั่น ลูกสมุนข้างหลังต่างกรูพุ่งเข้ามา

ส่วนจางต้าชิ่งที่อยู่ข้างใน เมื่อเห็นฝั่งตัวเองคนเยอะกว่าก็เริ่มทำตัวกร่างขึ้นมาทันที

"เออ! ฉันเป็นคนโทรเองแล้วจะทำไม พี่ตั้น อัดพวกมันให้เละเลย เดี๋ยวผมเลี้ยงเหล้า!"

ตกลงว่าจำคนไม่ผิดจริงๆ เจียงหานหัวเราะเย็นชา เขาใช้มือเดียวผลักพวกที่พุ่งเข้ามากลับออกไปนอกประตูจนหมด จากนั้นก็ชักมีดทำครัวจากข้างหลังออกมา แล้วค่อยๆ เดินตรงไปหาจางต้าชิ่ง

"ไอ้หมอนี่พกมีดมาด้วย! จางต้าชิ่ง แกไปทำเรื่องอะไรไว้เขาถึงจะเอาชีวิตแกเนี่ย!"

มีเรื่องกระทบกระทั่งกันก็ส่วนหนึ่ง แต่พอชักมีดออกมาปุ๊บ บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที

ถ้าไม่มาล้างแค้นก็คงเป็นพวกโรคจิต

ทว่า เจียงหานไม่ได้ชักมีดออกมาเพื่อจะฟันจางต้าชิ่ง แต่เขากลับตวัดมีดลงบนโต๊ะบิลเลียดหินอ่อนอย่างแรง

"โครม!" เสียงดังสนั่น โต๊ะบิลเลียดที่แข็งแกร่งทนทานกลับแยกขาดออกจากกันตรงรอยมีดต่อหน้าต่อตาคนทั้งห้อง แบ่งครึ่งออกเป็นสองซีกอย่างน่าเหลือเชื่อ

"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย! มีดอะไรวะเนี่ย ทำไมมันแข็งขนาดนี้!"

เจ้าล่ำนั่นถึงกับใบ้กิน ตีกันน่ะพอได้ แต่ให้แลกชีวิตน่ะไม่เอาด้วยหรอก ไอ้หนูคนนี้มันของจริง

"พี่ชาย... เชิญคุยกันตามสบายนะ อย่าให้ถึงตายล่ะ ร้านเราเปิดเล็กๆ ทนรับแรงกระแทกไม่ไหวหรอกครับ"

พูดจบ กลุ่มคนที่เคยท่าทางดุดันเมื่อครู่ก็หายวับไปเพียงพริบตา

ทิ้งให้จางต้าชิ่งขาสั่นพั่บๆ อยู่คนเดียว

จางต้าชิ่งไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนถึงกับถอดใจ รีบสารภาพเสียงละล่ำละลักว่า: "มีคนติดต่อผมมาจริงๆ ครับ บอกให้โทรไปหาเจ้าของตึกให้ขึ้นราคา คนนั้นเป็นผู้หญิง เสียงในโทรศัพท์ดูอายุไม่มาก ผมแค่รับเงินทำงานเฉยๆ ไม่คิดว่าจะทำให้ตัวเองเดือดร้อนขนาดนี้!"

ชัดเจนแล้ว... ความจริงปรากฏ ดูท่าคงหนีไม่พ้นฝีมือของ เหยาเชี่ยน

ช่างตามจองล้างจองผลาญไม่เลิกจริงๆ แผนของเธอสำเร็จไปก้าวหนึ่งแล้วสินะ

แต่คิดจะไล่เขาออกไปเพื่อให้โรงอาหารใหญ่กลับมาเปิดใหม่ได้เนี่ย ฝันไปเถอะ

เจียงหานลูบคาง รู้สึกว่าเรื่องนี้เขาจะทนต่อไปไม่ได้แล้ว จึงตัดสินใจให้บทเรียนอีกฝ่ายเสียหน่อย

"จ่ายค่าเสียหายโต๊ะบิลเลียดซะ แล้วก็ไสหัวไป คืนนี้อย่าบอกใครว่าเจอพวกเราสองคน ไม่งั้นมีดเล่มนี้จะจามหัวแกแทน"

พูดจบ เจียงหานกับหนานเกอก็เดินจากไปอย่างผ่าเผย

ในคืนนั้นเอง...

เพลิงไหม้ครั้งใหญ่ ได้เผาผลาญโรงอาหารใหญ่จนไม่เหลือแม้แต่ซาก