บทที่ 63 ฉันว่าในอนาคตนายต้องเป็น "ตัวจริง" แน่นอน

จางต้าชิ่งแทบไม่อยากเชื่อว่าแค่เรื่องโทรศัพท์สายเดียว จะทำให้เขาต้องมาพัวพันกับ "ยักษ์ปักหลั่น" สองตนนี้ แค่พอนึกถึงภาพมีดทำครัวเล่มนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนหัวจะหลุดออกจากบ่าเสียให้ได้

หลังจากยอมชดใช้ค่าเสียหายโต๊ะบิลเลียดอย่างว่าง่าย จางต้าชิ่งก็รีบโกยอ้าวหนีไปทันที เพราะกลัวว่าเจียงหานกับหนานเกอจะเปลี่ยนใจกลับมาคิดบัญชีกับเขาอีกรอบ

การตัดสินใจเผาโรงอาหารใหญ่ทิ้งนั้น ไม่ใช่เพราะเจียงหานหยิ่งผยองหรือบ้าอำนาจ

แต่เขาทำเพื่อให้ผู้หญิงอย่างเหยาเชี่ยนได้เรียนรู้ว่า "โลกของผู้ใหญ่" มันเป็นยังไง

คนที่ลงมือวางเพลิงคือหนานเกอ และเขาทำได้อย่างหมดจดไร้ร่องรอย

อย่าลืมว่าเมื่อก่อนหนานเกอคลุกคลีอยู่กับระเบิด เขาจึงรู้ดีว่าต้องวางเพลิงจุดไหนถึงจะดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุไฟไหม้ด้วยตัวเอง

ต่อให้ตำรวจจะสงสัย แต่ในถนนสายเก่าที่กำลังจะรื้อถอน กล้องวงจรปิดส่วนใหญ่ถูกถอดออกไปหมดแล้ว เมื่อสภาพแวดล้อมในที่เกิดเหตุถูกจัดการจนสะอาดสะอ้าน ก็ยากที่จะระบุตัวผู้ต้องสงสัยได้

อีกอย่าง ในเมืองเล็กๆ แบบนี้ เหตุเพลิงไหม้ร้านอาหารร้างร้านหนึ่งไม่ได้สร้างผลกระทบในวงกว้างนัก

สองวันผ่านไป ข่าวในท้องถิ่นรายงานเพียงแค่ว่า ร้านอาหารที่ไม่มีคนดูแลเกิดเหตุแก๊สรั่วจนไฟไหม้ แล้วเรื่องก็เงียบหายไป

ในทางกลับกัน สองวันที่ผ่านมานี้ ร้าน หงเค่อสือเจียน กลับโด่งดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ภายใต้การโปรโมทอย่างหนักของหวังต้าเฟย สวนสาธารณะประจำเมืองที่เคยเงียบเหงาก็พลันคึกคักขึ้นมาทันตา กลายเป็นจุดเช็คอินแหล่งรวมสตรีทฟู้ดต้นแบบแห่งใหม่ของเมืองเจียงไห่

ถึงขนาดที่มีเจ้าหน้าที่จากภาครัฐแวะเวียนมาเยี่ยมชมร้าน และกล่าวให้กำลังใจคนทำมาหากินอย่างเจียงหานว่าให้สู้ต่อไป อย่าเพิ่งถอดใจปิดร้านไปเสียก่อน

"ทั้งหมดเป็นเพราะความดีของทางรัฐบาลครับ ถ้าไม่มีสวนสาธารณะประจำเมือง ร้านเล็กๆ ของพวกเราก็คงไม่มีทางค้าขายรุ่งเรืองแบบนี้หรอกครับ!"

หนานเกอทำหน้าซื่อตาใสขณะให้สัมภาษณ์กับนักข่าว

ขณะเดียวกัน จางชิงหยางที่พักอยู่ตึกฝั่งตรงข้าม ตลอดสองวันที่ผ่านมาเขาก็แวะมากินข้าวที่ร้านแทบทุกวัน

จนเริ่มสนิทสนมกับพวกเจียงหาน และบางครั้งก็มีการพูดคุยเรื่องอื่นกันบ้าง

"เชฟเจียง กับข้าวนายเนี่ยทำเอาฉันอยากจะเลียจานให้สะอาดเลยจริงๆ ถามหน่อยเถอะ นายไปเรียนวิชาทำอาหารมาจากที่ไหนเหรอ?"

จางชิงหยางนั่งกระดิกเท้า มองดูจานอาหารที่ว่างเปล่าตรงหน้าด้วยความอิ่มเอมใจ ไม่ว่าบอสใหญ่เบื้องหลังจะระแวงแค่ไหน แต่สำหรับเขาแล้ว เขาเลื่อมใสในตัวเจียงหานจากใจจริง

มันคือความชื่นชมระหว่างยอดฝีมือที่มองเห็นค่าของกันและกัน

เจียงหานที่อยู่ในครัวเหลือบมองจางชิงหยางเล็กน้อย ตอนนี้ชายคนนี้ถูกตำรวจระบุตัวตนชัดเจนว่าเป็นบุคคลสำคัญในแก๊งค้ายา

การได้สนทนากับเขา จะช่วยให้เข้าถึงข้อมูลเกี่ยวกับแผนการของพวกมันในเมืองเจียงไห่ได้ง่ายขึ้น

"พวกเราพี่น้องเนี่ย เคยไป 'อยู่บนเขา' (สแลงหมายถึงติดคุก) มาก่อนครับ วิชาพวกนี้ก็เรียนมาจากข้างในนั้นแหละ"

นึกไม่ถึงว่าคำตอบที่ซื่อตรงนี้จะทำให้จางชิงหยางถึงกับอึ้งไป

"ไม่นึกเลยว่าพวกนายจะเคยติดคุกกันหมด!"

จางชิงหยางนับถือคนอยู่สองประเภทในชีวิต หนึ่งคือเจ้าสัวที่สร้างตัวจากศูนย์ และสองคือคนที่ออกมาจากคุกแล้วยังสามารถกลับมายืนหยัดได้อย่างสง่างาม

ซึ่งเจียงหานและพี่น้องของเขาก็จัดอยู่ในประเภทหลัง

ด้วยภูมิหลังพิเศษนี้เอง ทำให้จางชิงหยางเริ่มรู้สึกอยากจะได้ตัวเจียงหานมาทำงานด้วย

"มาอยู่ที่นี่มันเสียของไปหน่อยนะเพื่อน แต่ฉันว่าในอนาคตนายต้องเป็น 'ตัวจริง' แน่นอน"

จางชิงหยางมองเจียงหานด้วยสายตามีความหมาย ในหัวของเขาเริ่มมีความคิดผุดขึ้นมาว่า บางทีในเมืองเจียงไห่นี้ เจียงหานอาจจะเป็นคนที่พวกเขาสามารถดึงมาใช้งานได้

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกัน จู่ๆ ก็มีชายชุดดำสามคนเดินเข้ามาในร้าน

ชายสามคนนี้ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน พอเข้ามาก็กวาดสายตามองไปทั่วห้องโถง

จนกระทั่งเห็นคุณลุงคนหนึ่งที่สวมชุดคนงานธรรมดาๆ พวกเขาก็เดินตรงเข้าไปล้อมลุงคนนั้นไว้ตรงกลาง

คุณลุงท่าทางซื่อๆ กำลังนั่งซดโจ๊กข้าวฟ่างใส่พุทราจีนราคาถูกแต่รสชาติเลิศรสอยู่ เมื่อถูกล้อมกะทันหันก็ถึงกับตกใจจนตัวสั่น

"เอ่อ... คือ ผมขอกินข้าวให้เสร็จก่อนได้ไหมครับ" คุณลุงเอ่ยอย่างประหม่า ใบหน้าดูซีดเหลืองซูบเซียว

"ไอ้แก่ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ลูกชายแกยืมเงินไปสองแสนแล้วมันหนีไปแล้ว แกเป็นพ่อแกต้องใช้แทน!" ชายหน้าเหี้ยมคนหนึ่งตะคอกเสียงต่ำ

"เขายืมไปแค่สามหมื่นชัดๆ แต่พวกคุณโขกมันขึ้นไปเป็นสองแสน ผมจะเอาที่ไหนมาคืนล่ะครับ ผมอายุหกสิบห้าแล้วยังต้องทำงานรับจ้างหาเงินมาอุดรูรั่วพวกนี้ ผมไม่มีปัญญาจ่ายจริงๆ!"

คุณลุงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้าพลางเอามือปาดน้ำตาด้วยความทุกข์ใจ

ฟังดูแล้วก็น่าจะเป็นลูกชายของคุณลุงไปกู้เงินนอกระบบมา แต่พวกนี้มันโหดเกินไป จากสามหมื่นพุ่งไปสองแสน แม้แต่จางชิงหยางยังรู้สึกว่ามันเกินไป

เขาค้ายา เพราะเขาไม่รู้สึกสงสารคนที่เสพ คนที่ควบคุมความต้องการของตัวเองไม่ได้ไม่ควรค่าแก่การสงสาร

แต่เขาเกลียดพวกขยะที่ชอบรังแกคนอ่อนแอเป็นที่สุด เมื่อเทียบกับเขาแล้ว พวกเศษเดนพวกนี้ถือเป็นชนชั้นต่ำที่สุด

พวกทวงหนี้ไม่ได้มีความสงสารให้คุณลุงเลยแม้แต่น้อย พวกมันกระชากแขนเตรียมจะลากลุงออกไปจากร้าน

"ไม่ต้องพูดมาก ไป! เดี๋ยวฉันจะไปดูที่บ้านแกหน่อยว่ามีอะไรพอจะยึดมาขัดดอกได้บ้าง เงินเกษียณของพวกแกสองตายายก็น่าจะยังมีอยู่ใช่ไหม"

แต่ในขณะที่ชายคนนั้นกำลังจะเดินออกไป เขาก็ถูกใครบางคนตบไหล่เบาๆ

พอหันกลับมา ก็เห็นชายหัวโล้นหน้าตาดูใจดี กำลังยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน

"อาตมา เอ้ย... พี่ชายเห็นว่าควรเมตตาเป็นที่ตั้งนะประสก ใครสร้างหนี้ก็ไปตามเอาที่คนนั้นเถอะ อีกอย่าง เมื่อกี้ได้ยินมา ดอกเบี้ยพวกคุณมันก็สูงเกินไปหน่อยนะ"

เหอซั่งก้าวออกมารับหน้าด้วยความหวังดีเพื่อช่วยเจรจา

"ธุระกงการอะไรของแกวะ!" ชายคนนั้นด่ากลับด้วยความโมโห

ไม่นึกเลยว่าร้านอาหารแห่งนี้จะมีหลวงพี่ที่ไหนไม่รู้มาทำงานพาร์ทไทม์ เดี๋ยวนี้ตำแหน่งในวัดมันเต็มจนต้องมาหางานนอกทำแล้วหรือไง?

ชายพวกนั้นพยายามผลักเหอซั่งออกไปเพื่อจะพาตัวลุงไปให้ได้

แต่ที่นี่คือร้านของเจียงหาน เขาไม่มีทางปล่อยให้คนนอกมารังแกลูกค้าในร้านของเขาแน่นอน

ทว่าตอนนี้มีเหอซั่งออกหน้า ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

เหอซั่งผู้มีนิสัยสุภาพอ่อนโยนนั้นเกลียดการต่อสู้แย่งชิงเป็นที่สุด เขาแค่อยากให้พวกทวงหนี้มีเมตตาบ้าง

เพราะความจริงแล้ว เงินกู้นอกระบบมันก็ผิดกฎหมายอยู่แล้วนี่นา

คิดได้ดังนั้น เหอซั่งก็เดินไปที่หน้าประตูแล้วกางแขนออกเพื่อขวางทางไว้

พวกปล่อยเงินกู้ที่ปกติกร่างไปทั่ว เคยเจอกลุ่มคนชอบแส่เรื่องชาวบ้านมาบ้าง แต่ไม่เคยเจอใครที่ใจถึงขนาดนี้

"ยังไม่เคยต่อยพระเลยว่ะ สมัยนี้วิชากังฟูคงหายสาบสูญไปหมดแล้วมั้ง ลุยมันเลย!"

สิ้นคำสั่ง ลูกกระจ๊อกสองคนก็พุ่งหมัดเข้าใส่ใบหน้าของเหอซั่งทันที

ทว่า เหอซั่งที่รูปร่างใหญ่โตกลับคล่องแคล่วอย่างเหลือเชื่อ เขาขยับเท้าเพียงเล็กน้อยก็หลบหมัดที่พุ่งมาได้อย่างว่องไว

เพียงชั่วพริบตา เขาก็ลงมือ

"อย่าดูถูกคนอื่นนักเลย ให้เห็นหน่อยเถอะว่าของจริงน่ะเป็นยังไง"

ชายสองคนที่พุ่งเข้ามายังไม่ทันเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ก็รู้สึกว่าคอหอยถูกมือขนาดใหญ่คว้าหมัดไว้ จากนั้นเสียง "โครม!" ก็ดังขึ้น ลูกสมุนทั้งสองถูกกดลงกับพื้นอย่างแน่นหนา

"แม่มันเอ๊ย มีฝีมือเหมือนกันนี่หว่า!"

คนที่จับคุณลุงไว้อยู่ไม่เชื่อสายตา เขากระโดดพุ่งตัวเข้าใส่พร้อมกับแทงเข่าลอยหวังจะกระแทกใบหน้าของเหอซั่ง

ทว่าเหอซั่งไม่ได้ปัดป้องด้วยมือ เขาเพียงแค่ยกขาขึ้นแล้วฟาดลงมาจากข้างบนตรงๆ กดทับหัวโจกคนนั้นลงไปกองกับพื้นด้วยฝ่าเท้าทันที

"เก่งขนาดนี้เลยเหรอ?"

จางชิงหยางที่นั่งจิบชาอยู่ถึงกับตัวสั่นเทา จ้องมองพนักงานที่ดูใจดีที่สุดในร้านของเจียงหานด้วยความอึ้งกิมกี่