บทที่ 64 เหนือแม่น้ำแยงซีเกลียงขึ้นไป ฝีมือทำเส้นของฉันติดอันดับท็อปเท็นแน่นอน

ชายสามคนบนพื้นร้องโอดโครยด้วยความเจ็บปวด ผีตัวไหนจะไปรู้ว่าวันนี้พวกมันจะมาเจอของแข็งเข้าให้ หลังจากตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา หัวโจกก็ทิ้งคำขู่ไว้ตามระเบียบ ก่อนจะกุมแขนโกยอ้าวหนีไป

จางชิงหยางหัวเราะร่าพลางผสมโรงตามสไตล์คนชอบดูเรื่องสนุก “ให้ฉันพูดนะ เมื่อกี้ยังต่อยน้อยไปหน่อยด้วยซ้ำ”

เหอซั่งฟังแล้วก็พนมมือเอ่ยอย่างมีปรัชญาว่า “เศษเดนของสังคม ก็คือเสาหลักของครอบครัวเหมือนกัน ในเมื่อเขาไม่สู้ต่อแล้ว เราก็ควรเมตตาละเว้นมือ”

จะว่าไป คำพูดที่ดูดุดันแต่แฝงหลักธรรมนี้ก็ฟังดูมีกลิ่นไอพุทธคุณอยู่ไม่น้อย

จางชิงหยางลองย้อนมองดูตัวเอง เขาก็ถือเป็นเศษเดนคนหนึ่งเหมือนกัน แต่ยังห่างไกลจากการเป็นเสาหลักของบ้านอยู่พอสมควร

คุณลุงที่ได้รับการช่วยเหลือซาบซึ้งจนน้ำตาไหล พร่ำขอบคุณไม่หยุดหย่อนจนทำตัวไม่ถูก

โชคดีที่ซ่งเนี่ยนเสวี่ยเข้ามาปลอบว่า “คุณลุงไม่ต้องกลัวนะคะ เรื่องแบบนี้รีบไปแจ้งความเถอะค่ะ ต้องรู้ไว้นะว่าเงินกู้นอกระบบมันไม่ได้รับความคุ้มครองตามกฎหมาย ไม่ต้องคืนค่ะ!”

“ไม่ต้องคืนเหรอครับ?”

“ค่ะ ใช่แล้ว”

“งั้นผมให้ลูกชายไปกู้เพิ่มอีกเยอะๆ เลยได้ไหมครับ?” คุณลุงถามกลับด้วยสีหน้าจริงจัง

ทุกคนลองฟังดูเถอะครับ... นี่มันคำพูดของคนปกติที่ไหนกัน!

การกู้เงินมีความเสี่ยง จะหาเงินต้องระมัดระวัง

หลังจากส่งคุณลุงกลับไป ทุกคนก็ถือว่าเรื่องนี้เป็นเพียงเหตุการณ์เล็กๆ ที่ผ่านไป

ทว่าจางชิงหยางหลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่มา เขาก็เริ่มสนใจพวกเจียงหานมากขึ้นเรื่อยๆ

อาจจะเป็นเพราะนิสัยชอบเอาชนะที่ซ่อนอยู่ เขาจึงเสนอตัวว่าอยากจะโชว์ฝีมือในครัวของร้านหงเค่อสือเจียนดูบ้าง เพื่อให้เจียงหานช่วยวิจารณ์ว่าฝีมือการทำอาหารของเขาเป็นอย่างไร

“นายจะมาลองฝีมืองั้นเหรอ?” เจียงหานขมวดคิ้ว มองจางชิงหยางอย่างสงสัย

ชายหนุ่มคนนี้มีรังสีของความเฉียบคมแผ่ออกมา ความพิถีพิถันในการเลือกกินของเขาบอกให้รู้ว่าเขาเข้มงวดกับอาหารมากกว่าคนทั่วไป

มีพื้นฐานน่ะใช่ แต่จะเก่งจริงหรือเปล่าตอนนี้ยังไม่แน่ชัด

“ถนัดอะไรล่ะ?”

“เส้นครับ บะหมี่... พูดได้เลยว่าแรงกายแรงใจส่วนใหญ่ในชีวิตผม ทุ่มเทให้กับการศึกษาเส้นบะหมี่ชนิดต่างๆ มาโดยตลอด!” จางชิงหยางเอ่ยอย่างมั่นใจ

ในตอนนั้น ลูกค้าคนอื่นๆ ในห้องโถงต่างก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสนใจ นึกไม่ถึงว่าลูกค้าเหมือนกันแท้ๆ แต่อีกฝ่ายกลับจะได้โชว์เหนือ

ไม่เหมือนพวกตนที่รู้แค่เรื่องกิน... แต่ช่างเถอะ การกินเก่งก็ถือเป็นความสามารถอย่างหนึ่งเหมือนกัน

ช่วงเวลานี้พอดีที่งานเริ่มซาลง เฝิงถิงถิงส่งสัญญาณบอกเจียงหานว่าเธออยากให้เขาใช้โอกาสนี้ดึงตัวจางชิงหยางไว้ เพราะการจะรู้จักศัตรูให้ถ่องแท้ ต้องหาจุดอ่อนของอีกฝ่ายให้เจอ

ความจริงไม่ว่าเป้าหมายของตำรวจคืออะไร เจียงหานเองก็อยากเห็นระดับฝีมือของจางชิงหยางอยู่แล้ว ในฐานะการแลกเปลี่ยนทางวิชาการ เจียงหานมักจะชื่นชมพ่อครัวที่มีความสามารถพิเศษเสมอ

“งั้นก็ให้ฉันดูหน่อย” เจียงหานถอดผ้ากันเปื้อนอย่างคล่องแคล่ว แล้วส่งมีด ชิงเทียนจิง ในมือให้จางชิงหยาง

สมัยที่อยู่โรงแรมห้าดาว จางชิงหยางเคยใช้เมนู "บะหมี่หรานเมี่ยน" มัดใจพวกบอสมาเฟียมาแล้ว วันนี้มีโอกาสโชว์ฝีมือ เขาจึงตัดสินใจทำบะหมี่หรานเมี่ยน เพื่อให้เจียงหานรู้ว่าฝีมือของเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน

“เส้นนี้มีชื่อว่า หรานเมี่ยน ขอเวลาผมแค่สิบห้านาทีก็พอครับ”

จางชิงหยางเอ่ยด้วยท่าทางฮึกเหิม เขาถลกแขนเสื้อขึ้น รับมีดทำครัวจากเจียงหานด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“มีดดี!”

น้ำหนักที่กดลงบนมือนั้นทำให้จางชิงหยางสงสัยว่าเจียงหานมีพละกำลังแขนขนาดไหนถึงใช้มันได้คล่องแคล่ว ตอนแรกเขานึกว่ามีดเล่มนี้แค่ทรงประหลาด แต่ตอนนี้เขาถึงรู้ว่าความพิสดารของมันไม่ได้อยู่ที่รูปลักษณ์ภายนอกเลย

แต่การที่มีดเล่มนี้มาอยู่ในมือพ่อครัวอย่างเจียงหาน ก็นับว่าส่งเสริมกันได้อย่างไร้ที่ติ

พูดถึงบะหมี่หรานเมี่ยน ลูกค้าแถบเสฉวนน่าจะคุ้นเคยกันดี

เมนูเส้นจานนี้เป็นอาหารว่างเลื่องชื่อแถบตะวันตกเฉียงใต้ของจีน โดยเฉพาะในยูนนาน กุ้ยโจว และฉงชิ่ง จะเป็นที่นิยมมาก

ที่มาของมันมีหลายตำนาน แต่เวอร์ชันที่ดังที่สุดคือ:

หรานเมี่ยนกำเนิดขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิง ชายคนหนึ่งชื่อ "หลี่หราน" เปิดร้านบะหมี่เล็กๆ ในฉงชิ่ง การทำกิจการมานานหลายปีทำให้เขาเข้าถึงศาสตร์แห่งเส้นอย่างลึกซึ้ง ฝีมือที่เหนือชั้นของเขาถูกเล่าขานกันไปทั่ว

เพื่อให้ลูกค้าได้กินบะหมี่ร้อนๆ ในฤดูหนาว เขาจึงลองราดน้ำมันร้อนๆ ลงบนเส้นบะหมี่ จนเกิดควันขาวพวยพุ่งขึ้นมาทันที พลางผัดไปพลางร้องเพลงไปว่า "หรานเมี่ยน หรานเมี่ยน บะหมี่เผ็ดร้อนจุดไฟ"

ด้วยเหตุนี้ บะหมี่จานนี้จึงถูกเรียกว่าหรานเมี่ยน (หราน แปลว่า เผาไหม้/จุดไฟ)

ความจริงหรานเมี่ยนกับเร่อกันเมี่ยน (บะหมี่แห้งร้อน) มีส่วนที่คล้ายกันอยู่บ้าง

แต่ทั้งสองอย่างก็มีความต่างกัน อย่างแรกคือกรรมวิธี

เร่อกันเมี่ยนจะต้มเส้นให้สุกก่อน แล้วใช้น้ำมันผัดซอสงาและกระเทียมสับผสมกันราดลงบนเส้น ส่วนหรานเมี่ยนจะเน้นการราดน้ำมันร้อนจัดลงบนเส้นที่ต้มสุกแล้วพร้อมกับพริกและพริกไทยหอมเพื่อดึงกลิ่นหอมให้ออกมาถึงขีดสุด

นอกจากนี้รสสัมผัสก็ต่างกัน

เร่อกันเมี่ยนจะมีความแห้งกว่าหรานเมี่ยน และรสชาติจะเน้นไปทางหวานนำ เนื้อสัมผัสนุ่มนวล

ส่วนหรานเมี่ยนรสสัมผัสจะละเอียดประณีตกว่า เพราะมีการใส่พริกและพริกไทยหอม รสชาติจึงเผ็ดชาและให้ความรู้สึกร้อนแรงดั่งไฟแผดเผา

เจียงหานรู้วิธีทำหรานเมี่ยนดี แต่เขาสนใจมากกว่าว่าจางชิงหยางจะรังสรรค์เมนูเส้นจานนี้ออกมาในรูปแบบไหน

ในห้องครัว จางชิงหยางเตรียมวัตถุดิบอย่างทะมัดทะแมง

เริ่มจากเส้นบะหมี่ด่าง, ถั่วลิสง, ผักกาดดอง , หมูสับ และต้นหอม

เทคนิคการนวดแป้งของจางชิงหยางนั้นชำนาญมาก แป้งฝุ่นที่โรยไว้ตอนแรก เมื่อผสมน้ำเข้าไป ก็ถูกแขนที่ทรงพลังของเขาขยัมรวมเป็นรูปทรงได้อย่างรวดเร็ว

บะหมี่จะอร่อยหรือไม่ ความเหนียวนุ่มคือหัวใจสำคัญ และความเหนียวนุ่มนั้นก็มาจากขั้นตอนการนวดแป้งนี่เอง

พูดได้เลยว่า การลงมือของจางชิงหยางในตอนนี้ ในสายตาของเจียงหานถือว่าให้คะแนนเต็ม

ไม่นานนัก ก้อนแป้งก็ถูกจางชิงหยางดึงและสะบัดออกเป็นเส้นๆ ราวกับง้างคันศร

แต่ละเส้นมีขนาดหนาสม่ำเสมอ ยืดหยุ่นเต็มพิกัด พอยกขึ้นมาก็ได้ปริมาณสี่ที่พอดีเป๊ะ

“ไอ้หนูคนนี้ใช้ได้เลยนะ ท่าทางคล่องแคล่วไม่เลอะเทอะ ฝีมือทำเส้นนี่ของจริง” หนานเกอที่ยืนดูอยู่เดาะลิ้นยอมรับ แม้เขาจะเชี่ยวชาญด้านแป้งเหมือนกัน แต่เขาจะหนักไปทางติ่มซำพวกซาลาเปาขนมจีบ ส่วนเรื่องเส้นบะหมี่นั้น เมื่อเทียบกับพื้นฐานของจางชิงหยางแล้ว เขาดูจะด้อยกว่าเล็กน้อย

น้ำมันพืชถูกเทลงในกระทะร้อน เมื่อไฟแรงได้ที่ จางชิงหยางก็ใส่ถั่วลิสงลงไปอย่างรวดเร็ว รอจนทอดจนสุกทั่วจึงตักออกมาพักให้เย็น

ถั่วลิสงที่กรอบนอกนุ่มในเพียงแค่เป่าเบาๆ เปลือกก็หลุดร่วงลงพื้นจนหมด

จากนั้นจางชิงหยางก็ตามด้วยการใช้โกร่งบดยาตำมันจนกลายเป็นผงอย่างรวดเร็ว

ต้มเส้น ตักขึ้นพัก... ชายหนุ่มคนนี้สีหน้านิ่งสงบ มือข้างหนึ่งใส่หมูสับลงไปผัดจนเปลี่ยนสี ตามด้วยผักกาดดอง เหล้าปรุงอาหาร เกลือ ผงปรุงรสรสไก่ และตบท้ายด้วยน้ำแป้งมันเพื่อดึงความข้น ก่อนจะตักราดลงบนชามบะหมี่ทั้งสามชาม

แต่ขั้นตอนสุดท้ายยังไม่จบ เมื่อเขาโรยต้นหอม ผงถั่วลิสง ตามด้วยน้ำมันงา และน้ำมันพริก บะหมี่หรานเมี่ยนที่ว่านี้จึงถือว่าเสร็จสมบูรณ์อย่างแท้จริง

“มา! เชิญชิมครับทุกคน!”

จางชิงหยางชำเลืองมองเวลา... ไม่ขาดไม่เกิน สิบห้านาทีพอดีเป๊ะ ราวกับมีการจับเวลาทางวิทยาศาสตร์ไว้

บะหมี่หรานเมี่ยนสี่ชามใหญ่ถูกยกออกมา แม้จะไม่พอแบ่งให้ทุกคนในร้าน แต่ก็พอให้ได้ลิ้มลองกันทั่วถึง

“เหนือแม่น้ำแยงซีเกลียงขึ้นไป ฝีมือทำเส้นของผมติดอันดับหนึ่งในยี่สิบแน่นอน!”

ช่างเป็นคำพูดที่สามหาวนัก แต่หมอนี่อาจจะมีของจริงก็ได้ เพราะบะหมี่ที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ในตอนนี้ เริ่มทำให้หลายคนน้ำลายสอขึ้นมาแล้ว