บทที่ 65 รีบหยิบสมุดเล่มเล็กมาจดเมนูอาหารไว้อีกอย่างเร็ว

หากมองจากรูปลักษณ์ภายนอก บะหมี่หรานเมี่ยนของจางชิงหยางถือว่ามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาก สีสันจัดจ้านชัดเจน และด้วยอิทธิพลของน้ำมันพริก ทำให้ภาพรวมดูเผ็ดร้อนเย้ายวนใจยิ่งนัก

ประกอบกับเครื่องปรุงที่สับจนละเอียด กลิ่นหอมเข้มข้นได้พวยพุ่งออกมาตามช่องว่างของเส้นบะหมี่ เพียงแค่ได้กลิ่น พยาธิในท้องก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาทันที

บะหมี่ชนิดนี้ตัวมันเองมีรสเครื่องปรุงจัดจ้านอยู่แล้ว ดังนั้นคนทางเหนือจึงยอมรับรสชาตินี้ได้ไม่ยากเลย

เจียงหานยกชามขึ้นมาดม กลิ่นหอมทำเอาน้ำลายแทบสอออกมาอย่างห้ามไม่ได้

เขาใช้ตะเกียบคนเส้นในชาม พบว่าเส้นมีความแห้งและเหนียวนุ่มกำลังดี เส้นแทบทุกเส้นคลุกเคล้าเข้ากับเครื่องปรุงได้อย่างสมบูรณ์แบบ แรงดึงดูดทางสายตาที่ดูเข้าเนื้อขนาดนี้ทำให้เจียงหานอดใจไม่ไหว รีบคีบเส้นคำโตเข้าปากทันที

เขาค่อย ๆ เคี้ยวอย่างละเอียด รสชาติมันช่างสดชื่นและกลมกล่อมอย่างบอกไม่ถูก

"เวลาในการต้มเส้นพอเหมาะพอดีเป๊ะ เทคนิคให้คะแนนเต็ม!"

"นอกจากความเหนียวนุ่มยืดหยุ่นแล้ว สัมผัสสองต่อจากทั้งความเผ็ดและความชาก็ทำให้ร่างกายตื่นตัวสุด ๆ รสสัมผัสให้คะแนนเต็ม!"

"ตอนเคี้ยว รสสัมผัสและความร้อนที่พุ่งพล่านสร้างความประทับใจที่ฝังลึก กินแล้วรู้สึกถึงการกระตุ้นที่ปลายลิ้นและปลุกเร้าความอยากอาหาร มีความอิ่มท้อง และที่สำคัญที่สุดคือความสะใจ! บะหมี่ชามนี้... ภาพรวมให้คะแนนเต็ม!"

เจียงหานถึงกับไม่มีเวลาว่างจะเอ่ยปากชมต่อ เขาจัดการโซ้ยบะหมี่หรานเมี่ยนในชามจนหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว

การกินบะหมี่แบบเคี้ยวช้า ๆ ละเลียดกินนั้นคือวิธีที่ผิด การสูดเส้นเข้าปากคำใหญ่ ๆ อย่างตะกรุมตะกรามต่างหาก ถึงจะเข้าถึงรสชาติของ "ราชาแห่งอาหาร"

สถานะของ "เส้น" นั้นถือเป็นอันดับหนึ่งของอาหารทั้งปวง

ย้อนไปถึงยุคชุนชิว โอรสแห่งสวรรค์ (จักรพรรดิ) แห่งราชวงศ์โจว เคยออกคำสั่งห้ามนำแป้งสาลีไปหมักเหล้า เพื่อให้แน่ใจว่าราษฎรจะมีอาหารจำพวกเส้นเพียงพอต่อการดำรงชีวิต

ฝีมือของจางชิงหยางประณีตมาก เรียกได้ว่าเขานำเสนอจุดเด่นนี้ออกมาได้อย่างครบถ้วน

คนอื่น ๆ ที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ เมื่อเห็นเจียงหานเอ่ยชมขนาดนี้ ต่างก็อดใจไม่ไหวพากันรุมล้อมเข้ามาขอลองชิมบ้าง

แม้แต่เฝิงถิงถิงก็ลังเลอยู่เพียงสามวินาที ก่อนจะรีบหยิบถ้วยแบ่งออกมาจากตู้ เพราะอยากจะลองชิมฝีมือการทำอาหารของผู้ต้องสงสัยดูบ้าง

นึกไม่ถึงว่าพอได้ชิมเข้าไป ซ่งเนี่ยนเสวี่ยและหนานเกอถึงกับยืนตะลึง

"เสี่ยวหาน บะหมี่หรานเมี่ยนที่ไอ้หนูคนนี้ทำรสชาติยอดเยี่ยมมากเลยนะเนี่ย! แทบจะถึงระดับของนายเลย!" หนานเกอพูดออกมาด้วยความอึ้ง

ถึงแม้จะเป็นคำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่มันกลับทำให้จางชิงหยางที่กำลังได้รับคำชมจากทุกคนรู้สึกหดหู่ขึ้นมา

ไม้ตายก้นกุฏิของผมเนี่ยนะ... ได้แค่ 'เกือบถึงระดับ' ของเจียงหาน? ไอ้หมอนี่นอกจากทำกับข้าวแล้ว เรื่องเส้นเขาก็เชี่ยวชาญขนาดนั้นเลยเหรอ?

"เพื่อน อย่าถือสาเลยนะ นายทำออกมาได้สุดยอดมากจริง ๆ แต่เชฟเจียงของเราเคยทำบะหมี่จานนี้ในคุกมาก่อน ตอนนั้นน่ะมันสร้างความฮือฮาไม่ใช่น้อยเลยนะ!"

เหล่าวางโพล่งออกมากลางคันพลางปาดเหงื่อที่ซึมออกมาเพราะความเผ็ดร้อน โดยไม่ทันได้สนใจเลยว่าจางชิงหยางจะคิดอย่างไร

"เขา... เคยทำบะหมี่จานนี้ในคุกด้วยเหรอ?" จางชิงหยางถามเสียงตะกุกตะกัก ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมืออย่างเจียงหาน เขากลับรู้สึกอ่อนน้อมถ่อมตนขึ้นมาทันที

เหล่าวางเล่าต่ออย่างยังไม่เต็มอิ่ม: "นั่นมันเมื่อปีที่แล้ว ตอนที่เขายังไม่พ้นโทษ พวกนักโทษเนี่ยอยากกินบะหมี่หรานเมี่ยนฝีมือเจียงหานมาก ถึงขั้นยอมรื้อแปลงผักทิ้งทั้งคืนเพื่อปลูกข้าวสาลีแทนเลยล่ะ"

"เพราะเรื่องนี้แหละ ทำเอาคนทั้งเรือนจำถูกสั่งจัดระเบียบใหม่ไปหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ"

"เจ๋งโคตร!" จางชิงหยางใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะเค้นคำสองคำนี้ออกมาจากซอกฟันได้

ยิ่งเขาได้เข้าใกล้กลุ่มของเจียงหานมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าอดีตของคนพวกนี้ช่างน่าตื่นเต้น ย้อนกลับมามองตัวเองในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ที่ต้องใช้ชีวิตเหมือนหนู คอยทำเรื่องเสี่ยงตายหาเงินไปวัน ๆ จนสูญเสียเลือดเนื้อที่ร้อนแรงในกายไปตั้งนานแล้ว

เขาเคยมีความหลงใหลในการทำอาหารอย่างมาก... แต่มันทำเงินไม่ได้

พอนึกภาพเจียงหานที่สามารถสยบเหล่านักโทษเดนตายได้เพียงแค่อยู่ในห้องครัว จางชิงหยางก็รู้สึกว่าทุกอย่างมันช่าง "ฮอต" เหลือเกิน!

"คุณชายเจียง นายก็ลองโชว์ฝีมือบ้างสิ ให้ผมได้เห็นหน่อยเถอะว่าบะหมี่หรานเมี่ยนที่ทำให้นักโทษทั้งคุกคลั่งน่ะ มันเป็นยังไง!"

เป็นคำขอที่จริงใจ เจียงหานสัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นของอีกฝ่าย

นี่คือความเคารพและความเลื่อมใสที่มีต่อผู้ที่เหนือกว่า

เจียงหานกวาดสายตาคมปราบมองไปยังลูกค้าคนอื่น ๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างเฝ้าคอยอย่างคาดหวัง เขาก็ไม่ปฏิเสธ พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า: "แขกท่านไหนที่อยากทานกับข้าว หลังจากนี้คงต้องเปลี่ยนมาทานบะหมี่แทนแล้วนะครับ"

เงาร่างที่ดูองอาจดั่งคมดาบเดินตรงไปยังห้องครัว เจียงหานนวดมือทั้งสองข้างอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาที่ปิดสนิทอยู่จู่ ๆ ก็ลืมโพลงขึ้น เขาคว้าแป้งสาลีขนาดบรรจุ 20 กิโลกรัม ที่เพิ่งแกะห่อ เทลงบนเขียงตรงหน้าทั้งหมดทันที

"นี่... เขาจะทำทีเดียวเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย มันจะทำออกมาได้จริง ๆ เหรอ? ต่อให้ทำได้ จะรับประกันได้ไงว่าเส้นบะหมี่จะไม่ต้มจนเละไปหมด?"

แป้งสาลี 20 กิโลกรัมนั้นเพียงพอสำหรับเลี้ยงคนหลายสิบคน

ยิ่งกว่านั้น การจะนวดแป้งทั้งหมดให้เป็นก้อนเดียวน่ะ มันงานช้างที่ทำเอาคนเหนื่อยตายได้เลยนะ

โดยปกติบะหมี่หรานเมี่ยนจะเน้นทำทีละที่ให้เล็กและประณีต มีเพียงบะหมี่เตาเซียวเมี่ยน (บะหมี่หั่นด้วยมีด) หรือบะหมี่เหอลั่วเมี่ยนเท่านั้นที่จะทำแบบอลังการงานสร้างขนาดนี้

ทว่าเจียงหานไม่ได้สนใจสายตาใครทั้งนั้น ปกติเขาก็ทำบะหมี่แบบนี้อยู่แล้ว

ในเรือนจำคนมันเยอะ ถ้ามัวแต่ทำทีละที่ก็เสียเวลาเปล่า ๆ

แป้งสาลีที่ถูกกองจนเป็นภูเขาเลากาตั้งตระหง่านอยู่บนเขียงราวกับมหาพีระมิด เพียงแค่ชายตามองก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล

เจียงหานใช้หมัดเดียวพุ่งลงไปตรงกลางกองแป้งจนเกิดเป็นหลุมลึก จากนั้นจึงเทน้ำสะอาดลงไป แป้งเริ่มจับตัวเป็นก้อนย่อย ๆ

จางชิงหยางที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าเคร่งเครียด ตอนนี้เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเจียงหานต้องล้มเหลวแน่นอน

บะหมี่หรานเมี่ยนหนึ่งหม้อสี่ที่ที่เขาทำเมื่อครู่ ถือเป็นขีดจำกัดสูงสุดของการทำงานด้วยตัวคนเดียวแล้ว หากมากกว่านั้นก็ต้องใช้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพื่อประหยัดแรง

และถ้าก้อนแป้งสดนวดออกมาแล้วไม่รีบนำลงหม้อ รสสัมผัสก็จะล้มเหลวไม่เป็นท่าทันที

หากขั้นตอนของเส้นไม่น่าประทับใจ ต่อให้เครื่องปรุงภายหลังจะดูดีแค่ไหน ก็ไม่อาจเรียกว่าเป็นบะหมี่ที่สอบผ่านได้

สายตานับสิบคู่จดจ้องไปที่เจียงหาน

เจียงหานถอดเสื้อท่อนบนออกเพื่อให้เคลื่อนไหวร่างกายในการนวดแป้งได้ถนัดขึ้น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยและรอยสักที่ดูดุดัน สร้างความตกตะลึงไปทั่วทั้งร้าน!

"พับผ่าสิ พ่อครัวคนนี้เถื่อนได้ใจจริง ๆ!" "ฉันกล้าพูดเลยว่าทั่วประเทศจีนหาเชฟแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว!" "รอยสักนั่นดูน่ากลัวก็จริงนะ แต่พออยู่ในร้านนี้ ฉันกลับรู้สึกถึงความปลอดภัยแบบจัดเต็มเลย!"

เสียงจอกแจกจอแจรอบตัวตอนนี้เจียงหานไม่ได้ยินอีกต่อไป เพราะเขาเข้าสู่สภาวะสมาธิของตัวเองอย่างสมบูรณ์

พละกำลังจากช่วงแขนส่งผ่านฝ่ามือเข้าจู่โจมก้อนแป้ง บดขยี้และนวดเฟ้นทีละนิ้ว จนแทบจะได้ยินเสียงเสียดสีกันระหว่างอณูของแป้ง

บนเขียง ก้อนแป้งขนาดมหึมากำลังนูนสูงขึ้น ท่าทางแบบนี้ทำให้คนคิดว่าร้านนี้กำลังจะจัดงานเลี้ยงโต๊ะจีนขนาดใหญ่

ภายใต้การนวดเฟ้นที่ลื่นไหลราวกับการรำไทเก๊กของเจียงหาน ก้อนแป้งก็เริ่มอวบอิ่ม แน่นตึง และเต็มไปด้วยความยืดหยุ่น

การนวดแป้งจำนวนมหาศาลให้เข้ากันในเวลาสั้น ๆ ขนาดนี้ จางชิงหยางยอมรับกับตัวเองเลยว่าเขาทำไม่ได้แน่นอน

"สุดยอดมาก!" เฝิงถิงถิงที่เป็นแฟนคลับตัวยงสายตาจดจ้องอยู่ที่เจียงหานตั้งนานแล้ว เธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปจ้องจับผิดจางชิงหยางอีกต่อไป

ไม่ใช่แค่เธอ... ผู้กองหยางและกู่ฮั่นหยางที่อยู่หลังมอนิเตอร์ ต่างก็อ้าปากค้างจ้องมองความเคลื่อนไหวในครัวไม่วางตา

"รีบหยิบสมุดเล่มเล็กมาจดเมนูอาหารไว้อีกอย่างเร็ว... บะหมี่หรานเมี่ยน! ไว้จับพวกค้ายาได้เมื่อไหร่ พวกเราต้องไปลองชิมกันให้ได้!"

เมื่อได้รับคำสั่ง กู่ฮั่นหยางก็รีบจดคำว่า "บะหมี่หรานเมี่ยน" ลงในสมุดอย่างรวดเร็ว พอมองย้อนกลับไป ในลิสต์นั้นยังมี "หมูตงโพเวทมนตร์" และเมนูอื่น ๆ อีกเพียบ