บทที่ 66 ซูเปอร์หรานเมี่ยน วิธีของผมมันก็แค่การทำอาหารหม้อใหญ่

ในห้องครัว เจียงหานจมดิ่งลงสู่ความหลงใหลในการทำบะหมี่หรานเมี่ยนอย่างเต็มตัว แป้งสาลีหลายสิบกิโลกรัมเมื่อผสมน้ำเข้าไปแล้ว น้ำหนักของมันในตอนนี้ใกล้เคียงกับน้ำหนักของตัวผู้หญิงที่โตเต็มวัยคนหนึ่งเลยทีเดียว

ลำพังแค่การนวดเฟ้นก็นับว่าต้องใช้พละกำลังมหาศาล แต่ในตอนนั้นเอง เจียงหานกลับทำสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง

เขาเดาะก้อนแป้งยักษ์บนเขียงขึ้นต่อหน้าทุกคน แล้วใช้ฝ่ามือส่งแรงประคองมันขึ้นไปข้างบน จากนั้นก้อนแป้งมหึมาก็ลอยอยู่เหนือศีรษะและเริ่มหมุนคว้างอยู่ในมือของเขา

ตอนแรกความเร็วยังช้าอยู่ แต่เพียงครู่เดียว มันก็หมุนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

“เขากำลังเต้นรำหน้าไฟ (เซิ้ง) หรือเปล่าน่ะ?”

ลูกค้าที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง นึกไม่ถึงว่าจะเห็นใครเอาแป้งหนักหลายสิบกิโลกรัมมาหมุนกลางอากาศจนเกิดลมพัดวูบวาบได้ขนาดนี้

“ดูแป้งก้อนนั้นสิ ทั้งใหญ่ทั้งหนัก แต่ตอนนี้มันกลับเริ่มบางลงเรื่อย ๆ เห็นแล้วนึกถึงโรตีแผ่นยักษ์ของอินเดียเลย แต่นี่น่าจะเป็นแผ่นแป้งที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาในชีวิตแล้วล่ะ”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงมไปทั่ว แม้แต่จางชิงหยางเองก็อ้าปากค้างด้วยความทึ่ง

เขาไม่มีพละกำลังมหาศาลเหมือนเจียงหาน อย่างน้อยต้องระดับนักกีฬายกน้ำหนักเท่านั้นถึงจะทำเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉย

ภายในครัวของร้านหงเค่อสือเจียนตอนนี้ แผ่นแป้งเหนือหัวเจียงหานแผ่ขยายจนกินพื้นที่ไปกว่าครึ่งห้องครัว ด้วยแรงเหวี่ยงจากการหมุน ความบางของแป้งกำลังขยายตัวออกไปด้านข้างอย่างน่าเหลือเชื่อ ดูไปดูมาก็เหมือนกับ "พรมวิเศษ" ผืนยักษ์ไม่มีผิด

ไม่มีใครรู้ว่าเจียงหานจะจัดการกับแผ่นแป้งจัมโบ้นี้ยังไงต่อ เพราะขนาดของเขียงดูจะเล็กเกินกว่าจะรองรับมันได้หมด

ทว่าปัญหานี้ เจียงหานรู้วิธีแก้มานานจนช่ำชองแล้ว

จากเดิมที่ใช้สองมือหมุน เจียงหานก็เปลี่ยนมาใช้มือซ้ายประคองเพียงข้างเดียว เพียงชั่วลมหายใจ มีด ชิงเทียนจิง ในมือขวาก็ปรากฏขึ้น เขาเล็งทิศทางอย่างแม่นยำแล้วตวัดใบมีดไปที่ขอบแผ่นแป้ง

ทันทีที่คมมีดสัมผัสกับแป้ง เส้นแป้งที่ถูกตัดขาดก็ร่วงลงสู่เขียงอย่างแม่นยำด้วยแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง วางซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ อย่างสวยงาม

เส้นแล้วเส้นเล่า...

หนานเกอฉีกยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจพลางพูดว่า: “ดูเอาเถอะ เทคนิคระดับนี้ใครจะทำได้?”

นั่นสิ... นอกจากเจียงหานแล้ว คงไม่มีใครทำได้ถึงระดับนี้อีกแล้ว

เวลาผ่านไป แผ่นแป้งเหนือหัวเจียงหานเริ่มลดขนาดลงอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่เส้นแป้งกึ่งสำเร็จรูปบนเขียงเริ่มกองสูงขึ้นเรื่อย ๆ

เพียงไม่กี่นาที เจียงหานก็จัดการแผ่นแป้งทั้งหมดเสร็จสิ้น เขาจัดระเบียบเส้นบะหมี่แบ่งเป็นส่วน ๆ วางไว้บนเขียง

พอถึงขั้นตอนการดึงเส้น (ราเมง) สำหรับเจียงหานแล้วยิ่งง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก แผ่นแป้งที่นุ่มและยืดหยุ่นถูกพับและดึงสลับไปมาเพียงไม่กี่ครั้ง ก็กลายเป็นเส้นบะหมี่ที่มีขนาดสม่ำเสมอสวยงาม

สิ่งที่เหลือก็แค่รอเตรียมเครื่องปรุงให้เสร็จก่อนจะนำเส้นลงหม้อ

“ผมไม่เชื่อหรอกว่าเครื่องปรุงของเขาจะทำออกมาได้ดีกว่าผม” จางชิงหยางแอบคิดในใจ

ทว่าความจริงก็ได้ตบหน้าจางชิงหยางเข้าฉาดใหญ่ในเวลาต่อมา

เมื่อเปรียบเทียบกัน วิธีการเตรียมเครื่องของเจียงหานดูดุดันและ "ดิบ" กว่ามาก หมูสับถูกสับจนละเอียดจนเกือบเป็นเนื้อครีม ผักกาดดองและถั่วลิสงถูกนำไปลวกและทอดน้ำมันอย่างรวดเร็ว แม้แต่สัดส่วนของเครื่องปรุง เจียงหานก็กล้าใส่ลงไปอย่างหนักมือกว่าปกติมาก

แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือ กลิ่นหอมในหม้อนั้นเข้มข้นกว่า สีสันของเครื่องปรุงก็ดูจัดจ้านยั่วยวนใจเป็นพิเศษ

เจียงหานกวาดสายตามองทุกคนที่อยู่นอกเคาน์เตอร์ ก่อนจะเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า: “หัวใจของหรานเมี่ยนคือ 'รูปโฉม' ต้องแดงพอ ต้องถึงเครื่อง ถึงจะเรียกว่า 'หราน' (จุดไฟ) ได้สะใจ! กำลังจะออกจากหม้อแล้ว ชิงหยาง เข้ามาช่วยผมหน่อย”

เหนือความคาดหมาย เจียงหานกลับชวนจางชิงหยางมาเป็นลูกมือ

และจางชิงหยางก็ไม่ลังเล เขาเองก็อยากเห็นใกล้ ๆ ว่าเจียงหานจะจัดการขั้นตอนที่เหลืออย่างไร

เวลาในการต้มเส้นและลำดับขั้นตอนคือตัวตัดสินรสสัมผัสสุดท้าย เพื่อให้มั่นใจว่าบะหมี่ทุกชามจะสดใหม่ เจียงหานหยิบเส้นบะหมี่ส่วนหนึ่งโยนลงในหม้อทันที ต้มให้สุกเพียงครู่เดียวก็ตักขึ้นสะเด็ดน้ำใส่ชาม

เส้นบะหมี่ขาวใสแวววาวมีความนุ่มและความชื้นที่พอเหมาะพอดี ควันร้อนพวยพุ่งขึ้นมา สุดท้ายเขาตักเครื่องปรุงที่หอมฟุ้งเผ็ดร้อนราดลงไปหนึ่งทัพพีโต ตกแต่งด้วยต้นหอมซอย แล้วส่งให้จางชิงหยาง

ต้องยอมรับว่า เมื่อจางชิงหยางถือชามที่ยังร้อนกรุ่นขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด เขาก็ยอมรับว่าตัวเอง "แพ้" แล้ว

บะหมี่หรานเมี่ยนที่เจียงหานทำนั้น ดูดีระดับพรีเมียมตั้งแต่แรกเห็น ภายนอกดูร่วนซุยแดงใส สลับด้วยความเผ็ดชา ควันจาง ๆ หอบเอาความหอมของเครื่องปรุงพุ่งเข้าจมูก ทำให้รู้สึกว่ามันต้องอร่อยมากแน่ ๆ ทั้งที่ยังไม่ได้ชิม

จางชิงหยางไม่รอช้า ใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาชิมหนึ่งคำ ทันใดนั้น ภูเขาไฟลูกเล็ก ๆ ในใจเขาก็ดูเหมือนจะระเบิดออกมา ทำให้เซลล์ทุกส่วนในร่างกายส่งเสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น

“นี่ใช่หรานเมี่ยนจริง ๆ เหรอ? ผมไม่เคยคิดเลยว่าหรานเมี่ยนจะมีรสชาติที่ยกระดับไปได้ไกลขนาดนี้”

“คุณจะเรียกมันว่า ซูเปอร์หรานเมี่ยน ก็ได้นะ”

เจียงหานเอ่ยพลางชายตามอง ที่เรียกว่า "ซูเปอร์" ก็แค่เพราะวิธีทำมันดูโผงผางกว่า และรสชาติเข้มข้นกว่าเท่านั้นเอง ความจริงฝีมือของจางชิงหยางก็ไม่ได้แย่ เขาต่างหากที่เป็นคนทำตามสูตรมาตรฐาน

“อร่อยจนอธิบายไม่ถูกเลย ต่อมรับรสเหมือนถูกจุดไฟเผาจริง ๆ ความร้อนมันเต็มตื้นอยู่ในคอ แต่พอลงท้องกลับไม่มีความรู้สึกแสบร้อนที่ผิดปกติเลย!”

เมื่อได้รับคำชมขนาดนี้ เจียงหานเพียงแต่โบกมือเบา ๆ แล้วยิ้มตอบว่า: “ไม่ได้ทำหรานเมี่ยนมานานแล้ว ยังรู้สึกมือแข็งไปเยอะเลยครับ เมื่อเทียบกับคุณแล้ว วิธีของผมมันก็แค่การทำอาหารหม้อใหญ่ (ต้ากัวฟั่น - อาหารที่ทำทีละเยอะ ๆ ในโรงครัว) เท่านั้นแหละ”

หรานเมี่ยนที่ดี จะกินเป็นกับแกล้มเหล้าก็ได้ หรือกินให้อิ่มท้องก็ได้ เดิมทีมันก็คืออาหารพื้นบ้าน ไม่ได้มีความลึกลับซับซ้อนอะไรนัก

พูดไปพลาง เจียงหานก็ต้มเส้นตักใส่ชามอย่างต่อเนื่อง ในเมื่อทำมาเยอะขนาดนี้และต้นทุนก็ไม่ได้สูง ใครในร้านที่อยากกิน เขาก็จัดให้ในราคาพิเศษทันที

เหล่าลูกค้าในร้านหงเค่อสือเจียนที่จริง ๆ แล้วอิ่มกันหมดแล้ว แต่พอเจอฝีมืออาหารของยอดเชฟทั้งสองคนเข้าไป พวกเขาก็อดใจไม่ไหวจนน้ำลายสอ พากันสแกนจ่ายเงินสั่งบะหมี่มาลองชิมกันคนละชาม

ไม่ว่าจะยังไง ในร้านหงเค่อสือเจียนแห่งนี้ เรื่องอื่นอาจจะไม่มี แต่เรื่องความอร่อยนั้นมีให้ไม่อั้น

และก็เป็นไปตามที่จางชิงหยางวิจารณ์ไว้ บะหมี่หรานเมี่ยนที่รสชาติดั้งเดิมและเลิศรสขนาดนี้ เมื่อลูกค้าในร้านได้ชิมเข้าไป ต่างก็จัดการจนหมดเกลี้ยงในพริบตา แต่ละคนกินเหมือนผีหิวโซมาเกิดใหม่ไม่มีผิด

จากการประลองฝีมือครั้งนี้ จางชิงหยางยอมศิโรราบให้กับฝีมือการทำอาหารของเจียงหานอย่างแท้จริง นี่คือหนึ่งในไม่กี่คนที่เขาให้การยอมรับจากใจจริงตลอดหลายปีมานี้

หลังจากแลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อกันแล้ว จางชิงหยางก็เดินออกจากร้านไปอย่างอิ่มเอมใจ

เขายังบอกเจียงหานอีกว่า เขาพักอยู่ที่ตึกฝั่งตรงข้าวนี่เอง วันหลังถ้าว่างจะพาเพื่อน ๆ มาอุดหนุน จะได้นั่งคุยทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้

จนกระทั่งดวงจันทร์ลอยเด่นเหนือยอดหลิว วันที่แสนธรรมดา (แต่ไม่ธรรมดา) วันหนึ่งก็ได้จบลง

ทว่าวันนี้ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความคืบหน้าใด ๆ เลย

เฝิงถิงถิงได้รายงานสิ่งที่เห็นและได้ยินทั้งหมดในช่วงบ่ายวันนี้ให้ทางตำรวจทราบอย่างละเอียด

และการที่เจียงหานทำนอกเหนือจากแผนการที่วางไว้ (การเข้าหาจางชิงหยาง) ก็ได้รับคำชมจากผู้กองหยาง

“มีแค่การคลุกคลีกับจางชิงหยางให้มากเท่านั้น ถึงจะสืบรู้ได้ว่าครั้งนี้พวกมันมากันกี่คน นอกจากพรรคพวกในตึกแล้ว ยังมีกำลังเสริมจากข้างนอกอีกไหม นอกจากนี้ แก๊งค้ายากลุ่มนี้จะไปนัดเจอใครต่อ และจะพัวพันไปถึงแก๊งอาชญากรรมกลุ่มไหนในเจียงไห่อีก เราต้องสืบจากเถาวัลย์ไปหาหัวมันให้เจอทั้งหมด”

ยิ่งจางชิงหยางเข้าใกล้เจียงหานมากเท่าไหร่ ข้อมูลก็จะยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น เมื่อมองดูตอนนี้ ผู้กองหยางรู้สึกว่าการที่กู่ฮั่นหยางได้มารู้จักเจียงหาน เพียงเพราะการทอดเครปจีนได้ห่วยแตกในวันนั้น... มันช่างเป็นพรหมลิขิตที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ