บทที่ 67 เคยได้ยินคำนี้ไหม? ยิ่งคลื่นลมแรง ปลายิ่งแพง

ในช่วงไม่กี่วันที่เปิดร้านมา กิจการของหงเค่อสือเจียนนั้นรุ่งเรืองเกินความคาดหมายไปไกล เริ่มจากเมนู "หมูตงโพเวทมนตร์" ที่ดังระเบิดเป็นพลุแตก ตามมาด้วย "ซูเปอร์หรานเมี่ยน" ที่กลายเป็นเมนูหลักที่ขาดไม่ได้ในรายการอาหารของร้าน

แขกเหรื่อที่เดินทางมาตามชื่อเสียงนั้นหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย ถึงขั้นที่ว่าหากใครอยากจะทานอาหารที่หงเค่อสือเจียน ก็จำเป็นต้องเข้าคิวรอตามลำดับก่อนหลังเท่านั้น

เดิมทีตำรวจเช่าร้านแห่งนี้ไว้เพื่อใช้เป็นจุดซุ่มตรวจ (จุดลับ) เพื่อกวาดล้างแก๊งค้ายาที่ลักลอบเข้ามาในเมืองเจียงไห่ให้หมดสิ้น

ทว่าตอนนี้สถานการณ์กลับดูจะหลุดจากความคาดหมายไปบ้าง เนื่องจากการค้าขายที่ฮอตปรอทแตก ทำให้เฝิงถิงถิงที่อยู่แนวหน้าต้องยุ่งอยู่กับการเดินเสิร์ฟอาหารและยกน้ำทั้งวัน จนแทบจะหลุดจากบทบาทตำรวจไปโดยปริยาย ซึ่งเรื่องนี้สร้างความลำบากให้กับการสืบสวนคดีไม่น้อย

"การเข้าใกล้พวกค้ายาได้น่ะเป็นเรื่องดีนะ แต่ช่วยบอกเจียงหานหน่อยได้ไหม ว่าอย่าทำให้ร้านมันขายดีขนาดนี้! ทุกวันนี้พอผมเปิดจอมอนิเตอร์ดูนะ เห็นแต่หัวคนเบียดเสียดกันมาแย่งกินข้าว ไม่ก็เห็นแต่อาหารน่ากินเต็มไปหมด มันทำลายสมาธิการทำงานของผม!"

ผู้กองหยางไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

โชคดีที่กู่ฮั่นหยางไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจนัก

"ผู้กองวางใจเถอะครับ เฝิงถิงถิงส่งข่าวมาว่า วันนี้จางชิงหยางนัดเจียงหานไว้ ผมสงสัยว่า 'ปลาตัวใหญ่' กำลังจะปรากฏตัวแล้วครับ"

มีปลาตัวใหญ่? เรื่องนี้ดึงดูดความสนใจของผู้กองหยางได้ทันที

เขาตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ แล้วเลิกหมกมุ่นกับปัญหาเล็กน้อยเรื่องร้านขายดี โดยตัดสินใจให้เวลาพวกเจียงหานอีกหน่อย บางทีความคืบหน้าที่รอคอยอาจจะเกิดขึ้นในวันนี้ก็ได้

ร้านหงเค่อสือเจียน...

เจียงหานและพวกพ้องยังคงวุ่นวายกับการเตรียมอาหารให้ลูกค้าที่สั่งเข้ามาเหมือนเช่นทุกวัน

ทว่าวันนี้ซ่งเนี่ยนเสวี่ยลางานหนึ่งวัน เธอบอกว่าโต้วโต้วไม่สบาย ต้องกลับไปดูแล

เด็กเล็กมักจะเจ็บป่วยง่าย ถ้าไม่มีคนอยู่ดูแลคงไม่ได้ แต่ยังดีที่มีพวกหนานเกออยู่ช่วยกันหลายคน ถึงเถ้าแก่เนี้ยไม่อยู่ก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรมากนัก

"โต๊ะสาม มาโปเต้าหู้ (เต้าหู้ทรงเครื่อง) เสิร์ฟ!" "โต๊ะห้า ปลาผัดเห็ดกระเทียมหอม เสิร์ฟ!" "โต๊ะเก้า เนื้อผัดน้ำมันสูตรเผ็ดร้อน เสิร์ฟ!"

เสียงขานเรียกพนักงานให้มายกอาหารดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นเครื่องยืนยันว่ามีคนเข้ามาทานในร้านมากขนาดไหน

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาเกือบหนึ่งทุ่ม งานถึงเริ่มซาลงบ้าง

พี่น้องทั้งสี่คนจุดบุหรี่พลางนั่งพักคุยโม้กันอยู่ที่เก้าอี้หน้าประตูร้าน และในช่วงเวลานั้นเอง ที่ตรอกฝั่งตึกพักอาศัยตรงข้าม จางชิงหยางพร้อมกับคนแปลกหน้าอีกสองสามคนก็กำลังเดินตรงมายังร้านหงเค่อสือเจียน

ดูเหมือนคนกลุ่มนั้นจะระมัดระวังเป็นพิเศษ แม้แต่ตอนข้ามถนนยังต้องคอยหันซ้ายแลขวาดูความเรียบร้อย ต่างจากจางชิงหยางที่ดูท่าทางผ่อนคลาย พอเห็นเจียงหานจากระยะไกลเขาก็รีบโบกมือทักทายอย่างกระตือรือร้น

"น้องเจียงหาน ยุ่งเสร็จแล้วเหรอ?"

เมื่อเดินมาถึงตรงหน้า จางชิงหยางก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มหยีตา

"ช่วงนี้ว่างหน่อยครับ นึกว่าวันนี้คุณจะไม่มาซะแล้ว แล้วพวกท่านนี้คือ...?" เจียงหานยิ้มตอบ พลางเงยหน้าจ้องมองกลุ่มคนที่มากับจางชิงหยาง

หัวโจกเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างกระชับกระเฉง ไว้ผมทรงสกินเฮด สีหน้าดูมืดมนยืนนิ่งขรึมดูไม่เป็นมิตร เพียงแค่เขายืนอยู่ตรงนั้น แม้แต่จางชิงหยางยังต้องเก็บอาการเกรงใจอยู่หลายส่วน

ส่วนที่เหลือเป็นลูกกระจ๊อกสามคน ทุกคนดูมีพลังและตื่นตัว สวมชุดลำลองคอยกวาดสายตาสำรวจรอบข้างอย่างระแวดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติจึงค่อยคลายใจลง

จางชิงหยางลากเก้าอี้ออกมาอย่างคนคุ้นเคย ส่งสัญญาณให้พี่ใหญ่ข้างกายนั่งลง ก่อนจะเริ่มแนะนำอย่างไม่รีบร้อน: "นี่พี่หลง พี่ชายของผมเอง สองสามวันมานี้ผมพูดถึงชื่อนายให้พี่เขาฟังอยู่บ่อย ๆ เลยนะ"

"อ้อ สวัสดีครับพี่หลง" เจียงหานตอบรับตามมารยาท

เดาว่า "ขาใหญ่" คนนี้แหละคือเป้าหมายหลักที่ตำรวจกำลังตามสืบ ซึ่งตำแหน่งที่พวกเขานั่งอยู่นี้จะถูกกล้องวงจรปิดในห้องโถงบันทึกภาพไว้ได้อย่างชัดเจน ป่านนี้กู่ฮั่นหยางกับผู้กองหยางคงจดจ่อดูอยู่อย่างไม่วางตาแน่ ๆ

ชายวัยเกินสี่สิบนั้นเขี้ยวลากดิน ชายฉายา "พี่หลง" คนนี้คอยวิเคราะห์ข้อมูลที่ลูกน้องอย่างจางชิงหยางนำกลับมารายงานด้วยความระแวงมาตลอดหลายวัน

แม้พื้นฐานจะตัดประเด็นที่ว่าหงเค่อสือเจียนเป็นจุดซุ่มตรวจของตำรวจไปได้เกือบหมดแล้ว แต่ตอนที่จางชิงหยางเสนอไอเดียว่าอยากจะชวนเจียงหานและพวกพ้องเข้ามาร่วมแก๊งเมื่อไม่กี่วันก่อน พี่หลงก็ยังแอบตกใจ

พวกเขาเพิ่งมาถึงเจียงไห่ ย่อมต้องการคนเก่ง ๆ ที่ไว้ใจได้มาช่วยทำงาน แต่เรื่องภูมิหลังของอีกฝ่ายเป็นสิ่งที่พี่หลงให้ความสำคัญเสมอ

พอจางชิงหยางบอกว่าเจียงหานและพ่อครัวพวกนี้เป็น "คนจริง" ที่เคยติดคุกมา วินาทีนั้นพี่หลงก็เริ่มสนใจ เพราะตัวเขาเองก็จัดอยู่ในประเภทเดียวกัน เขารู้ดีว่าคนที่เพิ่งพ้นโทษออกมาจากเรือนจำนั้น ถวิลหาชีวิตที่ร่ำรวยมากขนาดไหน

ความสงสัยในช่วงแรก จะตัดสินว่าจริงหรือปลอมได้ก็ต้องมาเห็นด้วยตาตัวเองเท่านั้น

ทว่าเพียงแค่กวาดสายตามองรอบเดียว พี่หลงก็เริ่มลดความระแวงลง เพราะสถานการณ์จริงเป็นอย่างที่จางชิงหยางว่าไว้ คนพวกนี้มีราศีของคนที่เคย "ข้ามภูเขา" (ติดคุก) อยู่ในกระดูกจริง ๆ

บุคลิกและออร่ามันหลอกกันไม่ได้

จางชิงหยางพูดขึ้นอย่างสนิทสนม: "ไม่มีเรื่องอะไรพิเศษหรอก พี่หลงแค่อยากมาทำความรู้จักกับทุกคนไว้ ความจริงพวกเราก็เป็นคนประเภทเดียวกันนั่นแหละ แค่อยากจะสร้างตัวให้มั่นคงในสังคมนี้เท่านั้นเอง"

"อ้อ น้องเจียงหาน นายเคยคิดอยากทำอย่างอื่นบ้างไหม? ถึงจะเปิดร้านอาหารพอได้เงินอยู่บ้าง แต่มันก็ยากที่จะลืมตาอ้าปากได้จริงๆ พวกเราเองก็เพิ่งมาจากข้างนอก กำลังจะเริ่มทำธุรกิจเล็ก ๆ ในเจียงไห่ ตอนนี้กำลังขาดคนช่วยงานพอดี"

หลังจากพูดจาหว่านล้อมเสร็จ จางชิงหยางก็แสร้งทำเป็นชำเลืองมองพี่หลงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

วันนี้พวกเขาอาศัยโอกาสนี้เพื่อทดสอบนิสัยใจคอของเจียงหาน

ถ้าไอ้หนูคนนี้ไม่ผ่านการทดสอบ ก็ย่อมไม่ใช่คนที่พวกเขาอยากจะดึงมาร่วมวงด้วย

เจียงหานได้ยินดังนั้นก็ถามด้วยความสนใจ: "ธุรกิจเล็ก ๆ อะไรเหรอครับ? ไหนลองเล่าให้ฟังหน่อยสิ"

แม้แต่พวกหนานเกอที่อยู่ข้าง ๆ ยังหูผึ่ง ทุกคนต่างรู้ดีถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของจางชิงหยางอยู่แล้ว การที่ฝ่ายนั้นมาหาถึงที่แบบนี้ ย่อมต้องมีการเผยความจริงออกมาบ้างแน่นอน

จางชิงหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอธิบายว่า: "ตู้เกมครับ ตู้เกมที่มีของดี ๆ น่ะ รายได้เดือนละหลายหมื่นหยวน สามเดือนคืนทุน ที่เหลือคือกำไรล้วน ๆ!"

ตู้เกม?

เห็นได้ชัดว่านี่คือ "เหยื่อล่อ"

เจียงหานมองทะลุแผนการของจางชิงหยางได้ทันที ดูเหมือนกำลังทดสอบว่าเขามีขอบเขตความดีงาม แค่ไหน

ทว่าเจียงหานยังไม่ทันได้พูดอะไร เหล่าวางที่อยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะออกมา: "ตู้เกมเหรอ? ไอ้ของพรรค์นั้นมันได้แค่พอมีพอกิน ไม่เห็นจะน่าสนใจเลย"

"ตอนผมล่าสัตว์อยู่ในป่านะ หนังหมีเกรดเอผืนเดียวก็ราคาหลายล้านแล้ว!"

"หึหึ เมื่อก่อนผมใช้ระเบิดถล่มภูเขา แค่ไม่กี่นาทีเงินก็เข้ากระเป๋าหลักล้านเหมือนกัน" หนานเกอสำทับ

"ผมไม่มีอะไรจะพูดแฮะ" เหอซั่งไม่มีวีรกรรมอะไรจะยกมาอ้าง ได้แต่นั่งไขว่ห้างคาบบุหรี่แล้วตอบเบา ๆ

จางชิงหยางได้ฟังดังนั้นก็แอบมองหน้าพี่หลงอย่างเก้อเขิน นึกว่าหัวข้อนี้จะช่วยสืบเบื้องลึกของพวกเจียงหานได้ ที่ไหนได้ ไอ้พวกนี้แต่ละคนคือ "ขุนพลซ่อนคม" (คนมีของ) กันทั้งนั้น

เจียงหานยิ้มแก้สถานการณ์: "อย่าถือสาเลยครับ พวกพี่น้องของผมเนี่ยชอบมองข้ามเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปหน่อย (มือสูงเท้าต่ำ)"

"จะว่าไป ธุรกิจตู้เกมมันก็ทำได้นะ แต่มันไม่ค่อยเร้าใจเท่าไหร่ แถมตลาดสมัยนี้เล่นของพวกนั้นมันไม่มีอนาคตหรอก"

"เคยได้ยินคำนี้ไหม? ยิ่งคลื่นลมแรง ปลายิ่งแพง... สิ่งที่เจียงหานคนนี้อยากทำ คืออะไรที่มัน 'กำไรมหาศาล' กว่านั้นครับ"