บทที่ 68 แค่ออกมากินมื้อดึกตอนกลางคืน คนพวกนี้จะมารุมตีตัวเองทำไม

อะไรคือผลกำไรมหาศาล? แน่นอนว่าย่อมเป็นการค้ายาเสพติด แต่จางชิงหยางไม่ได้โง่พอที่จะพูดเรื่องนี้กับเจียงหานโดยตรง

เพราะทั้งคู่เพิ่งจะติดต่อกันได้ไม่นาน หากพลั้งปากเพียงนิดเดียวก็เท่ากับขุดหลุมฝังตัวเอง

อีกไม่นาน ผู้มีอิทธิพลคนอื่นๆ ในองค์กรก็จะทยอยเดินทางมาถึงเมืองเจียงไห่ เครือข่ายบนล่างจะสร้างขึ้นได้อย่างรวดเร็วหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าหน่วยหน้าอย่างเขาจะทำผลงานได้เข้าตาแค่ไหน

อย่างไรก็ตาม คำตอบของเจียงหานเมื่อครู่ ทำให้จางชิงหยางและพี่หลงรู้สึกพึงพอใจมาก

อย่างน้อยจากคำพูดคำจา ก็พอมองออกว่าคนพวกนี้ไม่ใช่พวกชาวบ้านธรรมดาที่พอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ มีเพียงคนที่เปี่ยมไปด้วยความทะเยอทะยาน มีความกล้า และอยากรวยทางลัดเท่านั้น ถึงจะมีโอกาสได้รับการยอมรับจากพวกเขา

การจะดึงคนธรรมดาลงน้ำ (เข้าสู่วงจรอาชญากรรม) มักต้องใช้เวลาเล็กน้อย

เรื่องนี้จางชิงหยางรู้ดีแก่ใจ และเขาก็มั่นใจเต็มร้อย

"คำพูดของน้องเจียงหานมีเหตุผล ฉันละชอบนิสัยขบถไม่ยอมคนแบบนายจริงๆ ถ้าเป็นพวกหัวอ่อนว่านอนสอนง่าย ฉันก็คงไม่ถูกชะตาหรอก ยิ่งวางเดิมพันสูง ผลตอบแทนก็ยิ่งมาก ลูกผู้ชายมันต้องกล้าก้าวออกจากคอมฟอร์ตโซน ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นลูกผู้ชายตัวจริง" จางชิงหยางเอ่ยชม

ส่วนพี่หลงที่นั่งเงียบมานาน ในที่สุดก็ลูบคางเผยรอยยิ้มออกมา พลางเสริมว่า: "น้องชายช่างมีวิสัยทัศน์กว้างไกล ความจริงลูกผู้ชายมันควรเป็นแบบนี้ เจอเรื่องอะไรก็ต้องกล้าคิดกล้าลุย ต่อให้ต้องเผชิญกับอุปสรรคจนเลือดกบหน้า ก็จะก้มหน้าร้องไห้ไม่ได้เด็ดขาด"

เห็นได้ชัดว่าในการพบกันครั้งแรก พี่หลงพอจะอ่านใจคนอย่างเจียงหานออกแล้ว

ขอเพียงเวลาอีกสักพัก ให้จางชิงหยางพาคนพวกนี้ไปสัมผัสชีวิตระดับสูง เดี๋ยวพวกเขาก็จะเข้าใจเอง

"พี่ใหญ่พูดถูก น้องเจียงหาน ไปจัดกับข้าวมาให้พวกพี่สักสองสามอย่างสิ มานั่งกินไปคุยไปกัน"

เมื่อคุยกันจนถูกคอ พวกเขาก็เพิ่งนึกได้ว่าควรหาอะไรกินต่อ ส่วนพี่หลงเองก็อยากจะพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่า พ่อครัวเจียงที่จางชิงหยางยกยอไม่ขาดปากนั้น ฝีมือจะมหัศจรรย์สมคำร่ำลือจริงหรือไม่

ในเมื่อแขกหิว เจียงหานก็จัดให้ เขาและหนานเกอผนึกกำลังกันเข้าไปวุ่นวายอยู่ในครัวหลังร้านทันที โดยจัดโต๊ะให้นั่งรับลมชมวิวหน้าร้าน กลายเป็นภัตตาคารริมทางชั้นเลิศ

ทว่า หลังจากเจียงหานเข้าไปในครัวได้ไม่นาน ที่ปลายถนนไกลออกไป รถตู้สองคันก็พุ่งตรงมายังร้านหงเค่อสือเจียนด้วยความเร็วสูง

จางชิงหยางยังคงกระซิบกระซาบกับพี่หลงเรื่องแผนการดึงตัวพวกเจียงหาน โดยหารู้ไม่ว่าเสียงเบรกดังเอี๊ยดขัดจังหวะมาจากด้านหลัง จากนั้นชายฉกรรจ์นับสิบคนพร้อมไม้กระบองก็กรูลงจากรถ พุ่งตรงมายังกลุ่มคนที่นั่งอยู่หน้าร้านทันที

"นั่นไง! ไอ้หัวโล้นนั่น! เฮ้ย มันมีพวกมาเพิ่มเหรอ? ช่างแม่ง อัดพวกมันให้ตาย!"

เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นในพริบตา จางชิงหยางยังไม่ทันรู้ตัวก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ต้นคอจนเกือบสลบเหมือด

พอหันกลับไปมอง ก็เห็นชายร่างกำยำนับสิบคนถือไม้เบสบอลหวดเข้าใส่พวกเขาไม่ยั้ง

คนที่มาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นพรรคพวกของกลุ่มทวงหนี้นอกระบบที่ถูกเหอซั่งต่อยกระเจิงไปเมื่อวันก่อนนั่นเอง

นึกไม่ถึงว่าคืนนี้พวกมันจะกลับมาล้างแค้น

แต่ที่ซวยซ้ำซ้อนคือ พวกมันเห็นจางชิงหยางกับพี่หลงนั่งหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับเหอซั่ง เลยเหมาเอาว่าเป็นพวกเดียวกันหมด เลยจัดหนักรวมยอดไปในทีเดียว

ทว่าเหอซั่งและเหล่าวางนั้นมีฝีมือฉกาจ พวกเขาจัดการลูกกระจ๊อกที่พุ่งเข้าใส่จนหมอบราบไปหลายคนโดยไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด

ผิดกับพวกจางชิงหยางและพี่หลงที่เสียหายหนัก ลูกน้องสามคนถูกล้อมกรอบรุมกินโต๊ะด้วยไม้กระบอง จางชิงหยางแม้จะดุดันแต่ก็ถูกชายร่างยักษ์คนหนึ่งรวบตัวล้มลงก่อนจะถูกรุมสกรัมจนหน้าตาบวมปูด

คนที่น่าอนาถที่สุดคือพี่หลง เขาโดนไม้ฟาดเข้าที่ปากจนฟันร่วงกระเด็น

อาจจะเป็นเพราะรูปร่างผอมบางดูรังแกง่ายที่สุด เขาเลยถูกหิ้วขึ้นมาเหวี่ยงลงพื้นแล้วรุมกระทืบซ้ำ

ตั้งแต่พวกมันมาถึงเมืองเจียงไห่ เคยเจอเรื่องอัปยศขนาดนี้ที่ไหนกัน!

จางชิงหยางตอนนี้นอนมึนตึ้บอยู่บนพื้น ในหัวมีแต่คำถามว่า... เกิดอะไรขึ้นวะ? แค่ออกมากินมื้อดึกตอนกลางคืน คนพวกนี้จะมารุมตีพวกเราทำไม? ไปตีไอ้หลวงพี่นั่นดิ!

เจียงหานที่อยู่ในครัวพอได้ยินเสียงโครมครามก็รีบหันไปดูและรู้ทันทีว่าเกิดเรื่อง

หน้าร้านตอนนี้ชุลมุนวุ่นวายไปหมด พ่อค้าแม่ค้าแผงลอยรอบๆ ต่างพากันตัวสั่นงันงก

โชคดีที่คนของเขาไม่มีใครเป็นอะไร เจียงหานไม่รอช้า คว้ามีดทำครัวพุ่งออกไปทันที

เงาร่างอันทรงพลังจู่โจมออกมาจากความมืด เจียงหานตวัดมีดลงเพียงครั้งเดียวก็ฟาดไม้ในมือของชายคนหนึ่งหักเป็นสองท่อน ตามด้วยลูกถีบมหาประลัยที่ซัดนักเลงร่างยักษ์ลอยกระเด็นไปตกขอบถนน

เมื่อเจียงหานและหนานเกอเข้าร่วมวง ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามจะมีคนมากกว่า แต่เพียงไม่นานก็เริ่มตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด

สี่พี่น้อง (เจียงหาน, หนานเกอ, เหอซั่ง, เหล่าวาง) ปล่อยหมัดเข้าเป้าคนละหมัด รุมขยี้ลูกกระจ๊อกไม่รักดีพวกนั้นจนเหมือนกับการหั่นผัก

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์พลิกผัน พวกนักเลงก็ไม่คิดสู้ต่อ รีบตะเกียกตะกายขึ้นรถบึ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ มื้อค่ำก็คงไม่ต้องกินกันแล้ว

จางชิงหยางพยายามพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก เขารู้สึกเหมือนซี่โครงจะหักไปสักสองซี่

เขาไปขุดร่างพี่หลงที่นอนฟุบอยู่ที่มุมร้านขึ้นมา เห็นพี่หลงนอนครางเครือเลือดกบหน้า ในมือยังกำฟันหน้าสองซี่ที่ร่วงออกมาไว้แน่น

"ตามหาพวกมัน... ฆ่าพวกมันให้หมด!" พี่หลงพึมพำด้วยเสียงแหบพร่า น้ำตาไหลพรากออกมาจากหางตาด้วยความแค้นใจ ก่อนจะสิ้นฤทธิ์สลบเหมือดไป

เจียงหานขมวดคิ้วอย่างจนใจ สถานการณ์กลายเป็นแบบนี้ก็คงต้องส่งโรงพยาบาลก่อนล่ะนะ

โชคดีที่ร้านเสียหายไม่มาก มีแค่เก้าอี้พังไปสองตัวเท่านั้น

จางชิงหยางเองก็คิดไม่ถึงว่าการนัดพบกันครั้งแรก จะจบลงด้วยสภาพที่อนาถขนาดนี้

วันรุ่งขึ้น ข่าวจากโรงพยาบาลแจ้งมาว่า พี่หลงของจางชิงหยางถูกตีจนสมองกระทบกระเทือนอย่างหนักและมีอาการเลือดออกในช่องท้อง หมอบอกว่าต้องนอนพักรักษาตัวไม่ต่ำกว่าสามเดือนถึงจะลุกจากเตียงได้

ส่วนตัวจางชิงหยางเองอาการไม่หนักมาก พักแค่สองวันก็ออกจากโรงพยาบาลได้

ทว่า เพราะเหตุการณ์นี้เอง ทำให้องค์กรค้ายาต้องเสียบุคลากรระดับสั่งการไปหนึ่งคนอย่างงงๆ ส่งผลให้จางชิงหยางถูกบอสใหญ่เบื้องบนตำหนิอย่างรุนแรง

"เพื่อน ตำรวจกำลังตามจับกลุ่มผู้ต้องสงสัยที่รุมทำร้ายพวกคุณอยู่ ผมเสียใจจริงๆ ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น" เจียงหานทำได้เพียงพูดปลอบใจไปตามมารยาท

ความจริงผู้กองหยางและกู่ฮั่นหยางเห็นเหตุการณ์ผ่านกล้องวงจรปิดคืนนั้นแล้ว และได้ส่งตำรวจพื้นที่ไปทันที แต่ก็นั่นแหละ... มันช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ

กลุ่มทวงหนี้นอกระบบกลุ่มนั้นเป็นแก๊งอาชญากรรมที่หากินอยู่ในเมืองเจียงไห่ เมื่อเกิดคดีอุกฉกรรจ์แบบนี้ขึ้นย่อมได้รับความสนใจอย่างสูง ตอนนี้มีการประกาศจับไปทั่วเมือง การรวบตัวมาดำเนินคดีคงเป็นแค่เรื่องของเวลา

แต่ปัญหาคือ คดีค้ายาจะเอายังไงต่อ?

เป้าหมายหลัก (พี่หลง) ตอนนี้ถูกส่งเข้าห้องไอซียูไปแล้ว แทบจะหมดความหมายในการเฝ้าสังเกตการณ์ไปโดยปริยาย

ส่วนมูลค่าของจางชิงหยางในตอนนี้ยังมองไม่เห็นเด่นชัดนัก ผู้กองหยางเลยเอาความหงุดหงิดมาลงที่เจียงหานแทน

"พังพินาศหมด! ตอนนี้จะทำยังไง? จางชิงหยางน่ะเป็นแค่ลูกกระจ๊อกในองค์กร ทำงานมาตั้งหลายปีก็ยังไม่ขึ้นระดับบริหาร ตอนนี้พี่หลงหมดสภาพจนเราเฝ้าตามไม่ได้แล้ว ความยากในการปิดคดีมันเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเลยนะ!"

"อย่าเพิ่งลนลานครับผู้กอง" กู่ฮั่นหยางลูบคางพลางเอ่ย

"เจียงหานเพิ่งส่งข่าวมาบอกผมว่า จางชิงหยางบอกเขาว่าพี่หลงไม่อยู่แล้ว แต่เบื้องบนจะส่งคนที่มีฉายาว่า 'เหล่าไช่' มาแทนทันที ตามข้อมูลที่เรามี พี่หลงเป็นเบอร์ 5 ในองค์กร แต่เหล่าไช่นี่คือเบอร์ 4 เลยนะ มูลค่าในการจับกุมสูงกว่าเดิมอีก!"

"หมายความว่า เสียปลาซิวไปหนึ่งตัว แต่ได้ปลาบึกมาแทนงั้นเหรอ?"