บทที่ 361: โรคร้ายที่น่าหายใจไม่ออก โลกที่ไร้ซึ่งแสงและเสียง!

เสียงที่ไร้เดียงสาของเด็กน้อยดังก้องไปทั่วทางเดิน: “อันนี้คือบ้านที่คุณปู่จะอยู่ต่อไปเหรอครับ?” เด็กน้อยวัยห้าขวบกว่าไม่เข้าใจอะไรเลย เพียงแค่ยื่นนิ้วออกไป ชี้ไปยังใบปลิวสุสานสองสามฉบับที่ผู้ใหญ่ส่งต่อกัน ในภาพเป็นป้ายหลุมศพที่สูงตระหง่านเรียงกันเป็นแถว และยังมีพื้นที่ประมาณหนึ่งตารางเมตร สำหรับป้องกันเถ้ากระดูก ผู้ใหญ่ที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่มีใครตอบ

ในตอนนั้นเอง คุณย่าที่เงียบอยู่ในมุมห้องมาโดยตลอดก็ยิ้มอย่างอ่อนแรง แล้วกล่าว “ใช่จ้ะ ต่อไปคุณปู่ก็จะอยู่ในนั้นแหละ” สีหน้าของเด็กน้อยพลันเศร้าลงทันที แล้วกล่าว “แต่ว่าประตูนี้เล็กจัง คุณปู่ชอบบ้านที่มีห้องหนังสือ” ทุกคนอึ้งไป พวกเขาอยู่กับพ่อมานานหลายปี ไม่เคยรู้เลยว่าท่านกลับมีความคิดเช่นนี้ด้วย

จมูกของคุณย่าแสบขึ้นมา เธอตาแดงก่ำกอดหลานชายไว้ แล้วปลอบโยน “ไม่เล็กหรอกจ้ะ ข้างในกว้างขวางมากเลยนะ มีทั้งห้องหนังสือ, สวน แถมยังปลูกผักได้ด้วย มีทุกอย่างเลย” สวี่ชิวและคนอื่นๆ เงียบไป ความไร้หัวใจและความเย็นชาของลูกๆ วัยกลางคน ไม่ได้ทำให้พวกเขามีอารมณ์ความรู้สึกเปลี่ยนแปลงมากนัก แต่หัวกับท้าย, คนแก่กับเด็ก, คนแรกถูกชีวิตทุบตีจนเป็นเหมือนวัวแก่, คนหลังมาพร้อมกับความไร้เดียงสาและความใฝ่ฝันที่ได้เห็นโลกเป็นครั้งแรก มักจะเป็นสองกลุ่มที่สามารถสัมผัสใจคนได้มากที่สุด

“ก่อนจะเลือกสุสาน รักษาโรคก่อนครับ” สวี่ชิวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ขัดจังหวะการโต้เถียงของเหล่าญาติ โรงพยาบาลมิตรภาพนานาชาติทางนั้นก็แค่สงสัยว่าเป็นโรคครอยตส์เฟลดต์-จาค็อบ ตัวเองยังไม่ทันได้ยืนยันผลวินิจฉัยให้ผู้ป่วยเลย จะรีบไปไหนกัน?

ผู้หญิงวัยกลางคนอ้วนๆ เร่ง “รักษาได้ก็รักษา รักษาไม่ได้ก็ลากลับไปเถอะ จะได้ประหยัดค่าเครื่องช่วยฟังด้วย…”