บทที่ 73: สัญชาตญาณพิเศษ! โรคภัยที่มิอาจหลบซ่อน

“ทำไมคุณไม่หาเงินให้มากกว่านี้หน่อยล่ะ ไม่อย่างนั้นลูกชายเขาก็ไปหาอุ้มบุญที่ต่างประเทศได้แล้ว!” ตำรวจที่ยืนอยู่ที่ประตู ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง “พวกเรายังอยู่นะ...คุณจะพูดจาให้มันเหมาะสมหน่อยได้ไหม?

แม่คนนั้นดูเหมือนจะตระหนักได้ว่าตอนนี้พูดเรื่องนี้ไปก็สายเกินไปแล้ว จึงหันกลับมามองสวี่ชิวอีกครั้ง กล่าวอ้อนวอน “คุณหมอคะ พอจะยืดเวลาไปสักปีครึ่งได้ไหมคะ รอให้เขามีลูกก่อนแล้วค่อยให้เคมีบำบัด เขาจะไม่มีความสามารถในการสืบพันธุ์ไม่ได้นะคะ!”

สวี่ชิวเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงมีความหวังลมๆ แล้งๆ ก็ได้มองไปยังพ่อของเด็กหนุ่ม อีกฝ่ายพยักหน้า “คุณหมอครับ ไม่เป็นไรครับ คุณพูดมาเถอะ พวกเราก็ใกล้จะสี่สิบแล้ว รับไหวครับ”

สวี่ชิวถึงได้เอ่ยปาก: “ระยะเวลารอดชีวิตของเขา เหลืออีกสามสี่เดือนครับ ใช้เวลาอยู่กับเขาดีๆ เถอะครับ” ความหมายโดยนัย ยังจะมาพิจารณาเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย, การสืบพันธุ์, ออกจะน่าขันไปหน่อย

แม่คนนั้นเกรี้ยวกราด “จะเป็นไปได้อย่างไร แล้วทำเคมีบำบัดจะมีประโยชน์อะไร! เคมีบำบัดไม่ใช่ว่าอยู่ได้หลายปีเหรอคะ!” สวี่ชิวส่ายหน้า ไม่ต้องพูดถึงว่าอัตราการรอดชีวิตหลังการให้เคมีบำบัดของมะเร็งแต่ละชนิดไม่เหมือนกัน ต่อให้เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวที่อัณฑะ— แม้ว่าจะมีงานวิจัยหลายฉบับเขียนว่าอัตราการรอดชีวิตในห้าปีอยู่ที่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์ แต่ในความเป็นจริง เมื่อพัฒนามาถึงขั้นนี้ คนไข้มักจะอยู่ได้เพียงสามสี่เดือนเท่านั้น นี่ก็เหมือนกับภาวะลิ่มเลือดอุดกั้นในปอด ตำราเรียนกับสถานการณ์ทางคลินิกเป็นคนละเรื่องกัน ภาวะลิ่มเลือดอุดกั้นในปอด, ในตำราบอกว่ามีอัตราการรอดชีวิตสี่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ความจริงก็คือ คนไข้ที่เกิดภาวะลิ่มเลือดอุดกั้นในปอดในทางคลินิก เก้าส่วนขึ้นไปไม่สามารถช่วยกลับมาได้ มะเร็งเม็ดเลือดขาวที่อัณฑะก็เช่นกัน ถ้าจะดึงดันยกกรณีพิเศษที่รอดชีวิตมายี่สิบปี, ที่แม้แต่วงการแพทย์ยังอธิบายได้ยากมาพูด นั่นก็คือการหาเรื่องแล้ว

สวี่ชิวอธิบายอย่างสงบ “ความหมายของการให้รังสีรักษาและเคมีบำบัด อยู่ที่การพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้ป่วย ให้เขาในช่วงเวลาสุดท้าย สามารถลดความเจ็บปวด, จากไปอย่างมีศักดิ์ศรี” นี่ก็เป็นเหตุผลที่ผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายยืนกรานที่จะให้รังสีรักษาและเคมีบำบัด มะเร็งส่วนใหญ่ ในระยะแรกยังสามารถผ่าตัดออกได้ ทันทีที่เกิดการลุกลาม ก็จะสูญเสียโอกาสในการผ่าตัดไป เหมือนกับขวดหมึกที่วางอยู่ในอ่าง มะเร็งระยะแรก เท่ากับเป็นการนำขวดหมึกออกมาโดยตรง ส่วนการลุกลาม เทียบเท่ากับฝาขวดถูกเปิดออก น้ำหมึกซึมเปื้อนไปทั่วทั้งอ่าง ในตอนนี้ การผ่าตัดก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ทำได้เพียงให้รังสีรักษาและเคมีบำบัด, ชะลอความเร็วในการซึมผ่านของน้ำหมึก กล่าวคือ ชะลอความเร็วในการแพร่กระจายของมะเร็ง, ในช่วงสุดท้ายของชีวิตให้มีชีวิตเหมือนคนมากขึ้น

แต่ทว่า แม่คนนั้นกลับไม่เชื่อ เธอชี้ไปที่สวี่ชิว “คุณเป็นแค่หมอแผนกฉุกเฉิน ยังเป็นแค่แพทย์ประจำบ้าน ฉันจะไปแผนกโลหิตวิทยา ฉันจะให้พวกเขามาดู!” สวี่ชิวไม่ได้ขัดขวาง การอยากจะทำภารกิจก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ทางเลือกของคนไข้และญาติอยู่เหนือกว่านั้น

ดังนั้น แม่คนนั้นก็ได้อาละวาดอีกพักใหญ่ ยกตัวลูกชายขึ้นเตียงเคลื่อนที่, ส่งไปยังแผนกโลหิตวิทยา สวี่ชิวกลับไปยังห้องทำงานอย่างไม่รีบร้อน อีกหลายชั่วโมงต่อมา ทางแผนกมะเร็งวิทยาก็ได้โทรศัพท์มา “คุณหมอสวี่ครับ ผมเพิ่งจะรับคนไข้มาคนหนึ่ง เป็นคนไข้ที่ส่งตัวมาจากแผนกโลหิตวิทยา ผมเห็นว่าแพทย์ผู้ตรวจพบคนแรกคือคุณ... คนไข้มะเร็งเม็ดเลือดขาวที่อัณฑะคนนั้น คุณจำได้ใช่ไหมครับ?”

สวี่ชิว: “อืม”

“การให้รังสีรักษาและเคมีบำบัดของคนไข้คนนี้ค่อนข้างยุ่งยาก คุณทำได้ไหมครับ?” สวี่ชิวยิ้มบางๆ “ได้ครับ”

“งั้นผมส่งกลับไปให้คุณ?”

“ได้ครับ”

วางสายโทรศัพท์ สวี่ชิวก็วางปากกาลง บนกระดาษพอดีว่าเป็นแผนการให้รังสีรักษาและเคมีบำบัดของคนไข้คนนี้ เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ มะเร็งเม็ดเลือดขาวของเด็กหนุ่มลุกลามไปไกลเกินไปแล้ว, ขอบเขตการแทรกซึมกว้างมาก, การให้รังสีรักษาและเคมีบำบัดทำได้ยากมาก, และสวี่ชิวก่อนหน้านี้ก็ได้โชว์ฝีมือที่แผนกมะเร็งวิทยาไปแล้ว ก็เพราะว่ามีประสบการณ์การให้รังสีรักษาและเคมีบำบัดระดับปรมาจารย์ ทั้งแผนกมะเร็งวิทยา คนที่พอจะสู้ได้มีไม่กี่คน ดังนั้น เขาจึงเดาได้ว่าทางนั้นจะส่งกลับมา

ไม่นานหลังจากนั้น ครอบครัวสามคนก็เป็นดังคาดกลับมาที่แผนกฉุกเฉินอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้สีหน้าของแม่ดูเหม่อลอย เหมือนกับแก่ไปยี่สิบปีในคืนเดียว สวี่ชิวได้พูดคุยกับพ่อแม่ทั้งสองเกี่ยวกับแผนการให้รังสีรักษาและเคมีบำบัด, หลังจากเซ็นใบยินยอมต่างๆ แล้ว ในวันนั้นก็ได้เริ่มทำการรักษาด้วยการฉายรังสีที่อัณฑะทั้งสองข้างให้คนไข้

ขณะที่กำลังดูเวชระเบียนอยู่ในห้องทำงาน เขาก็ได้รับรางวัลจากภารกิจ “ติ๊ง!”

“ขอแสดงความยินดี, ได้รับความไวต่อรังสีรักษาและเคมีบำบัดระดับต้น *1!”

สวี่ชิวเห็นรางวัลก็มีความสงสัยเล็กน้อย พอเขาทำความเข้าใจการทำงานของมันแล้ว ก็ค่อนข้างประหลาดใจ ของสิ่งนี้ปกติไม่มีประโยชน์ แต่พอเขาเจอคนไข้ที่ต้องใช้รังสีรักษาและเคมีบำบัด ตนเองก็จะมีความไวต่อการรับรู้สูงขึ้น ยกตัวอย่างเช่น เสิ่นเป่าไฉ เขาเป็นมัลติเพิลมัยอิโลมา โรคมะเร็งในเลือดชนิดร้ายแรงนี้วินิจฉัยและรักษายากมาก ตอนที่สวี่ชิวรับมือ...ก็ต้องผ่านการตรวจหลายรอบ ถึงจะยืนยันผลวินิจฉัยได้ในที่สุด และหลังจากได้รับ “ความไวต่อรังสีรักษาและเคมีบำบัดระดับต้น” แล้ว สวี่ชิวเมื่อเจอคนไข้ที่มีข้อบ่งชี้ในการให้รังสีรักษาและเคมีบำบัดแบบนี้อีก ก็จะยิ่งไวต่อการรับรู้มากขึ้น เหมือนกับสัญชาตญาณพิเศษแล้ว “นี่คือการตรวจพบเร็ว, วินิจฉัยเร็วสินะ” สวี่ชิวยิ้มเล็กน้อย พอใจกับรางวัลนี้มาก แต่ทว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน หลังจากที่สวี่ชิวกินข้าวเย็นเสร็จแล้ว อาศัยจังหวะที่ “ยาฟื้นฟูพลังงานระดับสูง” ยังเหลือวันสุดท้าย ก็ได้ขลุกตัวอยู่ในห้องผ่าตัดอีกทั้งคืน

ทางฝั่งแผนกฉุกเฉิน ก็ได้มีบันทึกเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งรายการ “ผู้ครองสถิติเวลาทำงานต่อเนื่อง: สวี่ชิว, 60 ชั่วโมง!” เมื่อเหล่าแพทย์และพยาบาลได้เห็นสวี่ชิวยังคงมีสภาพจิตใจที่สดใส ก็พลันรู้สึกว่าการที่อีกฝ่ายเก่งกาจขนาดนี้ ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว

“ให้ตายสิ สามารถทำงานต่อเนื่องสามวันได้ ไม่ง่วงเลยสักนิด! ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณหมอสวี่จะเก่งเทพขนาดนี้!”

“คุณหมอสวี่ตาแห้งบ้างไหมคะ?”

“ให้ตายเถอะ คุณหมอสวี่ออกจากห้องผ่าตัดก็เข้าวอร์ดผู้ป่วย สามวันช่วยชีวิตคนไปตั้งมากมาย แกยังจะถามเขาอีกเหรอว่าตาแห้งไหม?”

ทางฝั่งแผนกฉุกเฉิน ทัศนคติของทุกคนต่อสวี่ชิวค่อยๆ เปลี่ยนไป จากความอิจฉาในตอนแรก ค่อยๆ กลายเป็นยอมรับนับถืออย่างสุดใจ ก็เพราะว่าความสามารถคือผลลัพธ์ และความพยายามอย่างหนักหน่วงเบื้องหลังถึงจะเป็นสิ่งที่ทำให้คนประทับใจอย่างแท้จริง

...

ทางฝั่งห้องผ่าตัด หลังจากขลุกตัวอยู่ทั้งคืน สีหน้าของสวี่ชิวก็ยังคงสงบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง ในตอนนี้ภารกิจของระบบก็ได้รีเฟรชแล้ว “ภารกิจประจำวันได้รับการอัปเดตแล้ว!”

“ภารกิจง่าย: ทำการผ่าตัดไส้ติ่งอักเสบสำเร็จหนึ่งราย ภารกิจทั่วไป: กู้ชีพผู้ป่วยอาการหนักสามราย ภารกิจยาก: ได้รับคำขอบคุณจากใจจริงของผู้ป่วย!”

การจัดสรรนี้ก็สมเหตุสมผลดี ความยากของการได้รับคำขอบคุณจากใจจริง ไม่ได้ด้อยไปกว่าการกู้ชีพผู้ป่วยอาการหนักสามรายเลย สวี่ชิวเพียงแค่เหลือบมองก็ไม่ได้สนใจแล้ว วางเครื่องมือลง, ไปที่แผนกแปรงฟัน, ล้างหน้า, เตรียมพร้อมรับการทำงานวันใหม่

แปดโมงเช้า การเดินตรวจวอร์ดรอบเช้าของหัวหน้าหวังผิง เกือบทุกคนต่างก็มารออยู่ก่อนแล้ว ก็เพราะว่าหัวหน้าแผนกทุกสองสามสัปดาห์จะมีเพียงครั้งเดียวที่มีการตรวจวอร์ดเพื่อสอน นี่คือโอกาสที่ดีในการเรียนรู้ความรู้ทางคลินิก, เข้าใจประสบการณ์ที่ถ่ายทอดกันมารุ่นสู่รุ่น

สวี่ชิวก็ปะปนอยู่ในนั้นด้วย ส่วนเฉินเฉี่ยว ก็ได้เบียดเสียดฝูงชน, เบียดมาอยู่ข้างๆ สวี่ชิว, กระซิบเรียก “อาจารย์คะ, อาจารย์!” สวี่ชิวพยักหน้าอย่างใจเย็น

เฉินเฉี่ยวถูกคนข้างหลังผลักเบาๆ ชนเข้ากับร่างของสวี่ชิว เธอยิ้มแก้มปริ แล้วแสร้งทำเป็นดุคนข้างหลัง “อย่าเบียดสิ!” เมื่อเห็นว่าคนข้างหลังไม่เบียดแล้วจริงๆ เธอก็ทำปากจู๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “พวกคุณไม่เข้ามาข้างหน้าหน่อย จะได้ฟังคำสอนของหัวหน้าหวังได้อย่างไร?” เฉินเฉี่ยวกล่าวอย่างมีเหตุผล

“มีเหตุผล!” คนข้างหลังก็เริ่มเบียดเข้ามาข้างหน้าอีกครั้ง “เงียบหน่อย, เตรียมตรวจวอร์ด!” เสียงที่ทรงพลังของหวังผิงดังขึ้น

ในตอนนั้น...แพทย์ประจำบ้านคนหนึ่งถูกผลักเบาๆ เขาตะโกนบอกคนข้างหลัง “อย่าเบียดสิ!” หวังผิงสีหน้าเคร่งขรึมลง ชี้ไปที่แพทย์ประจำบ้าน...“ออกมา...เดี๋ยวท่องประวัติคนไข้ห้าคนแรก...ท่องไม่ได้...ปริมาณเวชระเบียนวันนี้เพิ่มเป็นสองเท่า” แพทย์ประจำบ้านพลันราวกับสูญเสียญาติผู้ใหญ่

ในฝูงชน, แขนของสวี่ชิวถูกเฉินเฉี่ยวเบียดจนค่อนข้างร้อน เขาอยากจะสะบัดมือ, แต่เฉินเฉี่ยวกลับกอดแน่นขึ้นไปอีก สวี่ชิวขมวดคิ้ว, ยัยหนูนี่ฉวยโอกาสกินเต้าหู้ตัวเองเหรอ? เป็นเรื่องที่ควรทำเหรอ! ดังนั้นจึงกล่าวตามสัญชาตญาณ “อย่าเบียด”

เฉินเฉี่ยวหน้าแดง, รีบปล่อยมือ คนรอบข้างต่างก็มองสวี่ชิวด้วยสีหน้าเห็นใจ คุณหมอสวี่เอ๊ย, เมื่อกี๊นี้มีแพทย์ประจำบ้านคนหนึ่งก็เพราะพูดจาไม่เข้าหูเลยโชคร้ายไปแล้ว, คุณยังจะกล้าไปยุ่งกับอารมณ์ขุ่นมัวของหัวหน้าหวังอีกเหรอ?

เป็นไปตามคาด, ทุกคนเห็นสีหน้าของหัวหน้าหวังยิ่งมืดครึ้มลงเรื่อยๆ ทุกคนรีบก้มหน้าลง ในที่สุด, ความโกรธของหวังผิงก็ถึงขีดสุด, เขาด่าทุกคนว่า “พวกเธอทำตัวเหมือนอะไรกัน, คุณหมอสวี่ก็บอกแล้วว่าอย่าเบียด, หลีกทางให้หน่อยสิ!”

แพทย์ประจำบ้าน: ??? ทุกคน: ???

การตรวจวอร์ดเพื่อสอนเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ประวัติคนไข้ไม่ได้ท่องง่ายขนาดนั้น, แพทย์ประจำบ้านผู้โชคร้ายก็เป็นเรื่องปกติที่ได้รับแพ็กเกจเวชระเบียนเพิ่มเป็นสองเท่า

เก้าโมงโดยประมาณ, การตรวจวอร์ดเพื่อสอนใกล้จะสิ้นสุดลง หวังผิงก็ได้มาถึงหน้าห้องผู้ป่วยสองห้องสุดท้าย นี่ก็เป็นห้องพักผู้ป่วยวีไอพีห้องหนึ่ง, ที่พักอยู่ก็คือเสิ่นเป่าไฉ, หญิงชรา และแม่ของเสิ่นหนิงสามคน แม่ของเสิ่นหนิงรังเกียจแม่ลูกคู่นี้มาก, แต่เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้หญิงชราทำร้ายเสิ่นหนิง, เธอถึงได้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมาปูเตียงนอนที่นี่

“เธอมา?” หวังผิงมองสวี่ชิวแวบหนึ่ง เสิ่นเป่าไฉเป็นคนไข้ของสวี่ชิว “ได้ครับ” สวี่ชิวใจเย็นมาก, รับไม้ต่อการตรวจวอร์ดเพื่อสอนอย่างเป็นธรรมชาติ

ใบหน้าของหวังผิงเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง เผชิญหน้ากับคนมากมายขนาดนี้ก็ไม่ตื่นเวที, สภาพจิตใจแบบนี้, สมแล้วที่เป็นนักเรียนที่ตัวเองสอนออกมาจริงๆ! แม้ว่าในฐานะอาจารย์ในอนาคต, หน้าที่ของเขาคือการยืนอยู่ข้างๆ แล้วตะโกน 666 แต่, คนอื่นตะโกน 666, จะมีเสียงดังเท่าหัวหน้าแผนกอย่างเขาเหรอ?

ก๊อก ก๊อก ในขณะที่หวังผิงกำลังภาคภูมิใจ, สวี่ชิวก็ได้ผลักประตูเข้าไปแล้ว เขารวบรวมสมาธิ, เตรียมจะคอยดูแลสวี่ชิว แต่ทว่าในวินาทีต่อมา, เหล่าแพทย์ต่างก็ส่งเสียงอุทานออกมา, ถูกภาพในห้องผู้ป่วยทำให้ตกใจ