บทที่ 74: นี่เธอโดนปรมาจารย์แพทย์สวมรอยมารึไง?

เตียงผู้ป่วยอีกสองเตียงยังคงปกติ แต่เตียงของหญิงชรานั้น ที่หัวเตียงมีเครื่องสวดมนต์สีแดงเครื่องหนึ่งวางอยู่ ทั้งห้องจึงดังก้องไปด้วยเสียงดนตรีทางศาสนาที่ฟังไม่เข้าใจ หญิงชราหลังค่อมพิงอยู่กับหัวเตียง กำลังสวดมนต์อย่างตั้งใจ

ที่น่าขันที่สุดคือ ข้างๆ ยังมีตำรวจนายหนึ่งยืนอยู่ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเที่ยงธรรม แต่กลับดูทำอะไรไม่ถูก ทันใดนั้น หญิงชราก็ลืมตาขึ้น ชี้ไปยังกำแพงด้านหนึ่ง “พระโพธิสัตว์เยอะแยะเลย!”

สวี่ชิวและคนอื่นๆ มองตามนิ้วของเธอไป แม้แต่ตำรวจก็ยังตกใจ แต่ทิศทางที่หญิงชราชี้ไปมีเพียงตู้สองสามใบ นอกจากนั้นก็เป็นกำแพงที่ว่างเปล่า ทุกคนพลันรู้สึกน่ากลัวขึ้นมาเล็กน้อย

“โอ้โห นี่พระโพธิสัตว์มารับคนแล้วเหรอ?” ในฝูงชน แพทย์เฉพาะทางหวังฝานเอ่ยแซว อยู่ในโรงพยาบาลนานแล้ว อะไรที่ไม่เคยเห็นบ้าง คนที่มาเทศนาในที่เกิดเหตุ, คนที่มาตั้งค่ายกลก็มี กระทั่งยังมีปีศาจหมีดำคนหนึ่ง ยืนกรานว่าผ้าห่มของโรงพยาบาลคือผ้ากาสาวพัสตร์ คลุมไว้บนตัวแล้วก็วิ่งหนีไป

แต่ทว่า ฉากนี้สำหรับนักศึกษาแพทย์ฝึกหัด, แพทย์ประจำบ้านแล้ว ยังคงเป็นเรื่องที่แปลกใหม่มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลางห้องผู้ป่วยยังวางธูปเทียนไฟฟ้าไว้อีกด้วย มีกลิ่นอายความลี้ลับแบบไฮเทคมาก

สวี่ชิวพาเหล่าแพทย์ทยอยกันเข้ามาในห้องผู้ป่วย ตำรวจหนุ่มคนนั้นเมื่อเห็นคนเป็นๆ มากมาย ในใจก็ไม่กลัวแล้ว สบายใจขึ้นมาก

ระหว่างนั้น อารมณ์ของหญิงชราก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น เดี๋ยวก็ชี้ไปที่คนแล้วพูดว่า “พระโพธิสัตว์อยู่ข้างหลังเธอ” เดี๋ยวก็ร่ายรำแล้วพูดว่า “พระโพธิสัตว์เข้าไปในท้องของเธอแล้ว จะได้ลูกชายแล้ว”

นักศึกษาแพทย์ฝึกหัดหญิงหลายคนถูกทำให้ตกใจไปตามๆ กัน มีเพียงเฉินเฉี่ยวที่ได้ยินแล้ว ดวงตาเป็นประกาย มองสวี่ชิวแวบหนึ่งแล้วถาม “ถ้างั้นพ่อของลูกหนูคือใครเหรอคะ?”

“เอ่อ...” นิ้วของหญิงชราชะงักไป สีหน้าก็พลันแข็งทื่อไปด้วย เห็นได้ชัดว่าเธอไม่คาดคิดว่าจะมีคนมารับมุกด้วย ชั่วขณะหนึ่งถึงกับไปไม่เป็น

ตำรวจเห็นเข้า ในใจก็พอจะเข้าใจแล้วส่วนใหญ่ จึงกระตุ้น “เอาล่ะๆ อย่ามาแกล้งบ้าแกล้งโง่เลย คุณก็อายุเจ็ดสิบแปดสิบแล้ว อย่าไปหาเรื่องกับหลานสาวของตัวเองเลย” เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง หญิงชราอายุ 78 แล้ว หลังจากอายุครบ 75 ปีเต็ม ในทางกฎหมายแล้ว ก็มีสถานะใกล้เคียงกับ “ผู้ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะอายุ 14 ปี” แล้ว เรื่องราวในบ้านแต่เดิมก็จัดการยากอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังมาเจอกับผู้สูงอายุที่ร่างกายแข็งแรงจนไม่น่าเชื่ออีก? เด็กเลว, คนแก่ชั่วร้าย, ล้วนเป็นมุมมืดที่แม้แต่กฎหมายก็ยากที่จะส่องแสงเข้าไปถึง

ตำรวจก็จนใจเช่นกัน เขาดึงม่านหน้าต่างออก ให้แสงแดดส่องเข้ามาในห้องผู้ป่วย แล้วปิดเครื่องสวดมนต์ที่น่ารำคาญนั่นเสีย ในปากก็พึมพำ “สมัยนี้ สวดมนต์ก็ยังไฮเทคเลยนะ”

...

ทางฝั่งตำรวจจัดการเสร็จ ก็ถึงตาของเหล่าแพทย์แล้ว ในห้องพักผู้ป่วยวีไอพี แม่ของเสิ่นหนิงและหญิงชราที่ตกบันไดต่างก็ฟื้นแล้ว แต่พวกเธอก็แค่กระดูกหักอะไรทำนองนั้น อาการไม่มีอะไรน่าลุ้น ไม่คุ้มค่าที่จะหารือ จุดสำคัญย่อมอยู่ที่เสิ่นเป่าไฉ

สวี่ชิวกวาดตามองในฝูงชน พบว่าเฉินเฉี่ยวกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ร้อนแรง “เฉินเฉี่ยว ออกมา” เมื่อเห็นภาพนี้ หวังผิงก็ยิ้มเล็กน้อย สวี่ชิวยังเป็นแค่แพทย์ประจำบ้านอยู่เลย จะไปเอามาดของรองหัวหน้าแผนกมาจากไหน กลับกล้าเรียกคนมาซักถามประวัติคนไข้! ยิ่งไปกว่านั้น ท่าทาง, สีหน้าแบบนี้ กลับดูเป็นธรรมชาติ มีแบบมีแผน ไม่เห็นว่าจะขัดกันตรงไหน... นี่โดนปรมาจจารย์แพทย์สวมรอยมารึไง?

ในช่วงที่หวังผิงกำลังพึมพำ เฉินเฉี่ยวก็ได้เดินผ่านฝูงชนออกมาแล้ว เธอเก็บนิสัยขี้เล่นของตัวเองไว้ สีหน้าจริงจัง ท่องประวัติการรักษาในโรงพยาบาลของผู้ป่วยออกมาอย่างคล่องแคล่ว

แพทย์ประจำบ้านที่โดนทำโทษให้เขียนเวชระเบียนสองเท่าก้มหน้าลง ให้ตายสิ นักศึกษาแพทย์ฝึกหัดคนหนึ่งยังท่องได้ดีขนาดนี้ แถมยังไม่มีติดขัดเลย หายใจเฮือกเดียวก็จบแล้ว! สมแล้วที่เป็นนักเรียนที่คุณหมอสวี่เป็นผู้สอน!

นักศึกษาแพทย์ฝึกหัดคนอื่นๆ ก็ค่อนข้างนับถือเฉินเฉี่ยวแล้ว ไม่กี่นาทีต่อมา “...การตรวจร่างกายอย่างละเอียดพบว่าผู้ป่วยมีก้อนเนื้อหลายก้อนที่บริเวณไหปลาร้า, ใต้ซี่โครง, เอว, และขาทั้งสองข้าง พิจารณาว่าเป็นการลุกลามของมัยอิโลมา ปัจจุบันแนะนำให้ทำการปลูกถ่ายสเต็มเซลล์/ปลูกถ่ายไขกระดูก”

เมื่อพูดจบประโยคสุดท้าย เฉินเฉี่ยวก็มองสวี่ชิวด้วยสายตาที่คาดหวัง สีหน้าของสวี่ชิวไม่แสดงความรู้สึกใดๆ เขาพยักหน้า “อืม” เฉินเฉี่ยวเบะปาก แต่พอนึกถึงว่าอาจารย์ของตนเองมักจะเป็นคนหน้าเย็นใจดีแบบนี้เสมอ เธอก็โล่งแล้ว “เย็นชาก็ดีแล้ว เย็นชากับทุกคน ผู้หญิงคนอื่นถึงจะเข้าใกล้ได้ยาก!” เธอปลอบใจตัวเอง

...

ต่อจากนั้น สวี่ชิวก็ได้สรุปสถานการณ์ของเสิ่นเป่าไฉอย่างคร่าวๆ เขาถ่ายทอดประสบการณ์ “อย่างคนไข้แบบเสิ่นเป่าไฉ ก่อนอื่นต้องตัดสินว่าอีกฝ่ายมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นพิษจากแอลกอฮอล์, พิษจากยาหรือไม่ อย่างแรกแค่ดมๆ ก็พอ อย่างหลังดูรูม่านตา พิษจากยาหลายชนิดมักจะทำให้รูม่านตาหดเล็กลงเท่าปลายเข็ม หลังจากนั้นต้องรีบตัดภาวะเลือดออกในสมอง, กล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันออกไป หากมีหลายระบบในร่างกายที่ได้รับผลกระทบ ก็ต้องพิจารณาโรคพุ่มพวง, โรคมะเร็งในระบบเลือดแล้ว”

ทุกคนได้รับความรู้ไม่น้อย หลังจากออกจากห้องผู้ป่วยแล้ว สวี่ชิวก็ได้ถามคำถามกับเฉินเฉี่ยวอีกข้อหนึ่ง “การรักษาโรคมัลติเพิลมัยอิโลมา การปลูกถ่ายไขกระดูกกับการปลูกถ่ายสเต็มเซลล์มีความแตกต่างกันอย่างไร?” ในห้องผู้ป่วย เขาพิจารณาว่าหญิงชรายังคงนึกถึงไขกระดูกของเสิ่นหนิงอยู่ จึงไม่ได้เอ่ยปากถามออกมา

เฉินเฉี่ยวดูความคิดของสวี่ชิวออก อดไม่ได้ที่จะดีใจขึ้นมา ในใจกล่าว “อาจารย์เป็นคนหน้าเย็นใจดี!” เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กล่าวอย่างเป็นขั้นเป็นตอน “มีข้อดีข้อเสียต่างกันค่ะ การปลูกถ่ายไขกระดูก คือการเก็บจากร่างกายของผู้บริจาคโดยตรง จะติดง่ายกว่า, การฟื้นตัวของการสร้างเลือดก็จะเร็วกว่า, แต่การต่อต้านก็จะเกิดขึ้นเร็วเช่นกัน ส่วนการปลูกถ่ายสเต็มเซลล์ มันคือการใช้เครื่องแยกเซลล์เก็บสเต็มเซลล์จากร่างกายของผู้บริจาค มันไม่มีเซลล์ต้นกำเนิดมีเซนไคม์และส่วนประกอบของเลือดอื่นๆ ดังนั้นเมื่อเข้าสู่ผู้ป่วยแล้วความเร็วในการฟื้นตัว, การต่อต้านก็จะช้ากว่า”

อย่างแรกคือ “ฉันจะเอาทั้งหมด” อย่างหลัง คือการสกัดเอาเฉพาะ “สเต็มเซลล์” ที่สำคัญที่สุดออกมา ในทางคลินิก ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นการปลูกถ่ายสเต็มเซลล์ แต่ถ้าไม่ขาดเงิน, ไม่ขาดผู้บริจาค คนส่วนใหญ่ก็จะเลือกการปลูกถ่ายไขกระดูก

“อาจารย์คะ หนูพูดเป็นยังไงบ้างคะ?” ครั้งนี้ เฉินเฉี่ยวเรียนรู้ที่จะฉลาดแล้ว เอ่ยปากขอคำชมเอง สวี่ชิวพยักหน้า “ก็ประมาณนั้นแหละ” หวังผิงหัวเราะฮ่าๆ ตบมือ “การตรวจวอร์ดเพื่อสอนสิ้นสุดลงแล้ว แยกย้ายกันได้ ใครมีอะไรก็ไปทำซะ”

ทุกคนถึงได้แยกย้ายกันไป ไกลๆ ยังได้ยินเสียงพวกเขาพูดคุยกันอยู่ “คุณหมอสวี่เก่งจริงๆ เลยนะ ทำได้อย่างง่ายดายเลย”

“ใช่แล้ว รู้สึกว่าได้ดีกว่าหัวหน้าหวังเสียอีก ฉันที่เป็นนักเรียนไม่เอาไหนก็ฟังเข้าใจเลย!”

“เฉินเฉี่ยวก็น่ารักมาก คนก็สวย แถมยังยอมทุ่มเทท่องเวชระเบียนอีก ฉันหลงเลย!”

หวังผิงแอบจดชื่อนักเรียนไม่เอาไหนคนนั้นไว้ในใจ เหอะๆ เย็นชา “ไม่เป็นไร คัดลอกเวชระเบียนอีกสักสองสามฉบับก็ไม่แย่แล้ว” เขามองดูแผ่นหลังของสวี่ชิวที่เดินจากไป ก็ค่อนข้างทอดถอนใจอีกครั้ง ความรู้สึกที่ใกล้จะกดอีกฝ่ายไว้ไม่อยู่แบบนี้ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ... บางที โรงพยาบาลอันดับหนึ่งหลินไห่สำหรับสวี่ชิวแล้ว อาจจะเป็นแค่บ่อเล็กๆ จริงๆ ก็ได้

...

หลังจากการเดินตรวจวอร์ดรอบเช้า สวี่ชิวก็กลับมาที่ห้องตรวจหมายเลขเจ็ด นั่งออกตรวจต่อไป โรงพยาบาลรัฐ, ความวุ่นวายคือเรื่องปกติ, การวิ่งจากวอร์ดผู้ป่วยไปยังห้องตรวจ ช่วงเวลานี้ก็ถือว่าเป็นการพักผ่อนแล้ว

ในสายตาของคนทั่วไป รองหัวหน้าแผนก, หัวหน้าแผนก ดูเหมือนจะมีเวลาออกตรวจแค่หนึ่งหรือสองช่วงเช้าต่อสัปดาห์ แต่ทว่า ในความเป็นจริงแล้ว ตารางเวลาของแพทย์ที่ออกตรวจนั้นถูกจัดไว้แน่นเอี้ยดแล้ว การบรรยาย, การผ่าตัด, การประชุมแผนก, การประชุมร่วมทั้งโรงพยาบาล, การประชุมวิชาการระดับเมือง ระดับมณฑล กระทั่งระดับชาติ และอื่นๆ, ยังมีโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือจากแพทย์รุ่นน้องที่โทรมาเป็นครั้งคราว, เวรดึกอย่างน้อยสิบวันต่อเดือน และอื่นๆ

สวี่ชิวตอนนี้ยังเป็นแค่แพทย์ประจำบ้านตัวเล็กๆ เขาต้องเข้าร่วมประชุมไม่มากนัก แต่เรื่องยุ่งยากอื่นๆ ก็ไม่ได้น้อยไปเลยแม้แต่น้อย

“อาจารย์คะ คนไข้คนต่อไปมาแล้วค่ะ!” ในตอนนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดึงความสนใจของสวี่ชิวกลับมา ไพเราะมาก, เต็มไปด้วยพลังชีวิต สวี่ชิวเงยหน้าขึ้น เฉินเฉี่ยวกำลังยืนอยู่อย่างน่ารักที่ประตู ยัยหนูนี่เปิดประตูออก มองดูคนไข้ที่กำลังจะเข้ามาตรวจ แล้วก็ตกใจไปเลย!