บทที่ 81: อาจารย์หล่อระเบิดเถิดเทิงไปเลย!

จะไม่บังเอิญขนาดนี้ใช่ไหม? สวี่ชิวเพิ่งจะได้รับทักษะการทำความสะอาดแผลและระบายหนองตับอ่อนอักเสบระดับสมบูรณ์แบบ, รวมถึงทักษะการเย็บเชื่อมตับอ่อนกับลำไส้เล็กของเฉินเมื่อวานนี้เอง

การผ่าตัดทั้งสองอย่างนี้— มุ่งเป้าไปที่โรคที่เกี่ยวข้องกับตับอ่อนโดยเฉพาะ ตับอ่อนอักเสบเฉียบพลันธรรมดาใช้ไม่ถึง, ป้องกันภาวะช็อก, ใช้ยาปฏิชีวนะ, อย่างมากที่สุดก็ทำการล้างช่องท้องก็พอแล้ว แต่การที่สวี่ชิวได้รับทักษะการผ่าตัดทั้งสองอย่างนี้— กลับเหมาะสมกับตับอ่อนอักเสบเฉียบพลันชนิดรุนแรงมากกว่า!

“หวังว่าจะไม่พัฒนาไปถึงขั้นนั้นนะ” สวี่ชิวส่ายหน้า ตับอ่อนอักเสบเฉียบพลันชนิดรุนแรงมีอาการกำเริบอย่างรวดเร็ว, มีภาวะแทรกซ้อนมากมาย, การพยากรณ์โรคแย่มาก, และอัตราการเสียชีวิตก็สูงถึง 20%～40% ทันทีที่เกิดโรค, ค่าใช้จ่ายในการรักษาก็สูงมากเช่นกัน หลายแสนถือเป็นค่าเฉลี่ย, คนไข้บางคนถึงกับอาจจะหมดไปเป็นล้าน!

เมื่อคิดถึงตรงนี้, สวี่ชิวก็เลยพูดไปตรงๆ “ทำตรวจเสร็จ, ยืนยันผลว่าเป็นตับอ่อนอักเสบเฉียบพลัน, อย่างน้อยก็หลายร้อย, มากหน่อยก็พันกว่าหยวนก็รักษาหายได้แล้วครับ, แต่ถ้าหากยังลากยาวต่อไป, อาการทรุดลงเป็นชนิดรุนแรง, ทุ่มเงินลงไปหลายแสนก็อาจจะเพิ่งจะเห็นผลนิดหน่อย” หม่าผิงชวนตอบตกลงอย่างดี “ได้ครับ, เดี๋ยวพวกเราจะไปตรวจ”

ผลคือ, พอสวี่ชิวจากไป, เขาก็สวมรองเท้าอย่างคล่องแคล่ว, คว้าหมั่นโถวข้างๆ แล้วกำลังจะจากไป ภรรยาขวางเขาไว้ “คุณจะทำอะไร, หมอไม่ได้บอกเหรอว่า...”

“เฮ้อ, กลัวอะไร, สามีของเธออย่างฉันครั้งไหนบ้างที่ไม่เป็นแบบนี้?”

“แต่หมอบอกว่าถ้าไม่รักษาให้หาย, อาจจะหลายแสนก็ยังรักษาไม่หายนะ!”

หม่าผิงชวนหัวเราะฮ่าๆ “เมียจ๋า, นี่เธอก็เชื่อเหรอ? หมอเขาขู่เธอเล่นเท่านั้นแหละ! ฉันก็แค่สองวันนี้ทำงานล่วงเวลาเยอะไปหน่อย, กินเยอะ, บวกกับเมื่อคืนดื่มกับเหล่าเฉิน, เหล่าหยางพวกเขามากไปหน่อย, โรคกระเพาะก็เลยกำเริบ!” พูดไป, เขาก็รู้สึกปวดแปลบที่ท้องน้อยอีกครั้ง เขาหุบปาก, นั่งยองๆ ลง, อาการปวดถึงได้ทุเลาลง

ภรรยาตกใจมาก “พี่คะ, ฟังหมอเถอะ, ยังไงเราก็เก็บเงินมาได้ตั้งเยอะแล้ว...”

“พูดมากอะไร, เงินพวกนั้น เราสองคนเก็บหอมรอมริบมาจากไซต์ก่อสร้างทีละเล็กทีละน้อย, จะมาใช้มั่วซั่วได้อย่างไร? รอให้กลับบ้านเกิดแล้ว, ฉันจะสร้างบ้านวิลล่าสามชั้นหลังใหญ่ให้เธอ เร็วเข้า, เราไปกันเถอะ, อย่าไปเสียเงินเลย!”

หม่าผิงชวนพูดไป, ก็ดึงภรรยาที่ผอมเล็กของตนเองจากไป รอถึงปีหน้า, เงินเก็บพอแล้ว, พวกเขาก็จะสามารถจากป่าคอนกรีตที่ไร้วิญญาณนี้, กลับไปยังบ้านนอกที่ภูเขาสวยน้ำใสได้แล้ว ในใจของหม่าผิงชวนพึงพอใจมาก, เขากล่าว “ถึงตอนนั้นนะ, เราสองคนขึ้นไซต์ก่อสร้างครั้งสุดท้าย, ก็คือการสร้างบ้านของเราเอง! ฉันจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้เธอเป็นการชดเชย!”

...

...

ตอนบ่ายที่เริ่มทำงาน, สวี่ชิวก็ได้ดูภารกิจประจำวันตามปกติ “ภารกิจง่าย: เข้าร่วมการกู้ชีพหนึ่งครั้ง ภารกิจทั่วไป: ทำการเย็บถุงอัณฑะหนึ่งราย ภารกิจยาก: ช่วยหนึ่งชีวิต”

ความยากของภารกิจวันนี้ก็ไม่น้อย คนไข้ถุงอัณฑะแตก, สวี่ชิวให้หลิวซู่ซู่ช่วยดูไว้, แต่ตลอดทั้งเช้าก็ไม่มีวี่แวว สวี่ชิวก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากแล้ว คนที่ถุงอัณฑะแตกได้, โดยพื้นฐานแล้วล้วนมีอาการบาดเจ็บอื่นที่รุนแรงกว่า, เช่นตอนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ทั้งต้นขาขาด, พลอยทำให้ถุงอัณฑะถูกบาดไปด้วย คนไข้แบบนี้จะมีอารมณ์มาจัดการกับถุงอัณฑะอะไรกัน? ชีวิตสำคัญกว่า ยกเว้น—จะโดนแฟนสาวเล็งแล้วกัด

ส่วนการช่วยชีวิต, สวี่ชิวคาดคะเนว่าอย่างน้อยก็ต้องได้คนไข้ระดับวิกฤตสีแดง I, ถึงจะพอจะเข้าเกณฑ์ “ช่วยชีวิตหนึ่งชีวิต” ได้ แต่ทว่า, ในตอนนั้นเอง, เขาก็นึกถึงหม่าผิงชวนเมื่อเช้าขึ้นมา สวี่ชิวเรียกเฉินเฉี่ยวมา, ถามถึงสถานการณ์

เฉินเฉี่ยวรีบกลับไปดูแวบหนึ่ง, กลับมา, ในมือของเธอถือเงินอยู่สองร้อยหยวน “อาจารย์คะ, ที่บันทึกการเข้ารับการรักษายังมีข้อมูลของหม่าผิงชวนอยู่ค่ะ, แต่ว่า... คนหายไปแล้ว, บนเตียงยังมีเงินอยู่!” สวี่ชิวตระหนักได้ว่าไม่ดีแล้ว, รีบดูใบแจ้งหนี้ เตียง 35: หม่าผิงชวน ยอดค้างชำระ: 196.3 หยวน รายการที่ต้องชำระ: เพทิดีน...

เขาโทรศัพท์ไปหาหลิวซู่ซู่, สอบถามสถานการณ์ หลิวซู่ซู่นึกอยู่ครู่ใหญ่, ถึงได้กล่าว “ตอนเช้าเตียง 35 เหมือนจะมาถามเรื่องค่าใช้จ่ายนะคะ, ฉันตรวจสอบแล้วก็บอกเขาไป, บอกให้เขายังไม่ต้องรีบจ่าย, ทำตรวจเสร็จก่อนค่อยว่ากัน...” หลังจากวางสาย, สวี่ชิวมองดูเงินสองร้อยหยวนในมือ,ค่อนข้างพูดไม่ออก สองสามีภรรยาหม่าผิงชวนหนีไปแล้ว แต่, ก็ได้ทิ้งเงินค่ารักษาไว้ให้อย่างซื่อๆ

“ดูสิว่ามีเบอร์โทรศัพท์ทิ้งไว้ไหม, โทรไป!” สวี่ชิวกล่าว เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี ระบบนี้เหมือนกับโคนัน, ให้ทักษะอะไรมา, ก็มีคนไข้แบบนั้นมา ดันมาเป็นตอนนี้, ผู้ป่วยที่มีโอกาสพัฒนาเป็นตับอ่อนอักเสบชนิดรุนแรงมากที่สุดยังหนีไปอีก!

“ได้ค่ะ, หนูไปดูให้ค่ะ!” เฉินเฉี่ยวก็ไม่กล้าชักช้า, รีบวิ่งไปจัดการธุระ แต่, ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง, ทางฝั่งแผนกฉุกเฉินก็มีเสียงไซเรนรถพยาบาลดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตี๊ตี่ตีตี่!

เฉินเฉี่ยวผลักประตูเข้ามา, ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน “อาจารย์คะ, เตียง 35 กลับมาแล้วค่ะ, ตอนนี้อยู่บนรถพยาบาล!” สวี่ชิวในตอนนี้กำลังโทรศัพท์อยู่ เขาพูดประโยคสุดท้ายจบ “หัวหน้าเจียงครับ, งั้นก็รบกวนคุณเตรียมเตียงไว้ล่วงหน้าเลยนะครับ, เดี๋ยวอีกสักครู่อาจจะมีคนไข้ตับอ่อนอักเสบเฉียบพลันชนิดรุนแรงต้องเข้าไอซียู”

หลังจากวางสาย, สวี่ชิวก็ลุกขึ้นยืน, คว้าปากกาสีแดงแท่งหนึ่งมาเหน็บไว้ที่กระเป๋า, กล่าวอย่างเรียบเฉย “ไปกันเถอะ, ช่วยคน” เฉินเฉี่ยวยืนนิ่งอยู่ที่ประตู, จ้องมองสวี่ชิว ในวินาทีนี้, ร่างของสวี่ชิวทวนแสงแดดยามบ่ายที่ร้อนระอุ, เสื้อกาวน์สีขาวราวกับชุดเกราะศึกสีขาว... สีหน้าที่สงบนิ่ง, ราวกับกุมทุกสิ่งทุกอย่างไว้... เขาดูเหมือนทั้งตัวกำลังเปล่งประกาย เฉินเฉี่ยวกลืนน้ำลาย เธอรู้สึกว่าอาจารย์ในตอนนี้หล่อระเบิดเถิดเทิงไปเลย!

...

โถงแผนกฉุกเฉิน หลังจากที่หม่าผิงชวนถูกนำลงจากรถพยาบาลแล้ว, ก็ถูกส่งตัวไปยังห้องกู้ชีพอย่างรวดเร็ว นอกห้องกู้ชีพ, ภรรยาของหม่าน้ำตาไหลพราก, เอาแต่อ้อนวอนให้หมอช่วยชีวิตสามีของเธอให้ได้ บนเตียงกู้ชีพ, หม่าผิงชวนเหงื่อท่วมหัว, ใบหน้าบิดเบี้ยว, ดวงตาเพราะความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแทบจะถลนออกมาจากเบ้า, บนหน้าผากเส้นเลือดปูดโปน ในปากของเขาเอาแต่สบถออกมาไม่หยุด, คำรามเสียงต่ำ ความเจ็บปวดนี้, เหมือนกับเข็มเล่มหนึ่ง, จากท้องน้อย, ทิ่มขึ้นไปตามลำไส้ใหญ่, ทะลุลำไส้เล็กส่วนต้น, ตับอ่อน, กระเพาะ, แล้วก็ใช้เหล็กร้อนแดงนาบไปทั่วทั้งแผ่นหลัง! ความเจ็บปวดอย่างรุนแรง, ก็พลันซัดสาดไปทั่วทั้งร่างกายในชั่วพริบตา, สุดท้ายเหมือนกับมือที่แห้งเหี่ยวข้างหนึ่งมาบีบหัวใจของเขา

ปัง! เขาราวกับหัวใจถูกบีบแน่น, เซลล์กล้ามเนื้อหัวใจถูกบีบอัดอย่างบ้าคลั่ง, เค้นออกมาเป็นหยดเลือด ในความเจ็บปวดสุดขีด, หม่าผิงชวนมีความรู้สึกใกล้ตาย, ในดวงตาที่เบิกกว้างของเขาฉายแววความหวาดกลัวต่อความตาย ทุกคนในห้องกู้ชีพต่างก็ร้อนรน “ออกซิเจนในเลือดของผู้ป่วยกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว!”

“อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งสูงถึง 180 กว่าแล้ว!”

“เร็วเข้า, ให้ออกซิเจน—คุณหมอสวี่มาแล้วรึยัง!”

สัญญาณชีพต่างๆ ของคนไข้บนเตียงไม่สู้ดีเลย, พูดให้ฟังดูแย่หน่อย, ก็คือใกล้ตายแล้ว! ในวินาทีนี้, ในสมองของทุกคนปรากฏร่างของคนคนเดียวกันขึ้นมา ใบหน้าที่หล่อเหลานั่น

ในตอนนั้นเอง, เสียงร้องไห้ของภรรยาหม่านอกห้องกู้ชีพก็ขาดหายไปทันที จากนั้น, ประตูก็ถูกผลักเปิดออก, พร้อมกับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา “มัวยืนบื้ออะไรอยู่, เปิดเส้นเลือดดำสองเส้น, เตรียมยาไทนาม, ยูลิแนสแตติน, เตรียมเครื่องกรองพลาสมาข้างเตียง...”

เสียงนี้ราวกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ, พัดพาความวิตกกังวลในใจของทุกคนให้สลายไปในทันที แต่ทว่า, ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้ดีใจ, หม่าผิงชวนบนเตียงกู้ชีพก็พลันทำการกระทำที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึง!