บทที่ 82: ที่แท้การตายตามคนรักไปก็ไม่ใช่แค่ตำนานโบราณ

ปัง! หม่าผิงชวนดิ้นรนจนตกจากเตียงลงไปที่พื้น ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ทั่วทั้งท้องและแผ่นหลัง ทำให้เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดตอนที่ตกกระทบพื้น หม่าผิงชวนใช้ศีรษะกระแทกพื้นอย่างแรง แบบนี้จะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดอย่างรุนแรงบนร่างกายได้

เขาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เสียงแหบแห้งราวกับสัตว์ป่าที่ถูกแทงทะลุลำคอ “ผ-ผม... ผิด... ไป... แล้ว... หมอครับ ผมผิดไปแล้ว! เจ็บมากเลยครับ! ช่วยผมด้วย!!” สวี่ชิวลูบเงินสองร้อยหยวนในกระเป๋า ในใจก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง เขากล่าวกับทุกคน “ช่วยคน”

“อะดรีนาลิน 0.5 มิลลิกรัม ฉีดเข้าหลอดเลือดดำ!”

“เดกซาเมทาโซน 10 มิลลิกรัม ฉีดเข้าหลอดเลือดดำช้าๆ!”

“...”

พูดถึงตรงนี้ สวี่ชิวก็เหลือบมองไปที่ประตู เฉินเฉี่ยวเข้าใจความหมายในทันที ถามภรรยาของหม่าที่กำลังประคองอยู่ “คุณหมอสวี่ต้องทำการตรวจสองสามอย่างค่ะ ทางคุณ...”

“ทำค่ะ ทำทุกอย่างเลย! เรามีเงินค่ะ เรามีเงินเก็บ!”

สวี่ชิวพยักหน้า กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม: “แล้วก็ รีบทำการวิเคราะห์ก๊าซในเลือด, ตรวจเลือดด่วน, ครีเอตินิน!”

“ทำการวัดระดับอะไมเลสในเลือด, ไลเปสในเลือด และระดับน้ำตาลในเลือดอีกครั้ง!”

“ตรวจ...”

...

นอกห้องกู้ชีพ เฉินเฉี่ยวปลอบโยนภรรยาของหม่า ภรรยาของหม่าน้ำตาไหลอาบหน้า ในใจเสียใจอย่างสุดซึ้ง “เป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ควรจะตามใจนิสัยดื้อรั้นของเขา เราควรจะฟังหมอ...” แต่ในตอนนี้ก็สายเกินกว่าจะเสียใจแล้ว

เฉินเฉี่ยวถอนหายใจอย่างสุดซึ้ง เธอไม่ได้ตอบคำพูดของภรรยาของหม่า แต่กลับกล่าวว่า “วางใจเถอะค่ะ ฝีมือทางการแพทย์ของคุณหมอสวี่เก่งมาก รอผลตรวจออกมา ก็น่าจะยืนยันผลวินิจฉัยได้แล้วค่ะ!” แม้ว่าจะยังเป็นแค่นักศึกษาแพทย์ฝึกหัด แต่หลังจากที่ได้อยู่ข้างๆ สวี่ชิวมาพักหนึ่ง ความก้าวหน้าของเฉินเฉี่ยวก็รวดเร็วอย่างน่าประหลาด เช่น ไม่สามารถพูดอะไรที่เต็มร้อยเกินไป! เฉินเฉี่ยวไม่ได้พูดว่าสวี่ชิวจะสามารถช่วยคนไข้กลับมาได้แน่นอน แต่กลับเปลี่ยนหัวข้อไปว่าผลตรวจออกมาจะสามารถยืนยันผลวินิจฉัยได้— ตรวจเสร็จแล้วย่อมต้องยืนยันผลวินิจฉัยได้อย่างแน่นอน

หลายนาทีต่อมา ใบหน้าของเฉินเฉี่ยวก็ปรากฏความยินดีอย่างเห็นได้ชัด “ช่วยกลับมาได้แล้วค่ะ ภาวะช็อกได้รับการแก้ไขแล้ว ถือว่ารักษาชีวิตไว้ได้แล้วค่ะ!” ภรรยาของหม่าพิงกำแพง ถอนหายใจอย่างโล่งอก

...

ต่อมา ผลการตรวจของคนไข้ก็ออกมาแล้วเช่นกัน เรื่องที่สวี่ชิวกังวลที่สุดก็ยังคงเกิดขึ้น— เมื่อรวมการตรวจทุกอย่างแล้ว หม่าผิงชวนได้รับการยืนยันผลวินิจฉัย: ตับอ่อนอักเสบเฉียบพลันชนิดรุนแรง

ตับอ่อนเป็นอวัยวะที่อยู่บริเวณท้องส่วนบนด้านซ้าย หน้าที่ของมันมีสองอย่าง: หนึ่ง, รับผิดชอบการย่อยอาหาร น้ำย่อยจากตับอ่อนเป็นน้ำย่อยที่สำคัญที่สุดในร่างกายมนุษย์ และยังมีบทบาทในการย่อยอาหารที่สำคัญที่สุดอีกด้วย สอง, ควบคุมระดับน้ำตาลในเลือด

และในตอนนี้ ตับอ่อนของหม่าผิงชวนได้สูญเสียการทำงานเกือบทั้งหมดไปแล้ว อยู่ในสภาพที่วิกฤตอย่างยิ่ง พูดให้ตรงไปตรงมาก็คือ: ตับอ่อนของเขาย่อยตัวเองไปแล้ว! หลังจากนั้น ยังจะทำให้เกิดการอักเสบทั่วร่างกาย นำไปสู่ภาวะอวัยวะล้มเหลวหลายอย่าง ยังมีภาวะเลือดออกในทางเดินอาหารเฉียบพลัน, เลือดออกในช่องท้อง, การติดเชื้อรุนแรง กระทั่งภาวะช็อก และอื่นๆ... แต่ละอย่าง ล้วนเพียงพอที่จะคร่าชีวิตของคนไข้ไปได้

...

หลังจากการกู้ชีพเสร็จสิ้น สวี่ชิวไม่ได้ให้หม่าผิงชวนกลับไปที่ห้องผู้ป่วย หลังจากที่อาการทรุดลงเป็นตับอ่อนอักเสบเฉียบพลันชนิดรุนแรงแล้ว หากหม่าผิงชวนอยากจะมีชีวิตรอดต่อไป ก็ได้แต่อาศัยเทคโนโลยีช่วยชีวิตของไอซียูเท่านั้น นอกเหนือจากนี้ ไม่มีทางรอดที่สอง

“ไม่ว่าจะย้ายไปไอซียู, รอการตรวจเพิ่มเติม, การประชุมร่วมหลังจากนั้น, ถึงจะทำการยืนยันแผนการรักษา—ด้วยสภาพของคนไข้ในตอนนี้, อย่างน้อยก็ต้องอยู่ที่ไอซียูหนึ่งเดือน, ค่าใช้จ่ายต่ำสุดห้าแสน” สวี่ชิวกล่าวอย่างตรงไปตรงมา, เปิดประเด็นอย่างชัดเจน

ในห้องกู้ชีพ หม่าผิงชวน, ภรรยาของหม่า และบุคลากรทางการแพทย์ทั้งห้องต่างก็เงียบไป สวี่ชิวรออย่างเงียบๆ บุคลากรทางการแพทย์ก็ไม่ได้พูดอะไร, จ้องมองทุกอย่างอย่างเงียบๆ พวกเขาได้เห็นการพลัดพรากจากกันทั้งเป็นและตายมามากเกินไปแล้ว และ, ต่อหน้าโรคภัยไข้เจ็บ, คำสัญญา, ความผูกพันในครอบครัว, ความรักที่เปราะบาง มีคนบอกว่า, ในทางเดินของโรงพยาบาล, มีคนที่ศรัทธายิ่งกว่าในวัดนอนหลับอยู่ ในใจของคนเหล่านี้, มีคำอธิษฐานที่จริงใจยิ่งกว่าในโบสถ์ นี่คือความจริง และที่เห็นได้บ่อยกว่า, คือความจริงอันโหดร้าย, และธาตุแท้ของมนุษย์ที่ถูกความทุกข์ทรมานฉีกกระชากจนดูไม่ได้

“เมียจ๋า!” ทันใดนั้น, หม่าผิงชวนบนเตียงผู้ป่วยก็ตะโกนขึ้นมาเสียงดัง ภรรยาของหม่าที่ผอมเล็กเขยิบเข้าไป, มองสามีทั้งน้ำตา เสียงของหม่าผิงชวนแหบแห้งแต่ดังลั่น, เขาเช็ดตาแล้วกล่าว “ไม่ต้องรักษาแล้ว, เราไม่รักษาแล้ว! ผัวของเธอจะตายก็ช่างมัน, เงินเก็บไว้ให้เธอ, สามแสนกว่านะ, กลับบ้านไปหาผู้ชายดีๆ, ให้ตายสิ, เมียของกูจะต้องไปเป็นของคนอื่นแล้ว!”

ทุกคนก็ถอนหายใจ เมื่อพัฒนาไปถึงตับอ่อนอักเสบเฉียบพลันชนิดรุนแรง, ถ้าจะรักษาจริงๆ, ผู้ป่วยส่วนใหญ่มักจะลงเอยด้วยการสูญทั้งคนทั้งเงิน คนก็ไม่อยู่, ที่บ้านก็เป็นหนี้สินล้นพ้นตัว การสละสิทธิ์การรักษาแม้จะโหดร้าย, แต่ก็เป็นการกระทำที่มีเหตุผลที่สุดในตอนนี้

และในตอนนี้, หม่าผิงชวนได้ทำการตัดสินใจที่มีเหตุผลนี้แล้ว, เขากระทั่งคิดจะไปดึงสายน้ำเกลือ, ไม่เหลือแม้แต่โอกาสสุดท้ายให้ภรรยาได้เลือก แต่ทันใดนั้น, ภรรยาที่ผอมเล็กก็จับมือของหม่าผิงชวนไว้ เธอเสียงไม่ดัง, แต่กลับกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว “คุณอย่าดึง”

“ปล่อย!” แรงของภรรยาของหม่าย่อมสู้หม่าผิงชวนที่ทำงานใช้แรงงานมาตลอดไม่ได้โดยธรรมชาติ แม้ว่าอีกฝ่ายจะอ่อนแอถึงเพียงนี้แล้วก็ตาม

ในขณะที่หม่าผิงชวนกำลังจะฉีกสายน้ำเกลือของตนเอง, เสียงของภรรยาของหม่าก็ดังขึ้นมาพร้อมกัน, เธอกล่าวเบาๆ “คุณดึงสิคะ, ดึงแล้ว, ฉันก็จะไปหาที่กระโดดลงไป” มือของหม่าผิงชวนลอยค้างอยู่กลางอากาศ เขาไม่รู้ว่าภรรยาที่ปกติแล้วเชื่อฟังทุกอย่าง, วันนี้จะมีความกล้าที่จะต่อต้านตนเองได้อย่างไร หัวใจของเขากำลังต่อสู้, เพราะตระหนักได้ว่าถ้าหากตนเองดึงสายน้ำเกลือออก, ภรรยาก็จะตามไปติดๆ...

“อย่าตายนะ, คุณยังไม่ได้จัดงานแต่งงานให้ฉันเลย...” ในตอนนั้น, ภรรยาที่ผอมเล็กก็พลันจับมือของหม่าผิงชวนไว้แน่น เธอซบศีรษะลงข้างเตียงของคนที่รัก, จ้องมองชายร่างกำยำคนนี้แล้วมองอีก, สุดท้ายก็กล่าวว่า “ต้องรักษาค่ะ, ทุบหม้อขายเหล็ก, ก็ต้องรักษาคุณให้หาย—ปีหน้ายังต้องกลับบ้านด้วยกันอีกนะ, อยู่ข้างนอกนานแล้ว, พ่อแม่ต้องคิดถึงคุณแน่ๆ...”

...

หลังจากออกมาจากห้องกู้ชีพ อารมณ์ของทุกคนในแผนกฉุกเฉินก็อึดอัดอย่างไม่มีเหตุผล ในใจก็เพิ่มความเคารพต่อภรรยาของหม่าขึ้นมาอีกส่วนหนึ่ง สามารถใช้เงินเก็บจนหมด ไปเดิมพันกับอนาคตที่ไม่แน่นอน...แลกหนี้สินล้นพ้นตัวกับความหวังในการรอดชีวิตที่ริบหรี่...นี่คือตำนานรักที่มีอยู่แต่ในหนังสือและบทเพลง

“เฮ้อ, เหตุผลแพ้ให้กับอารมณ์, ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย...”

“ภรรยาของคนไข้กำลังติดต่อทางบ้านแล้ว, เหมือนว่าจะขายสินสอดกับบ้านเก่า, มีภรรยาแบบนี้ได้, ชาตินี้คุ้มค่าจริงๆ!”

“แต่ความเป็นจริงก็คือความเป็นจริง, คนส่วนใหญ่ก็สูญทั้งคนทั้งเงินทั้งนั้นแหละ...”

ทุกคนต่างก็ถอนหายใจอย่างต่อเนื่อง ความรักที่มั่นคงของพวกเขาได้ผ่านการทดสอบของธาตุแท้ของมนุษย์แล้ว แต่... ปีศาจร้าย, กลับไม่เคยปรานีใคร ตับอ่อนอักเสบเฉียบพลันชนิดรุนแรง, คือภูเขาลูกใหญ่ที่ยากจะข้ามผ่าน, ซึ่งขวางกั้นอยู่หน้าแพทย์ทุกคน มันราวกับมัจจุราช, เก็บเกี่ยวเงินทองนับไม่ถ้วน, ท่ามกลางความสิ้นหวังและน้ำตาของแต่ละครอบครัว, คร่าไปชีวิตแล้วชีวิตเล่า...

“เฮ้อ...” มีคนถอนหายใจอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง แต่ทว่า, ในขณะที่ทุกคนกำลังท้อแท้ถึงขีดสุด ก็มีเสียงที่สงบนิ่งเสียงหนึ่งดังขึ้นมาทันที