ตอนที่ 109 ให้จ้าวคังไปโรงเรียน

เกาผิงโดนดุจนหงอหน้าจ๋อย ได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าปริปาก แน่นอนว่าเขาก็เป็นหลานจริงๆ นั่นแหละ ทวดเกาเอ่ยปาก เขามีหรือจะกล้าเถียง เพียงแต่แอบคิดในใจว่า ตาเฒ่าคนนี้ไม่ได้ออกจากบ้านมาตั้งนานแล้ว ทำไมวันนี้ถึงอุตส่าห์ถ่อมาถึงนี่ หรือว่าเป็นเพราะเนื้อชามนี้จริงๆ?

คนในยุคนี้ให้ความสำคัญกับระบบเครือญาติและวงศ์ตระกูลมาก อย่างกองพลตระกูลหลี่ คนส่วนใหญ่ในกองพลก็คือคนแซ่หลี่ ในกองพล คำพูดของผู้อาวุโสบางครั้งยังศักดิ์สิทธิ์กว่าคำพูดของหัวหน้ากองพลเสียอีก กองพลตงเฟิงยังพอทำเนา มีคนต่างแซ่ปะปนกันเยอะ แต่คนแซ่เกาก็มีไม่น้อย ไม่อย่างนั้นเกาผิงคงไม่มีโอกาสได้ขึ้นเป็นรองหัวหน้ากองพลหรอก ที่เขาได้ตำแหน่งมาก็เพราะมีคนตระกูลเกาคอยหนุนหลังอยู่ ตอนนี้เขาจะกล้าเถียงทวดเกาสักคำได้อย่างไร

ทวดเกาหันไปพูดกับลู่ไหวอันด้วยน้ำเสียงแฝงความรู้สึกผิด "ไหวอัน ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ! ลูกหลานในบ้านไม่รู้จักความ เรื่องแค่นี้ก็ยังจะมาคิดเล็กคิดน้อย เดี๋ยวกลับไปฉันจะอบรมเขาให้เข็ดเลย!" ผู้อาวุโสพูดจาจริงใจ แถมยังค้อมตัวให้ลู่ไหวอันเล็กน้อย แต่คำพูดพวกนี้ พอเข้าหูลู่ไหวอันกลับทำให้เขารู้สึกตะหงิดๆ เขาขยับเท้าเบี่ยงตัวหลบ ไม่ยอมรับการค้อมหัวจากผู้อาวุโสตรงๆ

"อย่าเลยครับคุณทวด ผมเข้าใจ สถานการณ์แบบนี้ใครเห็นเนื้อก็ต้องตาลุกวาวกันทั้งนั้น เข้าใจได้ครับ รองหัวหน้าเกาก็คงจะหิวจนรีบร้อนไปหน่อย อีกอย่าง เขาอายุป่านนี้แล้ว ถ้าทำอะไรไม่ถูกไม่ควร ก็ควรจะมาขอโทษด้วยตัวเองสิครับ ไม่เห็นต้องลำบากให้ผู้อาวุโสอย่างคุณทวดออกโรงแทนเลย"

ทวดเกาชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ก็รีบปรับสีหน้ากลับมายิ้มแย้มอย่างรวดเร็ว "ใช่ๆ เธอพูดถูก ไหวอันนี่มองการณ์ไกลจริงๆ! วันหลังฉันคงต้องให้พวกลูกหลานตระกูลเกามาเรียนรู้จากเธอซะแล้ว เธอต้องช่วยชี้แนะพวกเขาทีนะ!"