บทที่ 141 ช่างซ่อมรถจากอำเภอพบปัญหา

ลู่ไหวอันมองคนขับรถด้วยสายตาล้อเลียน แต่เขาก็ยังคงปากแข็ง

"ฉันร้อนใจเหรอ? รถพังแบบนี้จะไม่ให้ร้อนใจได้ยังไงล่ะ! ฉันขับรถคันนี้มาตั้งหลายปี มีความผูกพันกับมันแล้ว ร้อนใจก็ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลย!"

พูดจบ คนขับรถก็ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก คืนฤดูหนาวอากาศเย็นเฉียบแบบนี้ กลับร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก ลู่ไหวอันแค่นเสียงฮึดฮัดเย็นชา ไม่สนใจเขาอีก ชิ้นส่วนรถยนต์มีปัญหา ประกอบกับไม่มีเครื่องมือในมือ เขาก็ไม่มีวิธีซ่อมเหมือนกัน ลูกหมากพัง วิธีที่ดีที่สุดคือเปลี่ยนอันใหม่ แต่คนในอำเภอก็ไม่รู้หรอกว่ารถพังตรงไหน จะพกลูกหมากติดตัวมาด้วยได้ยังไงล่ะ! ทำได้แค่หวังว่าเขาจะพกเครื่องมือซ่อมมาด้วย เอาลูกหมากที่พังมาฝนๆ ขัดๆ ก็น่าจะพอถูไถใช้ไปได้อีกสักพัก! แต่ทางที่ดีที่สุดก็คือรีบเปลี่ยนอันใหม่โดยเร็ว พอเห็นว่าลู่ไหวอันไม่ได้สนใจตัวเองแล้ว คนขับรถก็แอบหันหลังให้ ไม่อยากสบตากับลู่ไหวอันอีก เขาลนลานจนทำอะไรไม่ถูก หรือว่าลูกหมากจะพังจริงๆ!

เมื่อช่วงก่อนหน้านี้ รถคันนี้เคยพังไปรอบหนึ่งตอนที่เขาขับออกไปส่งเสบียง เขาซ่อมไม่เป็น ก็เลยไปจ้างช่างซ่อมมือเก๋ามาดูให้ ช่างซ่อมบอกเขาว่า ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ชิ้นส่วนในรถพังไปตัวหนึ่ง ต้องเปลี่ยนอันใหม่ แต่อันใหม่ราคาค่อนข้างแพง ที่ร้านเขามีของเก่าที่ยังพอใช้ได้อยู่ คิดราคาถูกกว่าหน่อย แต่สามารถออกบิลเบิกเงินในราคาของใหม่ให้เขาได้ ขอแค่เขาแบ่งเงินทอนให้ช่างซ่อมก็พอ ตอนแรกคนขับรถก็ไม่อยากทำหรอก แต่พอช่างซ่อมคำนวณให้ดูว่าเขาจะได้กำไรเข้ากระเป๋าถึงสามสิบหยวน เขาก็ตอบตกลงทันที สามสิบหยวนนั่นมันเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนของเขาเลยนะ ยังไงซะเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นในอำเภออื่น ไม่มีใครรู้จักเขาหรอก ช่างซ่อมเองก็ได้เงินไปเหมือนกัน ไม่มีทางเอาเรื่องนี้ไปแพร่งพรายแน่!

หลังจากช่างซ่อมเปลี่ยนชิ้นส่วนให้ รถก็กลับมาใช้งานได้ปกติ คนขับรถก็ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจอีก ถ้าลู่ไหวอันไม่พูดถึงลูกหมากขึ้นมา เขาก็ลืมเรื่องนี้ไปสนิทแล้ว แต่ลูกหมาก เหมือนว่าจะเป็นชิ้นส่วนที่ช่างซ่อมคนนั้นพูดถึงนี่นา! ซวยแล้ว! รถพังตรงจุดเดิมถึงสองครั้ง ถ้ามีคนรู้เข้า จะต้องสงสัยแน่ๆ