บทที่ 142 ซ่อมไม่ได้จริงๆ

อวี๋ไห่เป็นคนเก็บตัวและถ่อมตน แต่ลูกศิษย์ตัวน้อยของเขากลับไม่ใช่แบบนั้น

"พวกคุณไม่ต้องกังวลไปหรอก อาจารย์ของผมเป็นช่างซ่อมรถที่โด่งดังที่สุดในอำเภอเลยนะ ถ้าเขาบอกว่าตัวเองเป็นเบอร์สอง ก็ไม่มีใครกล้าอ้างตัวเป็นเบอร์หนึ่งหรอก ขอแค่ลูกหมากนี่ไม่ได้พังหนักหนาจนเกินไป ก็สามารถซ่อมให้พอใช้งานถูไถไปได้สักระยะหนึ่ง ขับไปจนถึงคอมมูนหงซิงก็ไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ"

พอเฉินสือกับเฝิงชิงได้ยินดังนั้นต่างก็ดีใจจนเนื้อเต้น แบบนี้ก็แปลว่าคืนนี้ไม่ต้องค้างอ้างแรมอยู่ที่นี่แล้วสิ! ลู่ไหวอันพยักหน้าอย่างใจเย็น ในเมื่อคนมาเป็นถึงช่างมือเก๋า ก็คงจะแก้ปัญหานี้ได้ไม่ยากกระมัง!

ลูกศิษย์ตัวน้อยช่วยอวี๋ไห่เป็นลูกมือ เปิดกล่องเครื่องมือออก เผยให้เห็นอุปกรณ์ต่างๆ วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ลู่ไหวอันมองแวบเดียว ก็คิดว่าน่าจะเอาอยู่แล้ว แต่ทว่าช่างมือเก๋าท่านนี้กล้าซ่อมลูกหมาก ก็ถือว่ามีความกล้าหาญชาญชัยและมั่นใจในฝีมือตัวเองเอามากๆ เลยนะเนี่ย! ของพรรค์นี้ถ้าซ่อมไม่ดีมีหวังเกิดอุบัติเหตุแน่ๆ แถมยังซ่อมยากสุดๆ อีกด้วย ไม่อย่างนั้นทำไมคนส่วนใหญ่ถึงเลือกที่จะเปลี่ยนอันใหม่กันล่ะ!

ทว่าอวี๋ไห่ผู้มีความกล้าหาญชาญชัย พอได้เห็นลูกหมากที่พังของรถคันนี้ ก็ถึงกับหลุดสบถด่าทอออกมา!