บทที่ 144 วีรบุรุษล่าหมาป่าอยู่ที่ไหนล่ะ?

อวี๋ไห่เป็นคนคลั่งไคล้ในเครื่องยนต์กลไก ประกอบกับสถานะช่างซ่อมรถของเขาในอำเภอนั้นถือเป็นที่หนึ่งมาโดยตลอด เขาจึงอยากรู้อยากเห็นในความสามารถของลู่ไหวอันเป็นอย่างมาก! ตอนนี้สติสัมปชัญญะแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว

"ไอ้หนุ่ม ทักษะการซ่อมรถของแกไปเรียนมาจากใคร? คนของคอมมูนหงซิงงั้นรึ?" "แล้วลูกหมากนี่ถือว่าซ่อมเสร็จแล้วใช่ไหม? หรือแค่พอถูไถใช้ไปได้?" "แนะนำอาจารย์ที่สอนวิชาซ่อมรถให้แกให้ฉันรู้จักหน่อยสิ! ฉันรู้สึกว่าพวกเราต้องคุยกันถูกคอแน่ๆ"

ไม่แน่ว่าอาจจะได้เรียนรู้วิชาเพิ่มอีกสักหน่อย ท่ามกลางเสียงเจื้อยแจ้วที่ดังไม่หยุด ลู่ไหวอันก็จอดรถ เสียงที่อยู่ด้านข้างจึงได้หยุดลงตามไปด้วย แต่ก็มีอีกประโยคดังตามมาติดๆ

"เป็นอะไรไป ทำไมถึงหยุดล่ะ? ขับไม่ได้แล้วเหรอ?" "เปล่า ถ้าขับต่อไปพวกเราก็คงมุ่งตรงกลับคอมมูนหงซิงเลยน่ะสิ จะไม่รอไปพร้อมกับทุกคนหน่อยหรือไง!" "ความหมายของแกคือรถคันนี้ขับกลับคอมมูนหงซิงได้ไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม?" "แน่นอนว่าไม่มีปัญหา เมื่อกี้ลุงนั่งอยู่เบาะข้างคนขับไม่ได้สัมผัสถึงอะไรเลยรึ เอาแต่ถามคำถามอย่างเดียวเลยใช่ไหม?"

อวี๋ไห่เกาหัว "ฉันก็แค่กระหายความรู้ไงล่ะ! พูดจริงๆ นะ อาจารย์ของแกคือใคร? ถ้าฝีมือดีล่ะก็ ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะฝากตัวเป็นศิษย์ด้วยคนหรอกนะ"