บทที่ 180 พาจ้าวคังเข้าป่า

จ้าวคังยืนนิ่งอึ้ง ถึงจะสวรรค์มีหูได้ยินชัดเจน แต่ก็ไม่อยากจะเชื่อ ก่อนหน้านี้ย่าหลี่เอาไข่เป็ดมาให้ตั้งเยอะแยะ ก็ทำเอาตกใจแทบแย่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะย่าหลี่บอกว่าที่บ้านมีเยอะจนกินไม่หวาดไม่ไหว แม่ของเขาคงไม่มีทางยอมรับไว้เด็ดขาด แต่ตอนนี้อาจารย์กลับบอกว่าให้กินคนละฟองทุกวัน เดือนหนึ่งก็ปาเข้าไปเก้าสิบฟองแล้ว ต้องใช้เป็ดกี่ตัวถึงจะออกไข่ได้ทันล่ะเนี่ย! ต่อให้เป็นเป็ดก็คงไม่กล้ารับประกันหรอกว่าจะออกไข่ได้เยอะขนาดนั้น!

"อาจารย์ ถ้าอย่างนั้นอาจารย์ต้องเลี้ยงเป็ดกี่ตัวกัน!"

"ไม่ต้องเลี้ยงเลยสักตัว พวกมันเป็นเป็ดป่าที่โตเองตามธรรมชาติตามแหล่งน้ำ ฉันก็แค่ไปเก็บไข่ให้ตรงเวลาก็พอแล้ว"

จ้าวคังได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกอิจฉาจนไม่รู้จะอธิบายยังไง หวังเหลือเกินว่าตัวเองจะโตเป็นผู้ใหญ่ในพริบตา จะได้ตามอาจารย์เข้าป่าไปเก็บไข่เป็ดบ้าง แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าโอกาสเข้าป่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้!

ลู่ไหวอันจูงจักรยานเดินไปได้สักพัก ก็ให้จ้าวคังขึ้นมานั่งซ้อนท้าย แล้วปั่นพาเขากลับไปที่บ้านตระกูลซู จ้าวคังนั่งอยู่ข้างหลัง ลมพัดจนผมสั้นๆ ชี้โด่เด่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความตื่นเต้นของเขาลดน้อยลงเลยสักนิด ประเดี๋ยวก็ชะโงกหน้าไปมองข้างหน้าทางซ้ายที ประเดี๋ยวก็ชะโงกหน้าไปมองทางขวาที ทำเอาลู่ไหวอันปั่นจักรยานส่ายไปมา