บทที่ 181 ตามรอยฝูงแพะ

ขี้กระต่ายกับขี้แพะมีลักษณะคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง แต่ถ้าสังเกตให้ดีๆ ก็จะพบข้อแตกต่างมากมาย ทว่าจ้าวคังเคยเห็นแต่ขี้กระต่าย ส่วนขี้แพะเคยได้ยินแต่ชื่อแต่ยังไม่เคยเห็นของจริง ตอนแรกเขาตั้งใจจะโพล่งตอบออกไปว่าเป็นขี้กระต่าย แต่จู่ๆ ในหัวก็แวบภาพขี้แพะป่าที่ลู่ไหวอันเคยสอนขึ้นมา ชั่วขณะนั้น เขาก็เริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคืออะไรกันแน่ แต่ลึกๆ แล้วเขารู้สึกว่ามันเหมือนขี้กระต่ายมากกว่า

"ไม่ต้องกลัวตอบผิดหรอก นี่คือขี้กระต่าย ส่วนขี้แพะนั้น..." ลู่ไหวอันอธิบายความแตกต่างของทั้งสองอย่างให้ฟังอย่างละเอียด จ้าวคังก็ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ "คังจื่อ การแยกแยะมูลสัตว์เป็นบทเรียนที่สำคัญมากในการล่าสัตว์นะ ไม่ใช่แค่ดูรูปร่างและขนาด แต่ยังต้องดมกลิ่นด้วย ถ้านายอยากเรียนรู้การล่าสัตว์ ก็ต้องห้ามรังเกียจเด็ดขาด" "ผมไม่รังเกียจหรอกครับ ผมรู้ว่ามูลสัตว์มีค่ามากขนาดไหน วัวสองตัวในกองพลของเรา ทุกครั้งที่พวกมันขี้ออกมา ปู่หลี่ก็จะดีใจเนื้อเต้นรีบไปเก็บขี้วัวพวกนั้นทันทีเลยล่ะครับ"

ปู่หลี่คือคุณลุงที่รับหน้าที่ดูแลวัวในกองพล แกดูแลวัวสองตัวนั้นยิ่งกว่าหลานแท้ๆ ของตัวเองเสียอีก ลู่ไหวอันเกือบลืมไปเลยว่า เด็กที่โตมาในกองพลในยุคสมัยนี้ จะไปรังเกียจมูลสัตว์ได้ยังไงกัน!

"อืม ไม่รังเกียจก็ดีแล้ว ไว้กลับไปฉันจะสอนเรื่องมูลสัตว์ชนิดต่างๆ ให้นายฟังอย่างละเอียดอีกที เวลาอยู่ในป่า ถ้าพวกเรารู้ว่ามีสัตว์อะไรอยู่แถวนี้ได้เร็วเท่าไหร่ ก็จะช่วยหลีกเลี่ยงอันตรายไปได้มากเท่านั้น" "ในเมื่อมีขี้กระต่ายอยู่แถวนี้ งั้นนายก็ลองใช้วิชาที่ฉันสอนไปเมื่อกี้ หารังกระต่ายดูสิ"

พอได้รับคำสั่ง จ้าวคังก็เริ่มก้มหน้าก้มตาหาอย่างเอาจริงเอาจังทันที อาจจะเป็นเพราะครอบครัวเขามีสายเลือดพรานป่าอยู่กระมัง สัญชาตญาณในการตามหาเหยื่อของจ้าวคังถึงได้เฉียบคมกว่าคนอื่นๆ ในกองพลมาก แถมยังเรียนรู้ทักษะการล่าสัตว์ได้อย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็หารังกระต่ายเจอ สองศิษย์อาจารย์จัดการรมควันรังกระต่ายไปหนึ่งยก ก็ได้กระต่ายตัวเบ้อเริ่มมาสี่ตัว กับลูกกระต่ายอีกสามตัว