บทที่ 182 แพะห้าตัว

ลู่ไหวอันยกปืนขึ้นเล็งไปที่ฝูงแพะแล้วลั่นไกปืนตามที่คิดไว้ เมื่อแพะตัวแรกสิ้นใจล้มลง แพะที่เหลือก็ตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ วิ่งเตลิดเปิดเปิงตามจ่าฝูงไป ลู่ไหวอันเหนี่ยวไกปืนอย่างต่อเนื่อง เป็นไปตามคาด สิ้นเสียงปืนนัดที่สี่ ฝูงแพะก็วิ่งหนีไปไกลจนปืนหมดประโยชน์แล้ว เขาเก็บปืนแล้วรีบวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

จ้าวคังนั่งอยู่บนง่ามไม้ กอดลำต้นไว้แน่น จ้องมองลู่ไหวอันด้วยความตกตะลึง ความแม่นยำของปืนเมื่อครู่ก็ทำให้เขาตกใจมากพอแล้ว แต่ความเร็วในการวิ่งของลู่ไหวอันกลับทำให้เขาตกใจจนไม่กล้าขยับตัว นี่มันความเร็วของคนจริงๆ เหรอ? นี่คือความเร็วที่แท้จริงของอาจารย์ใช่ไหม? ที่ผ่านมาอาจารย์แค่แกล้งทำเป็นวิ่งช้าๆ เพื่อรอเขาเท่านั้นเอง! เพียงชั่วพริบตา ลู่ไหวอันก็หายวับไปจากสายตา ราวกับว่าวิ่งเร็วกว่าฝูงแพะที่กำลังวิ่งหนีตายเสียอีก

ไม่นานรอบด้านก็ตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงซากแพะสี่ตัวนอนจมกองเลือดอยู่ไกลๆ รอยกระสุนปืนยังคงมีเลือดไหลซึมออกมา จ้าวคังอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน เขารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว! ไม่ใช่แค่กลัวเพราะต้องอยู่คนเดียว แต่เขายังเป็นห่วงความปลอดภัยของลู่ไหวอันด้วย ในสายตาของเขา ภูเขาลูกนี้มันกินคนได้ มันเคยกินพ่อและพี่ชายของเขาไปแล้ว ถึงแม้เขาจะค่อยๆ เอาชนะความกลัวนี้ได้บ้างแล้ว แต่เมื่อลู่ไหวอันหายไปนานขึ้นเรื่อยๆ เด็กน้อยก็ยิ่งสั่นเทาหนักขึ้น

อาจารย์... อาจารย์จะกลับมาได้ไหม? ลู่ไหวอันรู้ดีว่าไม่ควรปล่อยจ้าวคังไว้ตรงนั้นนานเกินไป ดังนั้นพอพ้นจากสายตาของจ้าวคัง เขาก็เร่งความเร็วถึงขีดสุด แท้จริงแล้ว ความเร็วที่จ้าวคังเห็นว่าน่าทึ่งเมื่อครู่ เป็นเพียงความเร็วในการวิ่งระดับพื้นฐานของลู่ไหวอันเท่านั้น ไม่นาน ลู่ไหวอันก็ตามฝูงแพะทัน เขาคว้าแพะทีละตัวแล้วเก็บเข้ามิติไป ลู่ไหวอันเก็บแพะไปสี่ตัวก็หยุดมือ สี่ตัวก็เพียงพอให้พวกมันขยายพันธุ์ในมิติได้แล้ว สุดท้ายก็ใช้ปืนยิงตายไปอีกตัว แล้วลากแพะตัวนี้เดินกลับไป

จ้าวคังอยู่บนต้นไม้ สองขาปวกเปียกสั่นเทาไปหมด พอมีเสียงดังขึ้นมานิดเดียว เขาก็จะหันขวับไปมองทันที น้ำตาเอ่อคลอเบ้า อาจารย์ เมื่อไหร่จะกลับมาเสียทีล่ะ! ถึงอายุยังน้อย แต่เขาก็เป็นเสาหลักของครอบครัวมาหลายปีแล้ว ทว่าเขาก็เป็นเพียงเด็กสิบขวบเท่านั้น! ลู่ไหวอันนึกขึ้นได้ก็เร่งความเร็วขึ้น ถึงในมือจะลากแพะอยู่หนึ่งตัว แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อเขาเลย ความเร็วและพละกำลังของเขาในตอนนี้เทียบกับตอนที่เพิ่งทะลุมิติมาไม่ได้เลย ยิ่งผ่านการฝึกฝนอย่างหนักในช่วงที่ผ่านมาด้วยแล้ว ช่วงก่อนหน้าที่ต่อสู้กับฝูงหมาป่าในภูเขา ลู่ไหวอันก็ท้าทายขีดจำกัดความเร็วของตัวเองมาโดยตลอด แน่นอนว่าผลลัพธ์ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ค่าสถานะความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเทียบกับค่าสถานะอื่นๆ ถือว่านำโด่งไปไกลเลยทีเดียว