บทที่ 183 บ้านจ้าวคัง

พอใกล้จะถึงตีนเขา ลู่ไหวอันก็ร้องเรียกจ้าวคังให้หยุด "คังจื่อ เดี๋ยวก่อน!"

ตอนนี้ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท ถึงแม้จะเลิกงานกันแล้ว แต่ตามทางเดินในกองพลก็ยังมีคนจับกลุ่มเดินคุยกันอยู่ประปราย ขืนลู่ไหวอันลากแพะทั้งห้าตัวออกไปให้คนเห็นล่ะก็ ผลงานที่อุตส่าห์ลงแรงไปคงไม่ได้ตกถึงท้องเขาแม้แต่ตัวเดียวแน่ อุตส่าห์ลงแรงไปตั้งเยอะ เขาไม่ยอมยกให้คนอื่นหมดหรอกนะ จ้าวคังที่เดินนำอยู่ข้างหน้า ขาทั้งสองข้างชาจนแทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว อาศัยแค่สัญชาตญาณในการก้าวเดินต่อไปเท่านั้น พอได้ยินเสียงลู่ไหวอันเรียก เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นี่หมายความว่าเขาจะได้พักแล้วใช่ไหม

"อาจารย์ มีอะไรเหรอครับ?" "พักกันก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย"

พอได้ยินคำว่า 'พัก' จ้าวคังก็ทรุดฮวบลงไปนั่งแหมะกับพื้นทันที เรี่ยวแรงที่ฝืนทนมาหายวับไปหมดสิ้น ลู่ไหวอันยิ้มอย่างพอใจ ไอ้หนูนี่ความอดทนใช้ได้เลย ถึงจะเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ก็ยังกัดฟันเดินต่อไปโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ เขารู้ดีว่าแค่นี้ยังไม่ถึงขีดจำกัดของจ้าวคังหรอก

"เอ้า กินน้ำซะ!" ลู่ไหวอันโยนกระติกน้ำให้จ้าวคัง รอจนจ้าวคังดื่มน้ำเสร็จ ถึงได้พูดขึ้น "คังจื่อ นายคิดว่าแพะห้าตัวนี้จะจัดการยังไงดี?"