บทที่ 184 อาการป่วยของหลี่เฟิ่งเอ๋อร์

ลู่ไหวอันมองดูเด็กน้อยตรงหน้า แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือเด็กอายุสองขวบ ตัวเล็กนิดเดียว เขารู้สึกเหมือนแค่ใช้มือเดียวก็บีบเด็กคนนี้แหลกคามือได้แล้ว คงเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เด็กน้อยได้เห็นคนอื่นนอกจากหลี่เฟิ่งเอ๋อร์และจ้าวคัง พอออกมาข้างนอกก็เลยหยุดร้องไห้ เอาแต่เบิกตากลมโตจ้องมองลู่ไหวอันด้วยความอยากรู้อยากเห็น ลู่ไหวอันยื่นมือออกไป

"มาให้ฉันอุ้มหน่อย นายเข้าไปอธิบายให้แม่ฟังก่อนเถอะว่าเราต้องฝากแพะไว้ที่นี่คืนหนึ่ง"

จ้าวคังดีใจรีบส่งน้องสาวให้ลู่ไหวอันอุ้ม แถมยังสอนวิธีอุ้มอย่างละเอียด ลู่ไหวอันก็ถือโอกาสนี้ฝึกอุ้มเด็กไปในตัวเลย เด็กผู้หญิงตัวน้อยว่านอนสอนง่ายมาก พอมาอยู่ในอ้อมแขนของลู่ไหวอันก็ไม่ได้ร้องไห้ แค่ดิ้นขลุกขลักนิดหน่อย แต่พอไม่เห็นพี่ชาย ก็เริ่มเบะปาก ทำท่าเหมือนจะร้องไห้รอมร่อ ลู่ไหวอันเริ่มลนลาน จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าในมิติของเขายังมีของดีๆ อยู่อีกเพียบ! ล้วนแต่เป็นของที่ซื้อมาจากในอำเภอทั้งนั้น เขาจำได้ว่ามีลูกอมกระต่ายขาวอยู่ด้วยนี่นา

ลู่ไหวอันล้วงลูกอมออกมากำใหญ่ วางแหมะไว้บนโต๊ะ แกะเปลือกออกเม็ดหนึ่ง แล้วจับป้อนเข้าปากเด็กน้อย เด็กน้อยฉลาดมาก พอได้กลิ่นหอมหวานก็ยื่นหน้าเข้ามางับทันที ดูเหมือนจะยังไม่จุใจ สองมือเล็กๆ กุมมือลู่ไหวอันไว้แน่น ยื่นหน้าเข้ามาซุกไซ้อยู่ข้างมือเขา ในห้องมีเสียงกระซิบกระซาบของจ้าวคังกับหลี่เฟิ่งเอ๋อร์ดังแว่วมา ไม่รู้ว่าจ้าวคังพูดอะไร ในห้องถึงได้มีเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของหลี่เฟิ่งเอ๋อร์เล็ดลอดออกมา ไม่นาน เสียงร้องไห้ของหลี่เฟิ่งเอ๋อร์ก็เงียบลง ตามมาด้วยเสียงกำชับอีกสองสามประโยค จากนั้นจ้าวคังก็เดินกระโดดโลดเต้นออกมา พอออกมาเห็นภาพตรงหน้าก็สะดุ้งตกใจ

"ลูกอม!" "อาจารย์ ทำไมถึงมีลูกอมอยู่ตรงนี้ล่ะครับ!" "ฉันพกติดตัวมาน่ะ ก่อนหน้านี้ลืมหยิบออกมา พอเห็นหน้าน้องสาวนายถึงเพิ่งนึกขึ้นได้"