บทที่ 186 สวัสดิการซื้อเนื้อแพะ

เวลานี้ฟ้ายังไม่ทันสางดี แต่หลังครัวของร้านอาหารหงซิงกลับคึกคักวุ่นวายกันตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว ทั้งนวดแป้ง นึ่งซาลาเปา นึ่งหมั่นโถว ต้มน้ำเต้าหู้ ทอดปาท่องโก๋ ทุกขั้นตอนล้วนดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ตอนนี้เฝิงเจียงไม่ได้ลงมือทำเองแล้ว เขากำลังคอยยืนชี้แนะเสี่ยวอู๋อยู่ด้านข้าง

"เวลานวดแป้งจะใช้แค่แรงแขนไม่ได้นะ นายต้องส่งแรงไปจากทั้งตัว ใช่ แบบนั้นแหละ มือขวานวดกดเข้าไป..."

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูด้านหลังดังขึ้น เฝิงเจียงหันขวับไปมองด้วยความสงสัย เช้าตรู่ป่านนี้ใครกันที่มาร้านอาหารหงซิง แถมยังมาทางประตูหลังอีก จะว่าไปช่วงนี้คนที่เข้าออกทางประตูหลังบ่อยที่สุดก็คือลู่ไหวอัน แต่เวลาแบบนี้เนี่ยนะ... เฝิงเจียงส่ายหน้า เขารู้นิสัยน้องชายคนนี้ดี ดูท่าทางแล้วไม่น่าจะเป็นคนตื่นเช้าขนาดนี้นี่นา!

เสี่ยวอู๋ปัดแป้งออกจากมือ "อาจารย์ เดี๋ยวผมไปเปิดประตูให้เองครับ!" "พอเลย นวดแป้งของนายต่อไปเถอะ! เดี๋ยวฉันไปเปิดเอง!"

เขาไม่ได้เป็นหัวหน้าที่เอาแต่ชี้นิ้วสั่งงานไม่ยอมหยิบจับอะไรสักหน่อย ก็แค่เปิดประตูเอง เฝิงเจียงสาวเท้าเดินไปอย่างรวดเร็ว เอื้อมมือดึงประตูเปิดออก "ใครกัน! มาตั้งแต่เช้าตรู่... โอ๊ะ น้องชาย เป็นนายจริงๆ ด้วยเหรอ?"