บทที่ 187 มอลต์สกัด

ลู่ไหวอันยิ้มหน้าบาน ดูท่าทางครอบครัวพี่เฝิงคงจะไปกันหมดสินะ! ยุคนี้เวลาแต่งงานมักจะไม่แจกการ์ดเชิญ แค่บอกกล่าวกันปากเปล่าก็พอแล้ว ลู่ไหวอันจึงไม่ได้พูดเชิญอะไรให้มากความ แค่เอ่ยปากบอกไปตรงๆ "พี่ใหญ่ งั้นผมรอพวกพี่มางานนะครับ"

ถึงเขาจะไม่ได้ไปกินข้าวที่บ้านเฝิงเจียง แต่ก็ยังมีของที่จะเอามาให้ "นี่ครับ เป็ดป่าที่รับปากเสี่ยวเมิ่งไว้เมื่อวาน พี่ช่วยเอาไปให้เขาหน่อยนะ! ในนี้มีสิบตัว ของเสี่ยวเมิ่งสี่ตัว ที่เหลือหกตัวของพี่" เฝิงเจียงรับถุงมาด้วยสีหน้าอึ้งๆ น้องชายของเขานี่มันจะเก่งเกินไปแล้ว

"ทำไมเอาเป็ดป่ามาให้ฉันอีกล่ะ เมื่อวานก็เพิ่งจะให้ไปไม่ใช่เหรอ" "เป็ดเมื่อวานก็คงกินกันใกล้จะหมดแล้วนี่ครับ ก็ต้องเอามาเติมให้หน่อยสิ! อีกอย่าง ผมว่าหกตัวนี้ พี่ก็คงเหลือเก็บไว้กินเองได้ไม่กี่ตัวหรอก" เฝิงเจียงหลุดขำ ชกไหล่ลู่ไหวอันเบาๆ ไปทีหนึ่ง "นายนี่รู้ใจฉันจริงๆ"

ถึงจะรับเป็ดมาหกตัว แต่เอาเข้าจริงเฝิงเจียงก็คงได้กินเองไม่เท่าไหร่หรอก อย่างเช่นตอนนี้ เขาก็กะจะแบ่งไปให้คนคนหนึ่งสักตัว เฝิงเจียงค่อนข้างพอใจในตัวเสี่ยวอู๋ ลูกศิษย์คนนี้มาก ถึงแม้พรสวรรค์ด้านการทำอาหารจะไม่ค่อยโดดเด่น แต่นิสัยใจคอดี แถมยังเป็นลูกชายของเพื่อนเขาด้วย ทุกเทศกาลสำคัญ เสี่ยวอู๋ก็มักจะเอาของขวัญมามอบให้ที่บ้านตระกูลเฝิงเสมอ ในฐานะอาจารย์ พอได้เนื้อมาเยอะขนาดนี้ จะลืมนึกถึงลูกศิษย์ไปได้ยังไงล่ะ!

ให้เสี่ยวอู๋น่ะไม่เท่าไหร่ แต่มีอีกที่หนึ่งที่ขาดไม่ได้เด็ดขาด นั่นก็คือบ้านพ่อตาของเฝิงเจียง เอาไปให้พ่อตัวเองตั้งสองตัว ถ้าไม่เอาไปให้พ่อตาบ้าง ปีใหม่นี้คงไม่ได้เหยียบเข้าบ้านแน่ เฝิงเจียงกำลังคิดจะอ้าปากขอลู่ไหวอันอยู่พอดีเลย! ว่าพอจะหาเป็ดป่ามาให้เพิ่มอีกสักสองตัวได้ไหม ถ้าหาไม่ได้ เขาก็กะจะเอาเนื้อแพะที่เพิ่งได้มานี่แหละไปให้แทน จะปล่อยให้พ่อตาจับผิดเอาไม่ได้เด็ดขาด และจะทำให้หม่าเยว่เสียหน้าไม่ได้เหมือนกัน!