บทที่ 227 รายงานตัวเข้าทำงาน

เจิ้งเหยียนถูกจัดแจงให้ลงจากเขาอย่างงงๆ ซูเซิ่งถึงขั้นเริ่มปรึกษาแผนการหลังลงจากเขากับเขาแล้วด้วยซ้ำ ว่าจะสร้างบ้านตรงไหน ในบ้านต้องเตรียมข้าวของอะไรบ้าง
แต่เจิ้งเหยียนยังป่วยไม่หายดี แทบจะมีแค่ซูเซิ่งพูดอยู่คนเดียว ท่าทางดูตื่นเต้นสุดๆ ราวกับจะเหมาจัดการเรื่องพวกนี้ให้ทั้งหมด
ลู่ไหวอันยืนมองเจิ้งเหยียนอยู่ข้างๆ ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่มีทีท่าขัดขืนเลยสักนิด ดูท่าทางก็คงจะเต็มใจอยู่เหมือนกันล่ะสิ!
อย่างที่เขาว่ากันจริงๆ วีรบุรุษมักพ่ายแพ้ต่อด่านหญิงงาม!
เขาไม่ได้อยู่รบกวนให้มากความ พาซูสวินเตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังคอมมูน
ซูสวินนั่งอยู่บนเบาะหลังจักรยาน สวมกอดเอวลู่ไหวอันพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

"ฉันดูแล้ว พี่ซิ่วซิ่วน่าจะมีเรื่องมงคลในเร็วๆ นี้แหงเลย"

ลู่ไหวอันเอ่ยถาม "พี่ซิ่วซิ่วบอกเธอหรือ? ดูท่าทางพี่ซิ่วซิ่วเองก็พอใจกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อยเลยนะ!"

ถึงแม้ลู่ไหวอันจะยังไม่ค่อยเข้าใจนัก ว่าทำไมผ่านไปแค่คืนเดียว ซูซิ่วซิ่วกับเจิ้งเหยียนถึงขั้นจะคุยเรื่องแต่งงานกันแล้ว
แต่ยุคสมัยนี้มันก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ? สามีภรรยาบางคู่ยังไม่เคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ ก็แต่งงานกันเสียแล้ว
ซูซิ่วซิ่วกับเจิ้งเหยียนอย่างน้อยก็ยังเคยเห็นหน้ากัน

"พี่ซิ่วซิ่วพอใจมากเลยล่ะ พี่เขาอยากได้ลูกเขยแต่งเข้าบ้านมาตลอด แต่ก่อนหน้านี้คนที่แม่สื่อแนะนำมา มีแต่พวกไม่ได้เรื่องไม่ได้ราว ดีแต่กินแล้วก็ขี้เกียจสันหลังยาว
แต่ถ้าพี่เจิ้งยอมลงจากเขามาล่ะก็ เหมาะเจาะพอดีเลย สร้างบ้านไว้ข้างๆ ก็เท่ากับเป็นการแต่งเข้าบ้านนั่นแหละ!
แถมฝีมือของพี่เจิ้งก็ไม่เลว ดีกว่าพวกที่เคยแนะนำมาตั้งเยอะ"