บทที่ 228 ดูบ้าน

ในยุคหกศูนย์ สถานการณ์ทางการแพทย์ในชนบทย่ำแย่มาก สิ่งที่สมาชิกกองพลส่วนใหญ่พึ่งพาได้ก็คือเจ้าหน้าที่อนามัยและหมอตีนเปล่าประจำกองพลของตนเอง
แต่ไม่ใช่ทุกกองพลที่จะโชคดีเหมือนกองพลตงเฟิง ที่มีแพทย์แผนจีนเก่าแก่อย่างหลี่ชิงไห่คอยประจำการอยู่
หมอตีนเปล่าของหลายๆ กองพล แทบจะไม่มีคุณสมบัติความเป็นหมอเลยด้วยซ้ำ เวลาเจออาการป่วยก็จ่ายยาส่งเดชไปเรื่อย
แถมยังมีอีกหลายกองพลที่ไม่มีแม้แต่หมอตีนเปล่าเลย

ในช่วงเวลานี้ ความต้องการแพทย์มีสูงมาก โรงพยาบาลคอมมูนจึงมีภารกิจที่หนักอึ้ง เวลาลงพื้นที่ในชนบท ไม่เพียงแต่ต้องรับผิดชอบตรวจรักษาโรค แต่ยังต้องคอยอบรมหมอตีนเปล่า และตรวจสอบสุขอนามัยของกองพลรอบๆ ด้วย
หน่วยแพทย์เคลื่อนที่นี้ในสมัยนั้นยังมีชื่อเรียกที่ฟังดูยิ่งใหญ่อีกชื่อหนึ่งว่า โรงพยาบาลเคลื่อนที่
แต่โดยทั่วไปแล้ว คนที่จะลงพื้นที่ได้ต้องเป็นหมอที่มีฝีมือดีพอสมควร ไม่อย่างนั้นลงไปแล้วก็คงจะทำอะไรไม่ถูกเหมือนคนตาบอดคลำช้างอยู่ดี!

พอพูดถึงเรื่องนี้ ซูสวินก็จำขึ้นมาได้ทันที เพราะก่อนหน้านี้โรงพยาบาลคอมมูนก็เคยส่งคนมาที่กองพลตงเฟิงเหมือนกัน แล้วเธอยังเคยเรียนรู้การแพทย์แผนปัจจุบันจากพวกเขามาบ้างด้วย!
แต่กองพลตงเฟิงมักจะไม่ใช่จุดสนใจหลักของโรงพยาบาลคอมมูนเท่าไหร่นัก จำนวนครั้งที่ไปจึงค่อนข้างน้อย อย่างไรเสียฝีมือการแพทย์ของหลี่ชิงไห่ก็เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคนอยู่แล้ว
ซูสวินเริ่มมีไฟขึ้นมาแล้ว เธอจะต้องตั้งใจเรียนวิชาแพทย์ให้ดี เพื่อแย่งชิงโควตาลงพื้นที่ในครั้งหน้าให้ตกมาถึงเธอให้ได้!

ลู่ไหวอันเข็นจักรยานเดินตามหลังซูสวิน มองดูสาวน้อยที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความวาดหวังถึงอนาคต ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจำยอม ทำไงได้ล่ะ ภรรยาตัวเองก็ต้องตามใจสิ
ถ้าเธอต้องลงพื้นที่จริงๆ เขาก็คงต้องตามไปด้วยนั่นแหละ!
เธอไม่รู้เลยสักนิดว่าเด็กสาวหน้าตาสะสวยอย่างเธอเวลาลงพื้นที่จะต้องเจอกับอันตรายมากแค่ไหน แต่โชคดีที่งานพนักงานจัดซื้อของลู่ไหวอันมีอิสระในการทำงานสูง
เมื่อกี้ซูสวินบอกกับทางโรงพยาบาลไปแล้วว่า พรุ่งนี้สามารถมาเข้ารับการอบรมได้เลย ดังนั้นเรื่องหาบ้านจึงต้องรีบจัดการให้เสร็จโดยเร็ว

พวกเขาเดินออกจากโรงพยาบาล มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารหงซิง เพื่อไปถามไถ่เรื่องบ้านกับเฝิงเจียง
วันนี้เป็นวันแรกที่เฝิงเจียงเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็นทางการ เขากำลังนั่งชงชาให้ตัวเองอยู่ในห้องทำงานชั้นบน
อ้อ การเป็นหัวหน้ามันรู้สึกแบบนี้นี่เอง!