บทที่ 229 คุณน้าเฝิง

เสียงที่ทักทายหม่าเยว่นั้นยังฟังดูปกติ แต่พอหันมาทักเฝิงเจียง น้ำเสียงของหญิงชรากลับสั่นเครือแทบจะคุมไม่อยู่

"อาเจียง! ลูกก็มาด้วยหรือ!"

ลู่ไหวอันมองดูหญิงชราตรงหน้า ช่างตรงตามที่เฝิงเจียงเคยบอกไว้จริงๆ ดูเป็นหญิงชราที่ได้รับการศึกษาและมีมารยาท เส้นผมถูกหวีจนเรียบกริบไม่กระเซิง เสื้อผ้าบนร่างถึงจะดูเก่าไปบ้าง แต่ก็สะอาดสะอ้าน
ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกตะลึง แต่พอเฝิงเจียงลูบหัวตัวเองแก้เก้อโดยไม่พูดอะไร หญิงชราก็รู้ได้ทันทีว่าเฝิงเจียงไม่ได้ตั้งใจมาหาเธอที่บ้าน
รอยยิ้มบนใบหน้าจึงเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและเป็นกันเอง เธอเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"พวกเธอมาที่นี่มีธุระอะไรกันหรือ? ใช่เรื่องหาบ้านที่เยว่เอ๋อร์เคยบอกไว้หรือเปล่า"

หม่าเยว่รีบรับคำทันที
"ใช่จ้ะ แม่ พวกเรามาช่วยน้องไหวอันหาบ้านน่ะ! แถวๆ โรงพยาบาลก็พอมีให้เลือกอยู่สองสามหลัง แต่ฉันไปดูมาแล้ว ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ น้องไหวอันก็ไม่ค่อยถูกใจด้วย
นี่ก็เลยพาเขามาดูบ้านหลังที่พ่อแนะนำไงจ๊ะ!"