บทที่ 230 ถูกใจบ้าน

คุณน้าเฉินมองพวกเขาด้วยความประหลาดใจ คนจากกองพลทั้งสองคนหางานทำในคอมมูนได้งั้นหรือ? จะเป็นไปได้ยังไง?
ลูกบ้านเธอมีหลายคน ลูกชายคนที่สามก็อายุไล่เลี่ยกับพ่อหนุ่มคนนี้ ไม่ได้เรียนหนังสือมาหลายปีแล้ว แต่จนป่านนี้ก็ยังหางานทำไม่ได้เลย!
สองคนนี้พูดเหมือนเป็นเรื่องง่าย ดูท่าทางคงไม่ธรรมดาซะแล้ว! ก็ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน คืนนี้เธอต้องลองถามตาเฒ่าเฉินดูซะแล้ว
ถ้าคนอื่นเขายังฝากฝังงานกันได้ ทำไมตาเฒ่าเฉินถึงฝากงานให้ลูกชายสักคนไม่ได้บ้างล่ะเนี่ย แบบนี้มันทำให้เธอหาลูกสะใภ้ไม่ได้สักที
แต่ความอยากรู้อยากเห็นของคุณน้าเฉินก็ทำให้เธอรอให้ถึงตอนค่ำไม่ไหว
อาศัยจังหวะที่หม่าเยว่กำลังไขกุญแจเปิดประตู เธอก็แอบขยับเข้าไปใกล้ลู่ไหวอันสองก้าว

"พ่อหนุ่ม พวกเธอสองคนได้งานอะไรกันล่ะ?"

"ผมเป็นพนักงานจัดซื้อ ส่วนภรรยาผมเป็นหมอ"

"อ้อ! หมอหรือ! เป็นหมอน่ะดี!" อาชีพหมอต้องใช้ความสามารถเฉพาะตัว ลูกชายเธอคงทำไม่ได้แน่ๆ แม่หนูน้อยคนนี้เก่งกาจไม่เบาเลย!
แต่พนักงานจัดซื้อเนี่ยสิ...
ช่างเถอะ! พนักงานจัดซื้อยุคนี้ทำงานยากจะตายไป เธอเคยได้ยินมาว่า พวกพนักงานจัดซื้อน่ะร้อนรนจนไฟลุกกันทุกวัน แต่ก็หาซื้ออะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
เธอมองลู่ไหวอันด้วยสายตาเห็นใจ ดูท่าการทำงานในวันข้างหน้าของพ่อหนุ่มคนนี้คงจะไม่ง่ายซะแล้ว!

"เอาล่ะ ประตูเปิดแล้ว รีบเข้ามาสิ! แม่กุญแจมันขึ้นสนิมนิดหน่อย เปิดยากไปสักนิด!"