บทที่ 232 หิมะตกอีกแล้ว

ทั้งสองฝ่ายต่างก็ตกลงกันได้ เรื่องการซื้อบ้านจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น ในวันนั้นเอง บ้านหลังนี้ก็ตกเป็นของลู่ไหวอันและซูสวินทั้งสองคน
แต่ทว่าบ้านก็จำเป็นต้องปัดกวาดเช็ดถูขนานใหญ่เสียก่อนถึงจะย้ายเข้าไปอยู่ได้ แน่นอนว่า จะให้คุณน้าเฉินมาช่วยทำความสะอาดจริงๆ ก็คงไม่ได้
ซูสวินต้องไปทำงาน ลู่ไหวอันตั้งใจว่าจะยอมเหนื่อยหน่อย ค่อยๆ เก็บกวาดเอง
แต่พอซูว่างกับหลี่อิงได้ยินเรื่องนี้ก็ถึงกับนั่งไม่ติด พวกคนหนุ่มสาวนี่ช่างไม่รู้อะไรเสียเลย การจัดการเรื่องบ้านถือเป็นเรื่องใหญ่
ขนาดคนในหมู่บ้านสร้างบ้านใหม่ ตอนย้ายเข้าไปยังต้องมีพิธีรีตองเลย! ลู่ไหวอันกลับคิดจะย้ายเข้าไปเงียบๆ แบบนี้ จะไปใช้ได้ยังไงกัน
ส่วนเรื่องทำความสะอาดบ้าน หลี่อิงถนัดนักล่ะ ซูว่างบังคับเกวียนวัวพาหลี่อิงมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังนั้น

พอได้เห็นบ้านที่อยู่ตรงหน้า หลี่อิงก็ถึงกับใจเต้นตึกตัก นี่... เธอไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่ามันจะเป็นตึกสองชั้นสไตล์ตะวันตก!
ตึกฝรั่งหลังนี้มองดูแล้วก็ทำเอาคนอิจฉาตาร้อนได้ง่ายๆ เลยล่ะ
ลู่ไหวอันเชิญพวกเขาทั้งสองคนเข้ามา

"พ่อตา แม่ยาย บ้านหลังนี้พอใช้ได้ไหม! ข้างล่างมีห้องตั้งหลายห้อง พ่อกับแม่เลือกไว้สักห้องสิ วันข้างหน้าจะได้แวะมาพักบ่อยๆ"

"พวกเราก็มาอยู่ได้ด้วยหรือ?"

"ใช่สิ! บ้านหลังนี้ก็เป็นบ้านของครอบครัวเรา พ่อกับแม่อยากมาเมื่อไหร่ก็มาได้ตลอดเวลา อีกอย่าง ผมกับซูสวินก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ตลอดหรอก ยังไงก็ต้องกลับไปที่กองพลบ่อยๆ อยู่แล้ว"