บทที่ 233 จะมาหรือไม่มา?

หิมะตกหนักจนกระทั่งฟ้ามืดก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง ซ้ำยังมีแนวโน้มว่าจะตกหนักยิ่งขึ้นไปอีก แต่เรื่องที่รับปากคุณตาเหอเอาไว้ก็ต้องทำให้สำเร็จสิ!
ตามที่ซูสวินบอก คอมมูนหงซิงจะมีหิมะตกหนักทุกปี แต่ปีนี้หิมะตกช้ากว่าปกติ
คราวก่อนที่คุณตาเหอลงจากเขา ก็เพื่ออยากจะช่วยชาวเขาซื้อของเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหิมะจะตกหนัก
แต่เขาก็รู้ดีว่าด้วยกำลังของตัวเองคนเดียวย่อมไม่มีทางซื้อของได้ครบถ้วน ทว่าพอได้รับคำสัญญาจากลู่ไหวอัน เขาก็โล่งใจขึ้นมาทันที

วันนั้นเขาก็รีบกลับขึ้นเขาไปทันที เพื่อเตรียมเรียกประชุมพวกชาวเขาและจัดทีมล่าสัตว์สักรอบ
อย่างไรเสียลู่ไหวอันก็อุตส่าห์เอาเสบียงมาส่งให้ พวกเขาก็ต้องมีสัตว์ป่าไปแลกเปลี่ยนอยู่แล้ว!
หลายวันมานี้ลู่ไหวอันวิ่งวุ่นไปหลายที่ แถมยังเข้าตัวอำเภอไปรอบหนึ่ง ก็เตรียมของไว้พร้อมสรรพ แถมยังเตรียมเผื่อไว้มากกว่าที่ขอเสียอีก
แต่พอมองดูหิมะตรงหน้าที่เริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ เขาก็แอบรู้สึกกังวลอยู่บ้างจริงๆ

ความเร็วของเขาถึงจะเร็วมากก็จริง แต่หิมะหนาขนาดนี้ ย่อมส่งผลกระทบต่อความเร็วแน่นอน!
อีกอย่าง......

"พี่ไหวอัน หิมะหนาขนาดนี้จะเข้าป่าไปได้ยังไงล่ะ รอกระทั่งหิมะละลายแล้วค่อยเข้าไปดีไหม!"

ตอนที่ฟ้ามืด ลู่ไหวอันก็กำลังตั้งหน้าตั้งตากวาดหิมะในลานบ้าน ถึงแม้หิมะจะยังตกอยู่ แต่อย่างน้อยก็ต้องกวาดเปิดทางเดินไว้สักสาย
ซูสวินมองดูหิมะที่หนาถึงน่องแล้วขมวดคิ้วมุ่น สถานการณ์แบบนี้จะเข้าป่าได้ยังไงกัน!