บทที่ 234 เตรียมตัวจะกลับแล้ว?

พอได้ยินคำพูดนี้ หลายคนก็พากันพยักหน้า พวกเขาเองก็หิวแล้ว ท้องร้องจ๊อกๆ มาตั้งนานแล้ว แค่อยากจะรีบส่งมอบสัตว์ป่า รับของแลกเปลี่ยน แล้วรีบกลับบ้านเสียที!
แต่มองดูหิมะขาวโพลนด้านนอก ในใจพวกเขาก็เลิกหวังไปตั้งนานแล้ว
"พูดกันตามตรง หิมะตกหนักขนาดนี้ ขืนให้ฉันลงจากเขาคนเดียว ฉันก็ไม่กล้าหรอก พลาดลื่นล้มไปที อาจจะลุกไม่ขึ้นอีกเลยก็ได้นะ!"
"ฉันก็ไม่กล้าเหมือนกัน อีกอย่างเขาจะมาทำไมล่ะ! พวกเขาไม่มีเนื้อพวกนี้ก็ไม่อดตายหรอก อย่างมากก็กินน้อยลงหน่อย จะถ่อมาให้ลำบากทำไม! ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ไม่มาหรอก!"

มีบางคนพูดจาทีเล่นทีจริงว่า
"ฉันเดาว่าคงมาไม่ได้แล้วล่ะ ความจริงตอนที่หิมะเริ่มตก ฉันก็รู้แล้วว่าแย่แน่ หิมะตกหนักขนาดนี้ ขนาดเจิ้งเหยียนจะขึ้นเขายังรากเลือดเลย นับประสาอะไรกับคนอื่น ไม่มีทางกล้าขึ้นเขามาแน่นอน"
คนส่วนใหญ่ต่างก็เห็นด้วยกับคำพูดนี้ พากันพยักหน้าและเริ่มจับกลุ่มซุบซิบกันเบาๆ ไม่ว่าพูดอะไรก็ล้วนหมายความว่าลู่ไหวอันไม่มีทางขึ้นเขามาได้
แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าไม่ขึ้นเขามา พวกเขาก็พอจะเข้าใจได้

เหอซานนั่งอยู่บนม้านั่ง สองศอกเท้าโต๊ะ สูบยาสูบเฮือกใหญ่
"เรื่องนั้นก็ไม่แน่นะ เสี่ยวเจิ้งบอกเองเลยนะว่า ลู่ไหวอันน่ะเก่งกว่าเขาอีก! เดินบนเขาได้เร็วกว่าเขาเสียอีก แถมไหวอันก็บอกแล้วว่าจะมาแน่นอน พวกเราลองรออีกหน่อยเถอะ!"
"โธ่เอ๊ย ตาเฒ่าเหอ ไม่แน่ว่าเจิ้งเหยียนอาจจะแค่พูดยกยอปอปั้นคนอื่นก็ได้นี่! ยังไงก็ต้องไว้หน้าคนอื่นบ้าง ไม่ใช่หรือไง?"
เหอซานถามกลับ "แกคิดว่าเจิ้งเหยียนเป็นพวกชอบยกยอปอปั้นคนอื่นงั้นหรือ ถ้าเป็นงั้นทำไมเมื่อก่อนเขาไม่เห็นจะยกยอปอปั้นแกบ้างล่ะ!"

คนนั้นถึงกับสะอึกพูดไม่ออก "เอ่อ... คือว่า..."
ตาเฒ่าเหอพูดก็มีเหตุผล เจิ้งเหยียนจะไปยกยอปอปั้นใครได้ หรือว่าคนคนนั้นจะเก่งกาจขนาดนั้นจริงๆ!
แต่ต่อให้เก่งกาจขนาดนั้น ก็ใช่ว่าจะขึ้นเขามานี่นา!

เวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายโมงแล้ว มีคนนั่งไม่ติดมาตั้งนานแล้ว บางคนก็หิวจนเริ่มย่างเนื้อกินกันแล้ว
อย่างไรเสียขายไม่ออกก็สู้กินลงท้องตัวเองดีกว่า
คนหนึ่งกัดเนื้อย่างเข้าปากพลางเอ่ย
"ตาเฒ่าเหอ ฉันรอได้อีกแค่ชั่วโมงเดียวเท่านั้นนะ ไม่อย่างนั้นกว่าฉันจะกลับถึงบ้านคงมืดค่ำพอดี หิมะหนาขนาดนี้ ขืนมืดค่ำไป ฉันก็ไม่กล้าเดินกลับบ้านคนเดียวหรอกนะ!"