บทที่ 235 เอามาหมดทุกอย่าง

ลู่ไหวอันใกล้จะถึงบ้านเหอซาน ก็แอบเอาของที่เตรียมไว้ให้พวกเขาออกมาจากมิติวิเศษ นึกไม่ถึงเลยว่าจะหนักขนาดนี้ เห็นว่าเหลือระยะทางอีกไม่ไกล แถมแถวนี้ก็ไม่มีคน ลู่ไหวอันจึงวางของทิ้งไว้แล้วเดินนำไปก่อน ค่อยให้พวกเขากลับมาเอาทีหลัง
แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่ทันไร ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินลงมา ในมือถือและบนบ่าล้วนแบกสัตว์ป่าเอาไว้

เขาคิดดูดีๆ ก็เข้าใจได้ทันที คนพวกนี้คงเป็นชาวเขาที่จะมาขายสัตว์ป่า แต่รอไม่ไหว หรือไม่ก็คิดว่าเขาจะไม่มาแล้ว เลยตั้งใจจะแบกสัตว์ป่ากลับบ้าน!
ลู่ไหวอันรีบก้าวเข้าไปหาแล้วเอ่ยถาม
"ทุกท่านรอก่อน พวกคุณจะมาขายสัตว์ป่าที่บ้านคุณตาเหอใช่ไหม?"

มีคนหัวไวปรายตามองลู่ไหวอัน กางเกงเปียกไปกว่าครึ่ง รองเท้าก็เปียกชุ่ม ขนาดอากาศหนาวเหน็บขนาดนี้ บนหน้าผากยังมีเหงื่อซึม มองแวบเดียวก็รู้ว่าต้องเดินฝ่าทางเขามาไกลมากแน่ๆ
และทิศทางที่ชายหนุ่มคนนี้มุ่งหน้าไปก็คือบ้านของเหอซานอย่างชัดเจน
เขาเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น "หรือว่านายก็คือลู่ไหวอันที่คุณลุงเหอพูดถึง? ลู่ไหวอันที่จะมารับซื้อสัตว์ป่าของพวกเรา? นายมาจริงๆ หรือ?"

ลู่ไหวอันหัวเราะร่วน "ผมเองครับ แต่ไม่รู้ว่าผมมาสายไปหรือเปล่า?"
ชายคนนั้นหัวเราะอย่างเบิกบาน "ไม่เลยๆ นายมาได้จังหวะพอดีเป๊ะ ถ้าช้ากว่านี้อีกนิดพวกเราก็คงกลับกันหมดแล้ว แต่ตอนนี้ถือว่าทันเวลาพอดีเลยล่ะ!"
"เร็วเข้า พี่น้องทั้งหลาย คนรับซื้อสัตว์ป่ามาแล้ว พวกเราเดี๋ยวค่อยกลับบ้าน เอาสัตว์ป่าไปที่บ้านคุณลุงเหอกันก่อน!"

พวกคนที่เตรียมตัวจะกลับบ้านต่างก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เดิมทียังนึกว่าความเหนื่อยยากตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาจะสูญเปล่าเสียแล้ว เมื่อกี้ยังพากันเดินคอตกอยู่เลย
ใครจะไปคิดว่าเพิ่งออกจากบ้านมาได้ไม่ทันไรก็มาเจอลู่ไหวอันเข้าพอดี
ทุกคนต่างพากันโห่ร้องตะโกน "หันหลังกลับ รีบหันหลังกลับ กลับไปบ้านคุณลุงเหอ! คนรับซื้อสัตว์ป่ามาแล้ว!"
พวกที่เดินเร็วก็วิ่งนำหน้ามุ่งตรงไปยังบ้านของเหอซานทันที!