บทที่ 237 ลากรถด้วยมือเดียว

คุณตาเหอขี้เกียจฟังพวกเขาพูดไร้สาระ
"เอาล่ะๆ ช่างเรื่องพวกนั้นเถอะ อยากจะรีบกลับกันไหมเนี่ย? ลากของขึ้นมาได้ก็พอแล้ว สัตว์ป่าพวกนี้ชั่งน้ำหนักเสร็จหมดแล้ว ไหวอันกำลังคิดเงินให้พวกแกอยู่นะ! พวกแกรีบเอาของลงมาจากรถลากก่อน ของพวกนี้เดี๋ยวต้องตีราคาเป็นเงิน มาดูกันก่อนว่าพวกแกอยากได้อะไรบ้าง"

คุณตาเหออายุมาก เป็นผู้อาวุโสสูงสุด คำพูดจึงมีน้ำหนักไม่น้อย พอทุกคนได้ยินก็ยอมทำตามแต่โดยดี พากันยกของลงจากลากเลื่อนไม้
ขนของก็ส่วนขนของ บางคนก็ยังแอบไปแหย่หวังเสี่ยวหูเล่น
"เป็นอะไรไป หู่จื่อ? ยังโกรธอยู่อีกหรือ? ก็พวกแกมากันช้าจริงๆ นี่นา? ระยะทางแค่นี้ ห้าหกคนใช้เวลาตั้งนานสองนานเชียวหรือ?"

หวังเสี่ยวหูหันหน้าหนี
"ฉันขี้เกียจพูดกับแก ให้หลานชายฉันบอกแกก็แล้วกัน! สือโถว แกบอกเขาไปสิ"

สือโถวถลึงตาใส่หวังเสี่ยวหู แล้วหันไปถลึงตาใส่คนที่ถามด้วยความหงุดหงิด
"พูดอะไรเล่า! คุณอาฉันพูดถูกแล้ว ถ้าเก่งนักเมื่อกี้พวกแกก็ลงไปลากเองสิ!"

คนที่มุงดูอยู่ต่างก็ทำหน้าประหลาดใจ
"เฮ้ย สือโถว แกเปลี่ยนนิสัยแล้วหรือ? ทำไมถึงเริ่มเรียกหู่จื่อว่าคุณอาแล้วล่ะ? เป็นอะไรไป? กลับบ้านไปโดนพ่อแกตีมาหรือ? ก็ไม่ใช่นี่นา! เมื่อกี้ยังเรียกหู่จื่ออยู่เลย!"