บทที่ 238 การรอคอย

แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกับลู่ไหวอัน แต่ในเวลานี้ภาพลักษณ์ของลู่ไหวอันในใจของพวกเขากลับยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน
ไม่เพียงแต่นำข้าวของมาให้พวกเขามากมายเท่านั้น แต่ยังหาลู่ทางระบายสัตว์ป่าที่พวกเขาจะล่าได้ในอนาคตให้อีกด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่พวกชาวเขายกย่องเทิดทูนที่สุดก็คือคนเก่งกาจ และตอนนี้ลู่ไหวอันก็กำลังลากรถเข็นด้วยมือเดียว พลางโบกมือลาพวกเขาอยู่!
แข็งแกร่ง! แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
มาถึงตอนนี้ก็มีคนเริ่มจะเชื่อคำพูดของคุณตาเหอขึ้นมาจริงๆ แล้ว

"ลุงเหอ ไหวอันเก่งกาจอย่างที่เจิ้งเหยียนพูดจริงๆ หรือ ล่าสัตว์เป็นด้วยหรือ แถมยังล่าสัตว์เก่งกว่าเจิ้งเหยียนอีก?"

"เรื่องนี้จะปลอมไปได้ยังไง เจิ้งเหยียนบอกกับฉันด้วยตัวเองเลยนะ! พวกแกดูสิ ที่เขาบอกว่าไหวอันความเร็วเป็นเลิศ พละกำลังมหาศาล ล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น พวกแกไม่ได้เห็นกับตาตัวเองหรือไง
หิมะตกหนักขนาดนี้ พวกแกสามารถขึ้นเขามาได้ภายในหกชั่วโมงไหม สัตว์ป่าหนักอึ้งขนาดนี้ พวกแกลากไหวหรือเปล่าล่ะ"

เหล่าชาวเขาต่างพากันเงียบกริบ แน่นอนว่าพวกเขาย่อมทำไม่ได้! เมื่อครู่พวกเขาก็เพิ่งจะลองกันไปไม่ใช่หรือไง!
มีชาวเขาคนหนึ่งทอดถอนใจ

"ฉันอยากจะเห็นทักษะการล่าสัตว์ของไหวอันจริงๆ เลยนะ! ไม่รู้ว่าจะยอมสอนวิชาให้ฉันสักสองสามกระบวนท่าหรือเปล่า!"