บทที่ 239 ปลอบใจ

"ตกลง งั้นพวกเรากลับกันก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยมาดูใหม่ พวกเธอก็พักผ่อนเถอะ อย่ากังวลไปเลย ตอนที่ไหวอันไปล่าหมาป่า เขาก็หมกตัวอยู่บนเขาตั้งหลายวันติดต่อกันยังไม่เป็นอะไรเลย
วันนี้ก็แค่ขึ้นเขาไปรอบเดียวเท่านั้น มันก็เหมือนกับกลับบ้านไปกินข้าวนั่นแหละ ตามความเห็นฉันนะ พวกเธอไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงมากเกินไปหรอก
ฝีมือของไหวอันฉันรู้ดี ถ้าคืนนี้เขาไม่กลับมา ก็คงจะพักค้างคืนอยู่บนเขาแน่ๆ พรุ่งนี้กลับมาแน่นอน"

พูดจบ เฉินสือก็พาคนในครอบครัวตัวเองกลับไป
เฝิงเจียงหันกลับมาปลอบใจซูสวิน

"น้องสะใภ้! จะว่าไปแล้วที่คุณอาเฉินพูดมาก็มีเหตุผลนะ เมื่อก่อนไหวอันอยู่บนเขาตั้งหลายวันยังไม่เป็นอะไรเลย! เขาอุตส่าห์กล้าขึ้นเขาไปก็ต้องมีความมั่นใจนั่นแหละ อย่ากังวลไปเลย!"

บ้านของเฉินสืออยู่เยื้องไปทางด้านหน้าของบ้านลู่ไหวอัน เขาเพิ่งจะเปิดประตู ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวบางอย่าง เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังถูกลากไปบนหิมะ

"พวกเธอเข้าไปข้างในก่อน!" เขาให้คนในครอบครัวเข้าไปในบ้านก่อน ส่วนตัวเองยืนรอดูอยู่ข้างนอกครู่หนึ่ง