บทที่ 240 สัตว์ป่าหายไปไหน?

เฝิงเจียงกับอีกสองสามคนเดินตามเข้ามา ยังอยากจะชวนคุยต่อ
แต่กลับเห็นลู่ไหวอันดึงอีเก้งตัวหนึ่งออกมาจากกองสัตว์ป่า คว้ามีดอีโต้ฟันฉับเดียวขาดเป็นสองท่อน แล้วถือไว้มือละฝั่ง

"คุณอาเฉิน พี่ใหญ่เฝิง วันนี้ต้องขอบคุณพวกคุณจริงๆ ที่อุตส่าห์รอผมกลับมาจนดึกดื่นป่านนี้ คำพูดอื่นผมคงไม่พูดให้มากความ เอ้านี่! อีเก้งตัวนี้ถือเป็นการตอบแทนจากผม พวกคุณเอากลับไปทำกินที่บ้านนะ"

เขากำลังรีบเข้าบ้านไปกอดภรรยาต่างหากล่ะ!
คำพูดที่เฝิงเจียงกำลังจะอ้าปากเอ่ยถูกกลืนลงคอกลับไปทันที เอ๊ะ เมื่อกี้เขากะจะพูดอะไรนะ ลืมไปแล้ว แต่ของแบบนี้เขาไม่เอาหรอกนะ! ทำแบบนี้มันเห็นเขาเป็นคนนอกไม่ใช่หรือไง!

"โธ่เอ๊ย แกมาทำตัวเกรงใจอะไรกับพี่เนี่ย? รีบเก็บไปเลยนะ! พี่ไม่เอาของพวกนี้หรอก ไว้วันหน้าพี่ค่อยมาปักหลักกินข้าวที่บ้านแกก็พอ! ยังไงวันข้างหน้าพี่ก็ต้องแวะมาบ้านแกบ่อยๆ อยู่แล้ว!"

เฉินสือเองก็ย่อมต้องปฏิเสธเช่นกัน เขาแค่มานั่งเล่นที่บ้านลู่ไหวอันครู่เดียว นั่งคุยเป็นเพื่อนเฝิงเจียงเท่านั้นเอง จะคู่ควรกับของพวกนี้ได้อย่างไร!