บทที่ 241 กับข้าวเนื้อหนึ่ง ผักหนึ่ง น้ำแกงหนึ่ง

เฉินสือด่าทอ "ไอ้โง่เอ๊ย เมื่อกี้แกวิ่งไปที่บ้านไหวอันมาใช่ไหม? เมื่อวานเขาเหนื่อยมาทั้งวัน ป่านนี้ยังไม่ตื่นมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือไง!
ในหัวแกคิดอะไรอยู่? เอาแต่คิดถึงอีเก้งครึ่งตัวนั่นล่ะสิ! ฉันจะบอกให้นะ ห้ามไปทวงเด็ดขาด ได้ยินไหม?
พ่ออย่างฉันปล่อยให้แกอดอยากหรือไง? สองสามวันมานี้กินเนื้อยังไม่จุใจอีกหรือ"

"ไม่ใช่ โธ่ พ่อ! ในลานบ้านไหวอันมันไม่มี..."
เฉินซิงอยากจะบอกว่าสัตว์ป่าในลานบ้านลู่ไหวอันหายไปหมดแล้ว แต่เฉินสือไม่ได้ยินเลยสักนิด เดินฟึดฟัดจากไปเสียแล้ว
ในใจยังคงคิดว่าลูกชายคนนี้มันเป็นอะไรของมัน ข้อดีของเขาไม่ตกทอดไปถึงมันเลยสักนิด! วันๆ เอาแต่จดจ่ออยู่กับผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ พวกนั้น

เฉินซิงยังคงยืนร้อนใจอยู่ตรงนั้น! ถ้าสัตว์ป่าของลู่ไหวอันหายไปจะทำยังไงล่ะ! ในนั้นยังมีอีเก้งครึ่งตัวของเขาอยู่ด้วยนะ!
แต่ตอนนี้ประตูบ้านลู่ไหวอันปิดสนิท ก็ไม่รู้ว่าของหายไป หรือลู่ไหวอันย้ายเข้าไปเก็บในบ้านแล้ว ทำเอาเขาไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานไปตลอดทั้งช่วงเช้า
พอถึงตอนเที่ยง ก็รีบวิ่งกลับบ้านทันที ต้องรีบกลับไปดูสถานการณ์เสียหน่อย

เพื่อนร่วมงานในโรงงานต่างก็แปลกใจ วันนี้เฉินซิงทำไมถึงวิ่งเร็วขนาดนั้น หรือว่าผู้กองเฉินหาของอร่อยๆ มาได้อีกแล้ว?
"โธ่เอ๊ย ทำไมถึงยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรอีกเนี่ย! เมื่อคืนไปทำอะไรมานะ?"
เฉินซิงยืนร้อนใจจนต้องเกาหัวแกรกๆ อยู่หน้าลานบ้าน

เสียงประตูเปิดดังเอี๊ยด ลู่ไหวอันเปิดประตูออกมา บิดขี้เกียจไปมา การนอนหลับครั้งนี้ช่างเต็มอิ่มสดชื่นจริงๆ!
แต่เพิ่งจะอ้าปากหาว ก็ต้องรีบหุบปากฉับ ทำไมข้างนอกถึงมีหัวคนกระโดดเหยงๆ อยู่ตรงนั้นล่ะ!
"เฮ้ ไหวอัน ฉันเอง! เฉินซิง! ในที่สุดนายก็ตื่นแล้วหรือ?"
เฉินซิงได้ยินเสียงก็ตื่นเต้นดีใจ รีบวิ่งไปเคาะประตูหน้าลานบ้าน