บทที่ 242 สืบข่าว

"มา ภรรยาจ๋า น่องไก่ชิ้นโตนี่ให้เธอกินนะ"

ไก่ป่าสดๆ กับเห็ด พอเอามารวมกัน รสชาติก็อร่อยล้ำจนแทบจะกลืนลิ้นตัวเอง
ซูสวินกินไปพยักหน้าไป
"พี่ไหวอัน พี่เก่งจังเลย นี่... นี่อร่อยกว่าที่แม่ฉันทำอีกนะ พี่แอบไปฝึกทำอาหารมาหรือเปล่า? ทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้"

ลู่ไหวอันเบิกบานใจเป็นอย่างมาก
"เรื่องนี้! ก็ไปฝึกวิชากับพี่ใหญ่เฝิงมาสองสามกระบวนท่านั่นแหละ จะปล่อยให้เธอมาตกระกำลำบากกับฉันได้ยังไงล่ะ! จริงไหม?"

ซูสวินรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที
"ถ้าอย่างนั้นฉัน... ฉันจะเอาแต่กินอย่างเดียวไม่ได้แล้ว! คราวหน้าพี่เรียกฉันตื่นมาทำกับข้าวด้วยกันนะ! ฉันอยากอยู่ทำเป็นเพื่อนพี่ ฉันก็จะฝึกทำอาหารเหมือนกัน"

"ได้สิ รีบกินเข้า! กินเยอะๆ หน่อย ตอนเย็นพวกเราจะเชิญครอบครัวพี่ใหญ่เฝิงกับคุณอาเฉินมากินข้าวที่บ้าน เพื่อเป็นการขอบคุณพวกเขาอีกครั้ง"