บทที่ 248 ใครกันแน่ที่เป็นเหยื่อ?

"ลูกศิษย์คนโต นายอย่าเพิ่งเดินไป ยืนอยู่ข้างๆ รถนั่นแหละ เดี๋ยวฉันจะลองไปขยับดูเอง!"

อวี๋ไห่รู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของลู่ไหวอันดี จึงไม่คิดจะเล่นตัว พยักหน้ารับคำ แล้วยืนคอยสังเกตการณ์อยู่รอบๆ หน้ารถ
ลู่ไหวอันทำทีเป็นขยับท่อนไม้ แต่ความจริงแล้วทุกการกระทำของเขาก็เพื่อรอให้คนกลุ่มนั้นโผล่หัวออกมาต่างหาก!
แต่ดูเหมือนพวกมันจะใจเย็นน่าดู พอเห็นอวี๋ไห่ไม่ยอมออกห่างจากตัวรถ พวกมันก็ไม่ยอมโผล่ออกมา

ลู่ไหวอันจึงจำต้องกวักมือเรียกอวี๋ไห่ พออวี๋ไห่เดินเข้าไปหา และก็เป็นอย่างที่คิด คนบนเขาเริ่มทนไม่ไหวแล้ว สิ้นเสียงเหยียบใบไม้แห้งดังกอบแกบ คนห้าคนก็มายืนอยู่บนเนินลาดชัน พร้อมกับเล็งปืนมาทางพวกเขา
ลู่ไหวอันกดตัวอวี๋ไห่ลงทันที ส่วนตัวเองก็ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ท่อนไม้ใหญ่ถึงได้ทำประโยชน์ก็คราวนี้เอง

"อย่าขยับ! ยกมือขึ้นให้หมด! เร็ว ยกมือขึ้น ห้ามตุกติกเด็ดขาด!"

ลู่ไหวอันรีบชักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบปืนกลับมาทันที ต้องแสร้งทำตัวว่าง่ายเชื่อฟังเสียหน่อย