บทที่ 249 มีประวัติมาก่อน

ปลายกระบอกปืนสีดำทะมึนนับสิบกระบอกเล็งไปที่พวกมัน ไหนจะความแม่นปืนระดับจับวางของลู่ไหวอัน และยังมีพี่น้องอีกห้าคนที่ยอมยกมือประสานท้ายทอยนั่งยองๆ ไปก่อนหน้านี้แล้ว
หัวหน้าโจรมองปราดเดียวก็รู้ว่าหมดหนทางสู้ ยิ่งไปกว่านั้นตัวมันเองยังถูกลู่ไหวอันยิงเข้าที่ขาจนปืนหลุดมือ กลิ้งหลุนๆ ลงมาจากเนินลาดชัน ตอนนี้ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยหิมะและดินเหลือง
หิมะเพิ่งตกเมื่อไม่กี่วันก่อน จึงยังละลายไม่หมด

อีกสี่คนที่เหลือ สองคนกุมแขนเอาไว้ ปืนหลุดมือไปตั้งนานแล้ว ส่วนอีกสองคนก็รีบโยนปืนทิ้งทันที แล้ววิ่งโซซัดโซเซลงมา จากดวงตาที่โผล่พ้นไอ้โม่งออกมา จะเห็นได้ว่าบางคนถึงกับร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพรากแล้ว
รอจนทั้งห้าคนลงมาจากเนินลาดชันจนหมด แล้วยกมือประสานท้ายทอยนั่งยองๆ อยู่ด้านล่าง ลู่ไหวอันก็เดินเข้าไปกระชากหน้ากากของหัวหน้าโจรออกทันที
ซี้ด! ไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้า!

หัวหน้าโจรหลับตาปี๋ รู้สึกทันทีว่าจบเห่แล้ว! ชีวิตนี้จบสิ้นแล้ว!
พอมองดูคนนับสิบที่โผล่ออกมาจากกระบะท้ายรถ มันก็เข้าใจได้ทันที แผนการ! นี่มันคือแผนการลวงชัดๆ!
เพียงแต่ไม่รู้ว่าแผนการลวงนี้พุ่งเป้าไปที่ใคร? ลูกพี่ หรือว่าพวกอดีตโจรป่าที่ยอมจำนนทั้งหมดในปีนั้น! แล้วเหล่าหลิวกับเหล่าอู๋มีบทบาทอะไรในเรื่องนี้กันแน่
แต่วินาทีต่อมา คำพูดของลู่ไหวอันก็ทำให้มันโกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้า แทบอยากจะหยิบปืนไปยิงเหล่าหลิวกับเหล่าอู๋ให้ตายเสียเดี๋ยวนี้

"คราวนี้ต้องขอบคุณเหล่าหลิวกับเหล่าอู๋จริงๆ นะ! พวกเขาได้สร้างผลงานชิ้นใหญ่อีกแล้ว! ถ้าไม่ได้พวกเขา คงจับพวกแกไม่ได้หรอก! ต้องยอมรับเลยว่า พวกเดียวกันย่อมรู้ใจพวกเดียวกัน แป๊บเดียวก็ฮุบเหยื่อแล้ว!"

ลู่ไหวอันจงใจพูดเสียงดังเพื่อยุแยงตะแคงรั่ว รอจนคนพวกนี้รับสารภาพ ย่อมต้องลากเหล่าหลิวกับเหล่าอู๋เข้ามาเกี่ยวด้วยแน่นอน!
อวี๋ไห่จัดแจงตัวเองเสร็จ ก็เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง เขามองหัวหน้าโจรคนนี้แล้วรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตามาก จึงแอบกระซิบข้างหูลู่ไหวอัน