บทที่ 250 แบ่งเนื้อในตัวอำเภอ

หร่วนต้าหลินก็คือพนักงานจัดซื้อของสหกรณ์จัดซื้อและจำหน่าย ข่าวสารการจัดซื้อในอดีตต้องอาศัยการสืบเสาะหามา แต่ตั้งแต่พวกพนักงานจัดซื้อเริ่มติดต่อสื่อสารและร่วมมือกัน การจะหาข่าวก็กลายเป็นเรื่องง่ายดายเสียเหลือเกิน!
สำหรับหร่วนต้าหลินแล้ว นี่มันช่างสะดวกสบายขึ้นมากจริงๆ!
หลายปีมานี้ เขาพาพวกพ้องกอบโกยผลประโยชน์ไปได้ไม่น้อย ถึงแม้จะเป็นแค่การปล้นเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็ทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
ที่ต้องมาพลาดท่าในครั้งนี้ ก็ถือว่าเป็นเพราะความโลภบังตา พอพูดถึงสัตว์ป่าตั้งหลายพันจิน ก็เกิดความโลภขึ้นมาทันที โดยไม่ได้ฉุกคิดเลยสักนิดว่านี่คือหลุมพราง
คิดว่าลูกพี่เองก็คงไม่ได้คาดคิดถึงจุดนี้เหมือนกันกระมัง!

มาถึงตอนนี้ ในเมื่อเขาถูกจำหน้าได้แล้ว แถมยังหนีไปไหนไม่ได้ ก็ทำได้เพียงยอมจำนน แต่จะไม่ยอมซัดทอดไปถึงลูกพี่เด็ดขาด
เขาหัวเราะพลางเอ่ย
"ใช่แล้ว สินค้าเมื่อก่อนฉันก็เป็นคนพาพวกไปปล้นเองแหละ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าพวกแกจะโง่ดักดานขนาดนี้ ไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด เพิ่งจะมาตาสว่างเอาป่านนี้!"

ลู่จื้อเฉิงแค่นเสียงเย็นชา
"คำพูดพวกนี้ แกเก็บไว้ไปพูดที่สถานีตำรวจเถอะ! มาพูดกับพวกเราไปก็เปล่าประโยชน์!"

พูดจบ ลู่จื้อเฉิงก็เลิกสนใจหร่วนต้าหลิน หันไปพูดกับลู่ไหวอัน
"สัตว์ป่าของพวกเราไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

"ไม่มีปัญหาครับ อยู่บนรถครบหมดเลย!"