บทที่ 251 แย่งชิงสัตว์ป่า

ซุนติ้งกั๋วแทบจะโมโหจนหน้ามืด หลายวันมานี้เขาเฝ้ารอคอยอย่างมีความหวัง หรือว่าจะรอเพื่อมาพบกับจุดจบแบบนี้?
ในเมื่อลู่ไหวอันเก่งกาจขนาดนี้ ตอนที่ให้เขาแบ่งเนื้อออกมาห้าร้อยจิน ทำไมถึงได้ทำท่าทีลำบากใจขนาดนั้นล่ะ?
แล้วอีกอย่าง เนื้อสี่ร้อยจินนี่แอบเอามาให้เขาเงียบๆ ไม่ได้หรือไง? ทำไมต้องมาแบ่งให้ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ด้วย?
ถ้าแอบเอามาให้โดยไม่มีใครรู้ เขาก็จะได้มีส่วนร่วมในการแบ่งเนื้อรอบต่อไปไม่ใช่หรือไง

เขาไปหาเรื่องถังซ่างไม่ได้ แต่จะหาเรื่องลู่ไหวอันไม่ได้เชียวหรือ! ในจังหวะที่เขามองซ้ายมองขวาจนเห็นเงาของลู่ไหวอันและกำลังจะเดินเข้าไปหา พอเพ่งมองดูดีๆ กลับต้องชะงักฝีเท้า
เมื่อครู่นี้หัวหน้าร้านอาหารหลายคนต่างก็เข้าไปห้อมล้อมลู่ไหวอันกันหมดแล้ว

"ไหวอัน เก่งกาจจริงๆ! สมกับที่เป็นวีรบุรุษผู้พิชิตหมาป่า คู่ควรกับฉายานี้จริงๆ!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันไม่ได้เห็นเนื้อเยอะขนาดนี้มาตั้งหลายปีแล้ว เนื้อที่นายส่งมาเที่ยวนี้ ยังเยอะกว่าปริมาณเนื้อที่ร้านอาหารพวกเราใช้ทั้งปีเสียอีก"
"นั่นสิ ขอแค่แบ่งเนื้อพวกนี้ให้ฉันสักหน่อย ชีวิตในเดือนหน้าก็จะอยู่สบายขึ้นเยอะ ไม่ถึงกับเวลาลูกค้าสั่งอาหารแล้วพวกเราไม่มีไปเสิร์ฟ อย่างน้อยๆ ก็ใกล้จะถึงช่วงตรุษจีนแล้ว ในที่สุดพวกเราก็จะได้จัดงานกันอย่างยิ่งใหญ่เสียที!"

ลู่ไหวอันเอ่ยอย่างถ่อมตัว
"ที่จัดซื้อสัตว์ป่ามาได้เยอะขนาดนี้ ก็ต้องขอบคุณชาวเขาในป่าลึก พวกเขาต่างหากที่เป็นยอดฝีมือด้านการล่าสัตว์และทุ่มเทแรงกายแรงใจ ผมก็แค่ช่วยเสริมให้มันสมบูรณ์ยิ่งขึ้น เป็นแค่คนกลางที่คอยขนสัตว์ป่าพวกนี้ลงมาเท่านั้นเอง"

ยิ่งมีความสามารถมาก ความรับผิดชอบก็ยิ่งใหญ่ตามไปด้วย! ลู่ไหวอันไม่อยากปล่อยให้คนพวกนี้เกาะติดเขาไปตลอดหรอกนะ
และก็เป็นอย่างที่คิด พอได้ยินประโยคนี้ พวกเขาก็ต่างพยักหน้าอย่างครุ่นคิด