บทที่ 252 เฝิงเจียงเค้นถาม

ลู่ไหวอันนึกในใจว่า ถึงไม่มีใครกล้าสร้างความลำบากให้ฉัน ฉันก็พูดส่งเดชไม่ได้หรอกนะ! อย่างไรเสียเรื่องนี้เขาก็ไม่ได้เผชิญมาคนเดียวนี่นา
แต่นายอำเภอไม่ต้องรีบร้อนเลยสักนิด ยิ่งไม่ต้องเริ่มสืบจากเขาด้วย เพราะตอนที่เขาอยู่หน้าสถานีตำรวจ ก็เห็นเหล่าหลิวกับเหล่าอู๋กำลังถูกคุมตัวมาพอดี
สถานีตำรวจนี่ทำงานรวดเร็วทันใจจริงๆ ได้ยินว่าถึงขนาดขับรถยนต์ส่วนบุคคลไปจับกุมตัวมาเลยนะ นั่นมันรถประจำตำแหน่งของหน่วยงานรัฐเชียวนะ

ตั้งแต่ลู่ไหวอันข้ามเวลามายุคนี้ เขายังไม่เคยได้นั่งรถยนต์ส่วนบุคคลเลย! เหล่าอู๋กับเหล่าหลิวได้นั่งรถคันนี้มา คงจะนั่งสบายมากแน่ๆ
แต่สำหรับเหล่าหลิวกับเหล่าอู๋แล้ว การนั่งรถมาครั้งนี้มันไม่สบายเลยสักนิด ไม่เพียงแต่ไม่สบาย แต่ยังอ้วกแตกอ้วกแตนออกมาเลยต่างหาก
ทั้งสองคนเดินเตร็ดเตร่ตรวจตราดูรอบๆ คอมมูน พอแน่ใจว่าไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ก็กลับมาที่สถานีตำรวจ ชงชาดื่มกันอย่างสบายใจ

ถึงแม้สถานีตำรวจและกองกำลังติดอาวุธของคอมมูนจะไม่มีการเคลื่อนไหว แต่ตราบใดที่เรื่องยังไม่สำเร็จ พวกเขาก็ยังคงกังวลใจอยู่ตลอดเวลา!
ดื่มน้ำชาไปก็ไม่ใช่น้อย วิ่งเข้าห้องน้ำก็บ่อยครั้ง ยังไม่ทันถึงเวลาพักเที่ยงกินข้าว ในที่สุดทั้งสองคนก็ทนไม่ไหว ต้องวิ่งออกไปข้างนอก กะว่าจะไปหาอะไรกินก่อน
แต่ดันบังเอิญไปเจอกับเฝิงชิงที่เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำพอดี

"เหล่าหลิว เหล่าอู๋ พวกนายกำลังจะไปไหนเนี่ย!"

"หัวหน้าสถานี! พวกเราก็แค่นั่งแกร่วอยู่ในสถานีไม่มีอะไรทำ ก็เลยกะว่าจะออกไปเดินตรวจตราตามถนนสักหน่อยน่ะสิ"