บทที่ 258 เป็นพ่อสื่อแม่ชัก

ถึงแม้บ้านในคอมมูนจะกว้างขวางและน่าอยู่มาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า บ้านหลังเล็กๆ ไม่กี่ห้องนี้กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นได้มากกว่า
ลู่ไหวอันกับซูสวินนอนอยู่บนเตียง ซูสวินซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของลู่ไหวอัน ผ้าห่มที่ห่มอยู่บนตัวพวกเขาก็เป็นผืนที่หลี่อิงเอาออกไปตากแดดเมื่อตอนกลางวัน ส่วนผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้านวมก็ซักมาจนสะอาดสะอ้าน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันทั้งอุ่นและสบายแค่ไหน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หรือก็คือวันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ ดังคำกล่าวที่ว่า วันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสอง นวดแป้ง ตำเค้กข้าว นึ่งหมั่นโถว แปะกระดาษตัดลาย
หลี่อิงตื่นแต่เช้าตรู่ เตรียมตัวนวดแป้งหมัก จะต้องเตรียมเสบียงอาหารเอาไว้ล่วงหน้าอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ก่อนวันปีใหม่
พอเตรียมแป้งหมักเสร็จ ก็เตรียมจะนึ่งหมั่นโถวดอกพุทรา ปีก่อนๆ เธอไม่เคยนึ่งเลย สาเหตุหลักก็คือที่บ้านแทบจะไม่มีพุทราแดงเลยสักเม็ด ถึงอยากจะนึ่งก็ไม่มีของให้นึ่ง
แต่ปีนี้ลู่ไหวอันไปเอาพุทราแดงมาจากไหนก็ไม่รู้ตั้งหลายจิน แถมแป้งสาลีที่บ้านก็มีอยู่เต็มเปี่ยม หลี่อิงก็เลยตัดสินใจนึ่งหมั่นโถวดอกพุทราซะเลย เพื่อความเป็นสิริมงคล

ซูว่างกำลังแปะกระดาษตัดลายติดหน้าต่าง กระดาษพวกนี้หลี่อิงเป็นคนตัดเองกับมือเมื่อสองวันก่อนด้วยกระดาษสีแดง
"ไหวอันตื่นแล้วหรือ? เอานี่ กระดาษตัดสองแผ่นนี้ต้องเอาไปแปะที่หน้าต่างห้องพวกเธอนะ เดี๋ยวถ้าว่างก็เอาไปแปะซะ"
ลู่ไหวอันหาวหวอด พยักหน้ารับคำ แล้วเอื้อมมือไปรับมา

"ได้ครับ เดี๋ยวผมไม่ลืมหรอก พ่อรีบไปกินข้าวเช้าเถอะ! แม่เตรียมข้าวเช้าไว้ให้แล้วนะ!"
พูดจบ ซูว่างก็เดินฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์จากไป
อย่าเห็นว่าลู่ไหวอันเพิ่งจะตื่น ความจริงตอนนี้ตะวันโด่งแล้ว แต่หน้าหนาวนี่แหละ คือช่วงเวลาที่เหมาะแก่การนอนตื่นสายที่สุด!
ซูสวินตื่นแล้วก็นอนต่อไม่หลับ เธอทำงานจนมีนาฬิกาชีวิตเป็นของตัวเองแล้ว วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะลู่ไหวอันรั้งเธอไว้ เธอคงตื่นไปตั้งนานแล้ว
แต่ได้งีบหลับต่ออีกหน่อย มันก็สบายดีจริงๆ!

พอกินข้าวเช้าเสร็จ ทั้งสองคนก็เอากระดาษตัดลายไปแปะที่หน้าต่างห้องตัวเอง จากนั้นก็เดินเล่นทอดน่องไปทางบ้านของคุณอาสามซู
ตั้งแต่เจิ้งเหยียนหายป่วย คุณอาสามซูก็เริ่มยุ่งวุ่นวาย แต่การสร้างบ้านก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ สุดท้ายก็สร้างได้แค่เรือนหลักหลังเดียว
ส่วนที่เหลือต้องรอสร้างต่อปีหน้า และดูทรงแล้ว คงต้องรอให้พ้นวันที่สิบห้าเดือนอ้ายไปก่อน